Entrevista con Jaime Einstein (La Opinión de A Coruña)

Una entrevista de Gemma Malvido

Nació en Cuba pero el régimen castrista le obligó a marcharse, a conocer otros países, a afincarse en Estados Unidos durante un tiempo y a volver a la otra patria que ni la política ni la religión le habían negado, Israel, el país al que cualquier judío, como él, puede volver. Jaime Einstein estuvo ayer en la coruñesa librería Arenas para presentar el último de los libros que ha escrito, El esplendor; una obra sobre el libro base del misticismo hebreo.

-¿Cómo es El esplendor, un libro que habla sobre otro libro?

-Habla sobre el misterio que se esconde detrás de uno de los libros más misteriosos que hay que es el Zohar, que en hebreo, significa también esplendor. Este libro, según las leyendas, fue escrito en el siglo I, pero se mantiene totalmente desconocido hasta que, de repente, aparece en manos de un cabalista español, Moisés de León, en el siglo XIII.

-Y es que el Zohar no es un libro cualquiera...

-Es el tratado de la cábala, del misticismo judío, que trata, entre otras cosas, de dar una explicación del significado oculto que hay detrás de las palabras de la Biblia; explica también la estructura interna de Dios, cómo se crea y para qué el universo y cómo termina todo. Es un libro tan profundo y complejo que había en el judaísmo unas leyes sobre quién debía y quién no leer este libro, porque en manos de personas inmaduras o malintencionadas podría hacer mucho daño. Esta es la razón por la que estuvo oculto.

-Supongo que necesitaría muchas horas de estudio para rehacer esta historia.

-Desde luego, he tratado de ser fiel a la historia, pero lo que no se sabe lo he completado con mi imaginación. Es un libro de ficción histórica.

-¿Cómo llega un judío cubano a exiliarse en Estados Unidos y a vivir en Galilea?

-Todo judío tiene varias patrias. Yo nací y me crié muy feliz en Cuba, pero los avatares políticos hicieron necesario que me fuese de mi país y estuve vagando de un lugar a otro hasta que decidí que iba a regresar al país que es nuestro.

-¿Volvería hoy a Cuba?

-He estado activo en la oposición política, así que estaría un poco nervioso en Cuba mientras el régimen siguiese en pie. Probablemente no pasaría nada si fuese, pero después de muchos años fuera de una dictadura, te acostumbras a ser dueño de tu propia boca y a hablar con libertad, y creo que callar lo que quiero decir me sería complicado.

-¿Deben callarse todavía los judíos?

-No. En España, por ejemplo, yo nunca me he sentido cohibido, a pesar de que este país se sitúa en los primeros puestos del antisemitismo en Europa Occidental. La mayoría de los españoles en su vida ha conocido un judío, así que la mejor manera de combatir el antisemitismo es eliminando la ignorancia que hay sobre nosotros.

-¿Es objetiva la información que recibimos de Israel?

-Los medios deberían dejar de ser tan hipócritas, porque los medios españoles, cuando tienen que seleccionar dónde van a vivir en el Medio Oriente, prefieren hacerlo en Israel y no en los países árabes. Por un lado están echando pestes de Israel pero es donde se sienten más cómodos.

-¿Cómo se viven los conflictos en Galilea?

-¿El árabe-israelí?

-Por ejemplo.

-En Israel hay árabes israelíes que son ciudadanos del país y que tienen los mismos derechos que los demás. La confusión se da con el problema palestino-israelí, los territorios que cayeron en manos de Israel después de la guerra de los seis días están habitados por árabes que no son ciudadanos de Israel: los palestinos, que son la base de los problemas entre árabes e israelíes. Es un conflicto tremendamente complejo que se está tratando de resolver. En Galilea yo no lo siento, aunque en la guerra de 2006, cuando los chicos de Hezbollah dejaron caer 600 cohetes sobre mi ciudad, sí que lo sentí, pero ellos no son de los nuestros; son integristas, tienen unas ideas ridículas y con ellos no se puede tener una conversación decente. Contra personas así uno sólo puede defenderse.

-¿Vive con miedo?

-No, porque el país está tan acostumbrado a tener malos vecinos que todo el mundo lo asume y vive con total normalidad. En comparación con los que han vivido el Holocausto y con los que se han quedado sin familia... Es una convicción de que Israel es nuestro país, aquí pertenecemos y que de aquí no nos sacan. Si vas a Tel Aviv verías una vida muy similar a la que tienes tú aquí.

-¿Hay solución?

-Sí, pero no va a ser ni hoy ni mañana. Exige una internalización por parte de los árabes de que tenemos el mismo derecho de existir que ellos. Los países árabes nunca le han dado ciudadanía a los palestinos y es porque les conviene políticamente; el gasto per cápita que la UE tiene sobre cada refugiado palestino es el equivalente a varios planes Marshall, ¿cómo es posible que sigan estando en la miseria?, alguien se está quedando con ese dinero.

