15/10/17
Entrevista co presidente de AGAI en Eretz Radio
20/11/16
Entrevista co presidente de AGAI (Atlántico diario)
05/07/15
Entrevista con Micheline Wolanowsky: “En 1942 os xudeus non sabíamos o que estaba a suceder, ninguén o sabía"
![]() |
| Micheline Wolanowsky, con su hija en la playa de Samil. Vive en Vigo con su familia desde 2009. |
Su recuerdo más intenso de aquella época se remonta a septiembre de 1939, cuando tenía 14 años y todavía estaban de vacaciones de verano en un pueblo cerca de la capital francesa, donde había nacido en 1925. Sus padres habían emigrado desde Polonia en busca de una vida mejor, que encontraron. “A mis padres les encantaba Francia, las costumbres, la vida, hasta la comida, todo, vivíamos bien, sin problemas”, cuenta como si fuera ayer.
Luego comenzó la guerra, y la capitulación de Francia, en 1940. “Teníamos miedo a que bombardearan París, así que nos marchamos a Bretaña, pero fue inútil, porque al poco tiempo fue ocupada por los alemanes, así que volvimos a París, que no sufrió las bombas y volvimos a nuestra vida. Al principio, durante todo 1940, no pasó nada, y todo parecía tranquilo. En 1941 comenzaron a torcerse las cosas, cada vez peor”, explica. “El 14 de mayo de 1941 mi padre recibió una carta en la que se le decía que tenía que ir a trabajar a un campo, encerrado. Ahí comenzó a torcerse, y más cuando a finales de año nos obligaron a llevar puesto una estrella de David con la palabra judío para identificarnos. Luego en junio de 1942 llegaría lo peor, cuando lo llevaron en un tren de ganado a Auschwitz. Los alemanes cada vez eran peores con los judíos, nos prohibían estar fuera de casa más allá de las ocho, pasear por un parque, creo que tenía que ver con que empezaban a perder la Guerra y estaban furiosos, incluso los soldados eran cada vez peores”. Después de aquello, se marcharon a la zona controlada por Vichy para intentar evitar su deportación. “Huimos, nos refugiamos en un hotel, íbamos a un colegio de señoritas, y creíamos que estábamos a salvo, pero no fue así”. Por fin un día los alemanes entraron y se llevaron a su madre y a su hermana. Micheline se escapó gracias a que un hombre la ocultó. “No sabíamos qué pasaba, nadie lo sabía, pensábamos que iban a trabajar, porque Alemania se había quedado sin hombres, pero cuando comenzaron a llevarse a mujeres y niños entendimos que pasaba algo. Pero nadie en Francia lo sabía”.
Lo que más recuerdo es cuando arrestaron a mi madre y a mi hermanita. Yo lo único que quería entonces era ir donde las llevaron. Todo fue muy rápido. Fue apenas un minuto, cuando mi madre me envió fuera de la casa, y al llegar no había nadie. Entonces vivíamos en un hotel en la zona Este de Francia, yo quería ir con ellas, mi padre ya estaba arrestado desde hacía dos años. Eso fue en 1944, y el dueño del hotel me dijo no, me dijo que no fuera, que si iba con ellas no las iba a ayudar, yo forcejee y trataba de convencerle, aunque la calle estaba llena de alemanes. Me dijo que si me quedaba iba a poder ayudar a que la guerra terminara más pronto que tarde. Fue lo que me salvó. Luego, cuando acabó la guerra, un hombre joven me dijo que no buscara más, porque mi padre había muerto en sus brazos. Y acabé casándome con ese hombre.
Usted insiste en que, al menos en la Europa occidental, en Francia donde vía, no se sabía nada de los campos de exterminio. ¿No había sospechas?
Nadie sabía nada, ni la palabra deportación decía nada. La gente pensaba que los que se iban en los trenes marchaban a Alemania a trabajar porque los soldados eran hombres. Pero luego empezamos a dudar porque era tan violento todo, cada vez más brutal. Pero hasta que acabó la guerra no sabíamos nada, todo estaba bien organizado y escondido, nadie podía imaginar lo que ocurría.
Me quedaba mucho odio hacia Alemania. Incluso cuando la gente hablaba alemán pero con el tiempo me di cuenta que los que hablaban hoy no tenían nada que ver con lo que habían hecho sus abuelos. Ahora ya no tengo rencor a los jóvenes, sí a los que hicieron aquello, a los que obedecieron.
Israel todavía no existía y Europa no ayudó porque cuando los americanos y los franceses empezaron a invadir Francia, los aviones nunca bombardeaban el ferrocarril que los llevaba a los campos de concentración, nunca bombardearon los rieles. Si lo hubieran hecho, no habrían salvado a todos pero habría retrasado todo. A medida que los alemanes perdían en el frente ruso se ponían más furiosos contra la resistencia, contra los judíos, se ponían más agresivos con los civiles. En 1940 cuando llegaron a París se decía que venían con guante blanco porque en Polonia habían sido muy salvajes pero en París no, al principio se portaron bastante tranquilos, pero después comenzaron a arrasar.
No lo sé. Sí sé que en el mundo actual tenemos otros enemigos: los yihadistas quieren acabar con la civilización de acá de Europa o América e implantar la ley de ellos, eso es muy peligroso. Espero que la potencias occidentales se den cuenta y tengan más esfuerzo para pararlos. Es un peligro para el mundo.