LA OPINIÓN de A Coruña (03.10.08)

Entrevista con Diego de Ojeda. Director Xeral de Casa Sefarad-Israel

Por Mariano Man

Publicada en www.semana.co.il

Recentemente nomeado Director Xeral de Casa Sefarad-Israel polos próximos tres anos, Diego de Ojeda visitou Israel para refrescarse de realidade israelí. Para cheirar, ver e sentir á sociedade coa que o organismo que dirixe quere interactuar de forma profunda.

"Sinto todo moi familiar, non son un turista. Eu xa estiven aquí hai máis de dez anos e vivín en Xerusalén. Logo estiven varias veces de visita", recoñece de Ojeda, que explica a súa síndrome de "sentirse en casa". "Casa Sefarad é un modelo moderno de relacións exteriores" Casa Sefarad Israel (www.casasefarad-israel.es), tal como de Ojeda define, é unha institución de diplomacia pública. "é un modelo que cumpre cun concepto moderno de relacións exteriores que expón que non todos os vínculos deben ser de goberno a goberno, é dicir oficiais. España está a facer esforzos deste tipo desde hai algúns anos e así abriu Casa América, Casa Africa, Casa Asia, Casa Arabe e Casa Sefarad-Israel", asegura.

Semana.co.il- Por que Israel?

Diego de Ojeda- Israel é un país moderno, democrático e desde un punto de vista económico ao mesmo nivel que España. Aquí son especialistas en alta tecnoloxía, nós en medicamentos. O problema é que Israel non mira España e viceversa. Se teño ao mellor médico, este seguro que mirará a América Latina e non a, por exemplo, Israel. Nunca na vida vai buscar a Israel nin ao revés e nós queremos mudar isto.

-Cal é o obxectivo principal da entidade?

-A miña misión como director xeral é promover as relacións entre España e Israel e entre España e as comunidades xudías do mundo. Para iso, teño un forte orzamento. As relacións culturais, deportivas, artísticas, científicas, económicas, etc. Se hai un sector que é punteiro en Israel e outro en España, eu quero vinculalos.

-Por que esta relación actualmente non se dá? Só polo idioma?

-No caso de España é por unha cuestión idiomática. O empresario vaise a América Latina e os latinos veñen a España- é unha bendición pero é unha prisión tamén. O español non mira a Israel xustamente por iso. E Casa Sefarad ten que compensar algo que ocorre en España que é absolutamente desacertado e inexacto. Non hai suficiente conciencia ou coñecemento sobre o moito que a cultura xudía achegou á identidade colectiva española. En España, a opinión pública -un pouco por incultura e nalgúns casos por prexuízos- di que o español é medio celta, medio íbero, medio godo, medio romano, medio cartaxinés e medio árabe pero non somos medio xudeus. Unha das escusas que se aduciron cando se expulsou aos xudeus de España é que axudaran a entrar aos árabes. Entón, xa estaban en España antes que os árabes! Algo contribuirían á nosa cultura, non?

-"O español non mira cara a Israel e viceversa", Ten algo que ver nisto o aspecto relixioso?

-Si, porque España foi un dos lugares onde máis forza tivo a Igrexa católica, que no seu caso foi moi reaccionaria. Francisco Franco falaba do Contubernio judeo-masónico. Ninguén sabía que era pero era algo moi negativo. Non hai case masones en España e tampouco hai moitos xudeus

-E como inflúe o conflito cos palestinos?

-En canto á posición pro-árabe no conflito, hai un gran descoñecemento de que Israel non só é culpable dun conflito senón tamén vítima. Israel vai moito máis alá que o conflito. Eu non vou facerlle publicidade ao Goberno pero si quero que a xente perciba algo moito máis rico e complexo, o bo e o malo.

-Cal cre que será o beneficio para ambas as partes?

-Ambos países teñen moito que gañar. Por exemplo, xa visitei o Instituto Weizman, visitarei o Tejnión e a Universidade Hebrea. Para España, estas institucións darán coñecemento.

-O desenvolvemento de relacións coas comunidades xudías do mundo está no mesmo plano que a énfase de contacto con Israel?

-Non quero velo como prioridades pero hai tres vectores: Israel, as comunidades xudías e logo a opinión pública española. Son paralelos. Eu xa me entrevistei con autoridades do Congreso Xudeu Latinoamericano, o Congreso Xudeu Mundial e co Congreso Xudeu Europeo. Por suposto que tamén co presidente das Federacións Xudías de España, Jacobo Israel Garzón. O que quero é funcionar en rede. Por iso hai posibilidades de que Casa Sefarad teña unha sucursal aquí aínda que primeiro se quere desenvolver a rede española. Barcelona, quizais Córdoba, Marbella, Segovia...

-De aquí a tres anos, que lle gustaría lograr?

-Quero que dentro de tres anos Casa Sefarad estea a facer moitas máis actividades das que fai agora, que estas sexan máis completas e quero que en xeral a opinión pública española e a israelí empecen a ternos en conta como un actor para achegar a ambos países en todos os aspectos.

Entrevista con Jacobo Israel Garzón

Entrevista con Jacobo Israel Garzón

"O antisemitismo atópase no incosciente de moitos españois"

Unha entrevista de Alejandra Morais.

Jacobo Israel Garzón, presidente da Federación de Comunidades Xudías de España, asegura que a animadversión aos xudeus se "atopa no inconsciente dos españois". Advirte que o terrorismo palestino "non é por causa de Israel" e que nos últimos anos "o antiamericanismo e antisemitismo uníronse moito". A confusión entre información e opinión por parte dalgúns medios "tampouco foi demasiado positiva".

É España antisemita?

Dicir que España é ou non antisemita é erróneo. Só creo que existe. Isto vén de moi atrás. O antisemitismo non morreu en España durante moito tempo. Ao longo da historia a comunidade xudía foi desvalorizada e aínda se atopa en inconsciente de moitos españois. Por iso España dá resultados tan malos nas enquisas de antisemitismo en Europa. Hai moito antisemitismo pero afortunadamente España non é antisemita.

Está a fomentarse ese antisemitismo na sociedade española?

A peor época a este respecto foi durante a Segunda Intifada. é aí realmente onde se envorcaron os medios e foron máis parciais. Deuse unha iconografía do conflito que volveu sacar a crucifixión, do mesmo xeito que tamén se sacaron algúns estereotipos como podían ser os trazos malévolos que se relacionaban cos xudeus no III Reich. Hai moito xornalismo que, en lugar de facer xornalismo de información faino de opinión. Deberían ser máis ecuánimes e presentar as cousas como son, non situarse dun lado ou doutro, senón plasmar o bo e malo que fai cada un. Pero se un identifica a un sector como o malo de película e ao outro como heroe, creo que se está distorsionando a realidade. A propia posición de antiisraelismo militante tamén o confire.

O posicionamento da sociedade con respecto á comunidade xudía provocou que se chegara a xustificar o terrorismo palestino?

O terrorismo non ten ningunha xustificación. Dicir que o tema terrorista é por causa de Israel é totalmente falso. A proba está co islamismo alxerino ou o sucedido en Afganistán cos talibán, en ningún ten nada que ver Israel. Algúns, mesmo intelectuais, manteñen esa posición e é un erro.

Cre que puido influír que o antiamericanismo e antisemitismo estean relacionados en ocasións?

Si, é verdade que o antiamericanismo e o antisemitismo uníronse moito nos últimos anos. O antisemitismo sempre veu da extrema dereita. Desde tempo atrás transferiuse a unha parte da esquerda, fundamentalmente á esquerda comunista. A situación é grave. Os partidos centrados teñen que ser os da razón e non das glándulas.

Os xudeus son vítimas da xenofobia en España?

Non hai un elemento diferenciador que nos distinga do resto. Non sentimos acoso por parte da sociedade. Non podes diferenciar a primeira ollada a un protestante, católico ou xudeu. Pero como colectivo, somos un obxectivo terrorista e sufrimos temor ante atentados. Hai determinados elementos da nosa vida colectiva que fanse complexos, pero non por iso imos deixar de facela.

A pesar de que España se declara aconfesional, algunhas entidades relixiosas sentíronse algo marxinadas con respecto á católica...

España é un país aconfesional segundo reflicte a Constitución. Fixo acordos coa Igrexa católica e co resto de comunidades relixiosas, pero hai regulamentos que non se cumpriron. Pedimos que se fagan estes regulamentos. España avanzou extraordinariamente na liberdade relixiosa nos últimos trinta anos e máis tendo en conta de onde viñamos. Doutra banda, España é unha nación que, aínda que non sexa católica, hai que ter en conta que a condición social de que a maioría é católica. Pero á minoría tes que facela sentir tamén como en casa. Máis que unha loita entre relixións o importante é que todo o mundo se senta a gusto na sociedade española.

Entrevista tirada de Periodista Digital

Unha infiel en Israel

Lela Gilbert entrevista a Nonie Darwish, muller árabe, fundadora do sitio Arabs for Israel

Nonie Darwish naceu no Cairo, a principios dos 50 mudouse coa súa familia á franxa de Gaza ocupada por Exipto, onde o seu pai, o Tte. Gral. Mustafá Hafez, foi designado polo presidente Gamal Abdel Nasser para comandar a Intelixencia do Exército exipcio. Hafez fundou a unidade de fedayines palestinos co obxectivo de lanzar ataques terroristas ao longo da fronteira sur de Israel. Entre 1951 e 1956 os fedayines asasinaron uns 400 israelís. En xullo de 1956, cando Nonie tiña 8 anos, o seu pai foi o primeiro obxectivo antiterrorista do Exército de Defensa de Israel. Inmediatamente foi elevado ao sitial de mártir na guerra santa. Nonie, namentres, se graduou nunha universidade americana e máis tarde traballou como xornalista. En 1978 mudouse a EE.UU. onde se converteu ao cristianismo.

O libro de Nonie Darwish "Agora chámanme infiel", fascinoume, e recordo pensar cando o lin, que me encantaría atoparme con esta muller. A oportunidade deuse durante a súa recente visita a Jerusalem. Comezamos a nosa conversa falando [sobre] o historial da súa familia:

Fixeches a escola primaria en Gaza, como era?

Na escola primaria aprendemos o odio e a vinganza. A paz nunca foi unha opción, vese como un signo de debilidade e derrota. Os mestres enchían os nosos oídos co medo aos xudeus, iso fixo que odiar sexa fácil e o terrorismo fose aceptable, até honorable. Agora mirando cara atrás, nunca escoitei unha canción de paz en árabe. Todo o que escoitabamos eran cancións de jihad, martirios e guerras santas.

En "Agora chámanme infiel" escribiches sobre as dificultades que a túa nai enfrontou como viúva, a pesar de que o teu pai era un heroe exipcio. Como foi a túa vida e a da túa familia despois que o teu pai morrese?

Despois da morte do meu pai, a miña nai tivo que enfrontar a súa vida soa con 5 fillos, nunha cultura que respecta só ás familias lideradas por un home. Nos 50 poucas mulleres manexaban un coche, de feito hoxe día en Arabia Saudita as mulleres van presas por conducir un vehículo, a miña nai era insultada por mercar un coche para levarnos ao colexio.

Ti dixeches que gradualmente comezaches a cuestionarte a cultura na que vivías, Lembras algún incidente específico á memoria que che provocara un envorco neste tema?

Recordo visitar a un amigo cristián no Cairo durante un venres de pregaria, e ambos escoitabamos os ataques verbais cara a cristiáns e xudeus desde os altofalantes da cidade. Escoitamos "Oxala Deus destrúa aos infieis e aos xudeus, os inimigos de Deus". E creas ou non, cando medras escoitando eses discursos, sóanche e os sentes normais. Pero o meu amigo cristián púxose pálido e asustouse e eu sentinme avergoñada. Esa foi a primeira vez que me dei de conta que algo estaba equivocado coa forma en que a miña relixión era pensada e practicada.

Ti fas moito fincapé no teu libro sobre as graves consecuencias que trae a poligamia na cultura árabe, porque?

A poligamia ten un efecto devastador na dinámica da familia, na relación marido-esposa e nas relacións entre as mulleres dun mesmo marido. Moitos homes musulmáns teñen só unha esposa, pero o dano á relación marido-muller xa foi feito no contrato matrimonial musulmán, no cal o home non lle debe fidelidade á súa muller. Ademais do nome da comprometida, o contrato matrimonial ten tres espazos deixados en branco para ser enchidos cos nomes de calquera outra muller que o home desexe tomar máis tarde como esposa. A pesar disto, unha boa muller musulmán debe aceptar o seu destino baixo a lei da Sharia.

Que é a lei da Sharia?

Baixo a lei islámica Sharia, os castigos inclúen azoutes, lapidación, decapitación e amputación de membros. Estes son castigos crueis e inusuais baixo os estándares occidentais. Abandonar o Islam é penado coa morte. Se algún país islámico falla en matar a un apóstata, a súa morte está garantida a mans de turbas. Iso fai que o Islam, máis que unha relixión, sexa un estado de vida, cun sistema legal elaborado que che manda á morte se o abandonas. A Sharia garante que non hai un cruce tipo "Muro de Berlín" nun país musulmán. Afortunadamente a maioría dos países musulmáns non practican a criminal lei Sharia simplemente porque non teñen estomago para facelo. Pero a lei Sharia da familia, en todos os países musulmáns, permite non só aos homes o dereito dun fácil divorcio, permite até catro esposas e permíteselle golpealas. Unha muller é soamente respectada cando esconde o seu corpo, rostro e até a súa identidade.

Estiveches en Israel en varias ocasións. Baixo o teu punto de vista, cal é a diferenza que hai co resto de Medio Oriente?

Israel realmente trae esperanza á rexión. Israel é o único país de Medio Oriente que permite a liberdade relixiosa. A pesar de ser o país mais angosto desta rexión (N. da R.; posúe 40 Km. de ancho na súa parte máis angosta), non teme permitir que os musulmáns teñan as súas mesquitas para orar nelas. Non teñen temor de permitir aos cristiáns todas as liberdades. é realmente crédito do xudaísmo que non sexa tan posesivo como o Islam. Ti sabes, é incrible, con todo o territorio que teñen os países musulmáns, desde Marrocos até Indonesia, todo o diñeiro do petróleo e todas as armas, ningún país árabe sente seguro da súa existencia. Como pode ser que 1.300 millóns de musulmáns sentan ameazados por 5 millóns de xudeus? Iso di moito. E aprendín que o medo e o odio son fomentados polos educadores relixiosos islámicos, polo seu liderado político e polos seus intelectuais. Odiar a Israel é a forma en que opera o mundo árabe. Necesitan un inimigo externo porque hai tanta confusión dentro do mundo islámico e realmente ninguén pode dicir a razón. Porqué temos tanta confusión? Porqué estamos tan enoxados? Porqué temos tanta furia nas nosas familias? Pero ninguén se atreve a dicir nada debido á Sharia.

Aínda tes membros da túa familia en Exipto. Cando foi a última vez que os viches e cales foron os teus pensamentos sobre a vida aí durante a túa estadía?

En agosto do 2001 visitei o lugar onde nacín e sentinme asombrada ao ver como foron tomados polos radicais islámicos. O nivel de ira e odio nos discursos era alarmante, vin extrema pobreza, polución, materiais perigosos e lixo ao longo do Nilo. Había alto desemprego, inflación e corrupción xeneralizada. Pero cando lin un diario árabe o único que vin eran acusacións a Israel e a EE.UU. Os cidadáns descoñecían todo sobre as atrocidades de musulmáns-contra-musulmáns en Iraq, Alxeria, Sudán e outros lugares. Estive feliz de volver a EE.UU. na tarde do 10 de setembro do 2001.

Á outra mañá?

Ao día seguinte, cando vin o segundo avión impactar na outra torre, pensei "a Jihad chegou a América", Muhammad Atta era do Cairo, a mesma cidade da que eu vin!! Chamei a varios amigos meus no Cairo ese mesmo día, pero todos eles estaban como negados e preguntábanme "Como che atreves a dicir que os árabes fixeron isto? Non sabes que isto é unha conspiración xudía?".

A xente coa que falaches eran partidarios do radicalismo islámico?

Non, non eran radicais, eran exipcios comúns e normais, que entre outras cousas son xente moi amable. Colguei o teléfono e sentinme moi soa e desconectada da miña cultura de orixe. Unha vez máis, o meu pobo estaba a acusar aos xudeus por algo que era por todos ben sabido que nós, os árabes fixerámos? Comecei a dar charlas despois do 11/9 por respecto ás 3000 persoas que morreron ese día. Tamén disertei sobre a miña empatía cara a Israel, un país que merece o noso respecto e non o noso odio. E hoxe día falo sobre o amor pola miña cultura de orixe, a cal está nun estado de desesperada necesidade de reforma. O terrorismo árabe está a destruír a moral e o atractivo da cultura árabe.

Escribiches sobre o rol que xoga a envexa no mundo musulmán, describíndoo como unha raíz de pensamento antiamericano e antixudeu. Podes explicarnos que quixeches dicir?

Como musulmáns tememos ao progreso dos outros. Nós chamámolo "hasad", o que significa "envexa".A diferenza dos ensinos cristiáns, as cales advirten que a envexa é pecado de quen envexa, no Islam a envexa é vista como un insulto da persoa á cal un envexa. Como resultado diso vemos a miúdo que os musulmáns esconden as súas boas noticias ou as manteñen para eles. Aínda felicitar a alguén é perigoso, podería ser tomado como un insulto. O resultado final é o dunha poboación extremadamente desconfiada un doutro. Os islamitas están cegos pola envexa e non poden entender o éxito de Israel. eles din que se debe a unha conspiración e non ao mérito ao traballo. Esquecéronse que o éxito do xudaísmo ao longo dos séculos débese a que é unha cultura que promove a excelencia e a autodisciplina, a educación, a dedicación e orientada a facer que este mundo sexa un lugar mellor. Aí non hai ningunha conspiración!! Se os árabes quixesen competir cos xudeus, déixenos entrar ao reino da innovación e a educación e non aterrorizar e eliminar á oposición. Os erros árabes sonlle todos achacados a Israel, a Occidente e ao colonialismo. Mirando un mapa de Israel en relación ao tamaño do mundo árabe, que alguén me diga se os árabes necesitan máis territorio, o que necesitan é máis tolerancia. Non é falta de terra, é falta de liberdade.

Exactamente, como fan os predicadores musulmáns para axitar de ira e odio contra o non-musulmáns?

O non-musulmáns non só son insultados, a miúdo descríbellos como "nagas", en castelán "inmundicia". O Times de Londres informou que aos estudantes musulmáns en Gran Bretaña están a ensinarlles a desprezar ao non-musulmáns por inmundos. Este é o motivo do porqué moitos árabes cren que a existencia de non-musulmáns en terras árabes é unha profanación. Ese é o motivo polo cal EE.UU., sendo que defendeu aos musulmáns dos ataques serbios, apoiou os musulmáns afgáns contra os ataques soviéticos, alimentou aos musulmáns somalíes famentos polos seus mesmos líderes, e non recibe ningún crédito do mundo islámico. De feito, o resultado é xustamente o contrario, canto máis tratan de estabilizar a rexión, máis son desprezados. Os musulmáns non queren ser rescatados nin axudados polos "infieis", este é un orgullo cultural que os avergoña por sentimentos de inferioridade e dependencia do non-musulmáns.

Ademais no teu libro explicas outros traballos que estas facendo.

En febreiro de 2004 fundei unha organización chamada "Arabes por Israel". Algúns criticaron o nome clamando que implica unha falta de apoio aos árabes. Pero o apoio a Israel non significa ser anti-árabe. Eu amo ao meu pobo, pero para que suceda a paz necesitamos un gran salto, unha nova actitude, perdón e compaixón. Nós, os árabes, necesitamos preguntarnos, que podemos facer? e non focalizarnos todo o tempo no que Israel debese facer para construír confianza, respecto e paz. Mellorar as condicións de vida dos árabes non é responsabilidade de Israel, é responsabilidade dos árabes e dos seus gobernos. E os nenos árabes non necesitan crecer no odio, eles necesitan esperanza. Non necesitan "jihad", necesitan traballo.

Cales son os teus temores por Israel?

O meu gran temor por Israel é que perda o desexo de loitar. Os seus fundadores xa faleceron e agora o mesmo liberalismo que esta debilitando a occidente, tamén esta aquí. Temo que Israel entregue demasiado e o país sexa moi pequeno para poder ser defendido. Porque canto máis dás aos árabes, máis queren, é parte da cultura. O meu pobo é un pobo fermoso e rogo a Deus que atopen indulxencia nos seus corazóns.

Entrevista tirada de Desde Israel

Entrevista na TVG con Marcelo Birmajer

Entrevista con Marcelo Birmajer

Entrevista de Radio Sefarad con Marcelo Birmajer

Entrevista con Raphael Schutz

Entrevista con Raphael Schutz. Embaixador de Israel en España

«Siria non pode seguir apoiando a Irán, Hezbolá e Hamás»
O diplomático israelí acusa a Europa de ter unha actitude demasiado branda?con respecto a Irán, similar á mantida con Adolf Hitler fai 70 anos
Autor: Enrique Clemente LA VOZ DE GALICIA - 25.05.2008

A noticia chegou por sorpresa e só unha semana despois do 60 aniversario da fundación do Estado xudeu. Israel e Siria comezaron a negociar a paz baixo a mediación de Turquía. O embaixador israelí en España, Raphael Schutz, esixe aos sirios que deixen de apoiar a Hezbolá e a Hamás. Só así, Israel exporíase devolver os Altos do Golán.
-Como valora as conversacións entre Israel e Siria?
-Son positivas, pero queda un longo camiño por percorrer. Siria aceptou negociar, pero será complicado, aínda que sempre é mellor que haxa diálogo que non o haxa. Siria non recoñeceu a Israel de xeito formal, pero se pode argumentar que ao negociar estao facendo.
-¿Cales son os obxectivos de Israel na negociación?
-Basicamente, desde a perspectiva israelí o que necesitamos de Siria son dous elementos fundamentais. Un, é normalizar as relacións bilaterais, como as temos por exemplo con Xordania. Logo, o que é obvio para min, é que Siria non pode seguir apoiando a elementos radicais no Medio Oriente, sexa Irán ou Hezbolá no Líbano, ou seguir sendo centro de actividade de organizacións terroristas palestinas como Hamás. é fundamental que todo termine.
-¿Será un obstáculo o suposto plan nuclear sirio denunciado pola CIA?
-Non podo comentar este asunto. Siria non é un país relixioso como Irán, pero nos últimos anos optou por unirse ás forzas máis radicais. Se quere pertencer ao campo moderado, debe cambiar totalmente de actitude.
-Irán dixo que quere borrar a Israel do mapa. Como valora esa ameaza e a resposta occidental?
-é moi grave, máis aínda cando a ese fanatismo relixioso achégase a ambición nuclear que ten Irán. O mundo debe responder de forma moito máis forte e rigorosa fronte á ameaza. Non falo de medidas militares, senón máis ben diplomáticas e económicas. Creo que Europa ten unha responsabilidade agregada porque o último intento de borrar ao pobo xudeu do mapa rexistrouse aquí, en Alemaña fai 70 anos.
-Vostede comparou a actitude de Europa respecto de Irán coa súa política de apaciguamiento ante Hitler.
-Moitas veces, para practicar unha política de valores morais necesítase coraxe, dicir ata aquí e xa abonda. A raíz da actitude demasiado branda de Europa con Irán require unha análise profunda, pero fai 70 anos pasou o mesmo. Trataron de tranquilizar a Hitler no canto de machucalo cando era máis débil, deixárono crecer e terminou na Guerra Mundial. Non hai que repetir o mesmo erro dúas veces.
-Foi un éxito Israel?
-Israel é unha sociedade moderna, na vangarda tecnolóxica, que ten unha economía e un nivel de vida europeos, cunha cultura moi rica e un tecido social fascinante. Isto logrouno contra vento e marea, dedicando unha enerxía moi grande aos conflitos cos veciños. Pero Israel non é aínda un país normal. Foi un éxito, pero con problemas e desafíos.
-Como valora as ameazas de Bin Laden a Israel?
-O conflito israelo-palestino é unha escusa para os seus crimes. Nunca antes do 11-S o mencionou. Se Israel desaparecese do mapa, Bin Laden seguiría ao seu. Non lle importa o asunto palestino, o seu interese verdadeiro é conseguir a hexemonía musulmá no mundo.

Unha conversa con Marcelo Birmajer

PARTE 1

PARTE 2

Entrevista con Edwin Yabo

Entrevista con Edwin Yabo, portavoz da Embaixada de Israel en España

Entrevista con Alona Fisher-Kamm

Entrevista con Alona Fisher-Kamm, Ministra-conselleira da Embaixada de Israel en España. Actualmente Embaixadora en funcións. (Periodista Digital)

Entrevista con Alona Fisher-Kamm (LA OPINIÓN - 04.07.07)

ALONA FISHER-KAMM, MINISTRA CONSEJERA DE LA EMBAJADA DE ISRAEL EN ESPAÑA

"Al BNG no le pedimos explicaciones sino diálogo"

La diplomática israelí, que ayer visitó Santiago, mantuvo diversos encuentros institucionales.

LA OPINIÓN/M.González/Santiago

La embajadora de Israel en España, Alona Fisher-Kamm acudió ayer a Santiago de Compostela para hablar de la situación y perspectivas del conflicto en Oriente próximo, invitada por la Asociación Galega de Amizade con Israel. Aprovechó su visita para realizar varios encuentros institucionales en los que abordó la posibilidad de estrechar lazos comerciales, culturales y turísticos entre Galicia e Israel. Asimismo, manifestó su sorpresa por el rechazo del BNG a que su militante Pedro Gómez-Valadés encabece la Asociación Galega de Amizade con Israel.
-¿Qué opina de la postura del BNG contraria a que Pedro Gómez- Valadés presida la Asociación Galega de Amizade con Israel?
-Nosotros estamos abiertos a la negociación, estamos negociando con los palestinos para llegar a una solución pacífica y esta asociación apoya este objetivo. Desde la embajada hemos enviado una carta al BNG pero no para pedir explicaciones sino para decir que tenemos muchas cosas en común, tenemos que dialogar y tener un espíritu abierto. Pensamos que este incidente no es constructivo y no fomenta esta dirección. Pero no pedimos explicaciones y tampoco las hemos recibido. No ha habido respuesta. Aún así hemos querido aprovechar esta visita a Galicia para ver que tenemos muchas cosas en común y tenemos que trabajar juntos. En este sentido la asociación hace un trabajo extraordinario. Hay lugar para muchas asociaciones de amistad para dar conocimiento a este denominador común a lo que podemos hacer conjuntamente por el bien de ambos pueblos. No hace falta solo ceñirse a la opinión israelí sobre el conflicto palestino, sino a la riqueza cultural y la profundidad democrática que tiene Israel. Encontrar canales abiertos para poder dialogar.
-¿Se ha encontrado con la oposición de otras fuerzas políticas en España?
-De ninguna manera. Es un incidente del todo aislado y para nada refleja la realidad de apertura de su entorno político.
-¿En qué punto se encuentran las negociaciones entre los gobiernos Palestino e Israelí?
-Estamos a la espera pero con alguna ventana de oportunidades que se abren sobre todo ahora, después de los enfrentamientos tan trágicos en Gaza, con el Gobierno palestino legítimo que comparte el mismo objetivo que Israel. Por un lado, hay una serie de medidas de confianza como el desbloqueo del dinero palestino que hace mucho tiempo bloqueamos por miedo a que financiara a los terroristas. Ahora que tenemos como interlocutor Abu Mazzen no tenemos miedo y podríamos desbloquearlo. Luego está la liberación de 250 prisioneros y una serie de medidas del Gobierno israelí para mejorar la vida palestina.

LA OPINIÓN de A Coruña (04.07.07)

ENTREVISTA CON GUSTAVO PEREDNIK

GUSTAVO D. PEREDNIK, ESCRITOR, XORNALISTA E PROFESOR ISRAELÍ

"A expulsión de Valadés do BNG é fascismo e pura judeofobia" "Habería que ensinar aos nenos a gran pegada que deixaron os hebreos en Galicia e en España". Entrevista realizada por Pilar Mera

-Durante a Idade Media, en Galicia houbo moitos xudeus en cidades como A Coruña, Ribadavia, Pontedeume ou Monforte de Lemos. Que sabe da pegada xudea en Galicia?

-Vina cos meus propios ollos ao percorrer Galicia, e emocionoume. Se aos nenos españois lles aprenderan máis da gran achega hebraica nestas terras, e como esa achega foi arruinado polo odio xudeofóbico, é posíbel que terminen comprendendo moito mellor aos xudeus de hoxe.

-O BNG abriu un expediente de expulsión contra o presidente de AGAI, Pedro Gómez-Valadés, pola súa militancia proisraelí Que lle parece?

-Fascismo en acción, por parte de quen énchese a boca de insultos contra as democracias liberais. E é xudeofobia pura: a amizade con ningún outro país custaríalle a un cidadán a expulsión do seu partido.

-Que relación ten o Goberno e a sociedade israelí coa española?

-Me estendo ao respecto no meu libro "España descarrilada". A sociedade española ten moitas mostras de aprecio a Israel, un país no que se cultiva moito o idioma e a cultura españolas. No que respecta á actitude antiisraelí do Goberno español, é tan pasaxeira como o son os gobernos de turno.

-O título da conferencia que ofrece hoxe n´A Coruña é: "Maniqueísmo e pensamento único no conflito de Oriente Próximo", en referencia ao modo en que os medios de comunicación informan sobre o conflito. Cales son os seus reproches?

-En xeral, cometedes dous erros recorrentes, un por comisión e outro por omisión. O primeiro consiste en considerar que todo o que fai Israel está mal -cando ocupa e cando desocupa, cando negocia e cando non o fai. Cando Israel pide paz é hipócrita e cando non, é belicoso. O segundo erro é meter de través que Israel é unha democracia que comparte con España os valores de pluralidade e progreso, de liberación da muller e de liberdade de conciencia, valores que están ausentes nos vinte países árabes que nos rodean. Soslaiades que os árabes-israelís son os árabes que viven mellor e máis libres no Oriente Medio. Que Israel é máis pequeno que Galicia e cabe 500 veces nos territorios árabes, ricos en petróleo. Non estamos nun conflito territorial senón nun existencial: queren borrarnos do mapa e é inxusto que agardedes que nos suicidemos.

-E o mércores, en Santiago, falará da xudeofobia, o antisemitismo e o antisionismo. Que significan estes termos e como evolucionaron na historia?. A orixe da mala imaxe que ten Israel no mundo é só o seu papel no conflito cos palestinos?

-"Xudeofobia" é un termo máis correcto que "antisemitismo" para denominar o odio antixudeu, o odio de grupo máis antigo e obsesivo da historia. O antisionismo é a súa forma máis moderna: de todos os países do mundo, ao que se quere destruír é ao xudeu. É ao único ao que se lle cuestiona todo e sempre se lle ve como agresor e sanguinario, do mesmo modo en que a mitoloxía xudeofóbica presentou ao individuo xudeu durante milenios. A mala imaxe de Israel en Europa é efecto do antisionismo, unha ideoloxía que calou fondo nas sociedades europeas. Arabia Saudí, por exemplo, ten mellor imaxe que Israel aínda cando é un réxime escravista e misóxino, sob o cal está vedado ás mulleres conducir e aos xudeus viaxar como turistas; onde está prohibida toda ideoloxía non islámica, e os castigos inclúen lapidacións e decapitacións, a pena de morte para a homosexualidade ou o adulterio feminino, e a amputación de mans por roubo. E os medios de comunicación europeos, lonxe de censurar esta estrutura premedieval, é denominada de "moderada".

-Que pensan os israelís das ameazas de Irán?

-Que deben ser tomadas moi en serio. Os ayatolás negan o Holocausto e se aprestan a perpetrar outro. Europa, que ten unha débeda moral co pobo xudeu, non debería deixarnos sós perante este intento de "borrarnos do mapa". Entrevista publicada no xornal LA OPINIÓN de A Coruña