He ido varias veces, porque mis hijos fueron allí de jóvenes y mis nietos nacieron allí, aunque por otras circunstancias, por trabajo, fueron a otros lados, a Uruguay y Veneuela y España. Israel es una garantía para los judíos, sí, pero es un país muy pequeño y no tiene fuerza para luchar contra todo el mundo. Es el único país democrático en Medio Oriente. Creo que Estados Unidos ayuda a Israel para tener un punto en esa zona medio salvaje. Los yihadistas son terribles, cortan la cabeza a la gente, nunca se ha visto algo así. Son un peligro real.
11/06/15
Entrevista con Daniel Kutner
13/04/15
26/01/15
18/01/15
"Memoria de Auschwitz" - José Ángel Otero Ricart
17/01/15
Entrevista con Gustavo D.Perednik en Atlántico Diario
-¿Cuáles son las distorsiones que usted encuentra sobre el Holocausto judío?
Escribí un libro cuya parte central son las distorsiones que se basa en el hecho cierto de que el caso judío es único: mataron a seis millones de personas y no se puede comparar con otros genocidios. A veces se oye que no fue algo especial, que en toda guerra hay holocausto, en África o Sudamérica. Ese el tipo de banalización a la que me refiero, cuando se compara con otros males, o cuando se dice que Israel es el culpable.
-Pero es cierto que hubo otros genocidios antes y sobre todo después del holocausto.
Nunca hubo en la historia humana la destrucción sistemática de otro bebe de otra nación, no importa lo que pensaran sus padres, todos eran enemigos de Alemania y tenían que ser destruidos. Con esta intención no había ocurrido, ni tiene precedentes, y eso sin hablar del sadismo de realizar experimentos con seres humanos. Estas dos condiciones, el método y el objetivo, no tiene parangón. Y sus dimensiones: de 18 millones de judíos quedaron 12 millones. Comparar eso con cualquier otra matanza es sencillamente banazalizarlo. Y lo hicieron y hacen muchos. Saramago, premio Nobel, cuando llega a Ramala en 2002 dice que es Auschwitz. ¿Qué es eso sino la negación del holocausto?
-Está el caso de Pol Pot en Camboya, que acabó de forma sistemática con un tercio de su población.
Pol Pot, que sería lo más próximo al caso judío, es un crimen político. En su cabeza, todos los camboyanos tenían que ser campesinos e iletrados. También está la revolución de Mao, que supuso unos 60 millones de muertos, pero no se propuso destruir a los chinos. Asesinatos hubo, pero el intento alemán de erradicar a todos los judíos va mucho más allá.
-¿Ve posibilidades de arreglo al eterno conflicto palestino?
Eterno, especialmente para los que los sufrimos. Las bombas nos caen a nosotros, y cuando tratamos de defendernos, acabamos siendo la causa del conflicto. El conflicto tiene fácil definición: hay un intento explícito de destruir Israel, que trata de defenderse y comete errores, pero la lupa está siempre sobre los errores de Israel y no en la naturaleza de la agresión. Hace años que los palestinos no quieren negociar. Una parte no quiere negociar, y decide asociarse a Hamás, que es una organización que tiene como objetivo matar judíos, lo anuncia de forma explícita, y Europa hace caso omiso. En 2007, Israel se convirtió en la única democracia que evacuó a su población al expulsar a judíos a Gaza para entregar la tierra a los palestinos. Y lo que hicieron fue destruir hasta la última casa y última plantación y decir que ha comenzado la destrucción total. Es la cultura de la muerte.
-No será igual con todos los palestinos. Hay cientos de miles que viven en Israel.
Y son la creme de la creme, los que viven con más derechos humanos, elecciones, universidades, y sin derecho a matar a sus mujeres. Ellos dicen que votan con los pies: quieren vivir bajo la ocupación del monstruo sionista y no bajo Hamás.
-¿Entonces, habrá algún día paz?
En estos momentos tenemos un tratado de paz muy bueno con Egipto y Jordania y habrá con el resto, lo veremos, de acá a una década. Pero con Hamás es imposible, es como un partido nazi.
-¿Qué le parece lo ocurrido en Francia?
Con horror, por supuesto. Me encuentro entre aquellos que podemos decir que venimos anunciándolo. Francia es la más ciega de las naciones europeas, sigue reaccionando igual: echando la culpa a unos pocos cuando es una ideología general: el islamismo le ha decretado la guerra a la mujer y su dignidad, y a los derechos humanos. Hasta que les declaremos la guerra no estarán vencidos. Tenemos una guerra contra Islam.
-¿Cómo se vive en Jerusalén en el día a día?
No ha dejado de ser fascinaste y estimulante. Llevo casi 30 años en Israel. Y soy también argentino. La vida es mucho más apacible de lo que podría suponer desde el exterior, y mientras no hay bombas vivimos creativamente y además nos encontramos en una época de mucha inmigración a Israel. En 2015 Israel pasará a tener 6,2 millones de judíos de los 13 millones que hay en el mundo, la mitad de todos. Tiene mucha significación: se cumplirá su sueño reunificador, tras haber comenzado con muy pocos
13/11/14
20/10/14
Entrevista con Alon Bar, Embaixador de Israel en España (21.10.2014)
A xornalista Mabel Mínguez entrevista ao Embaixador de Israel en España, Alon Bar, no programa "Punto de Encuentro". de LDTV
10/09/14
Entrevista con Pedro Gómez-Valadés en Radio Sefarad
22/08/14
Entrevista en Atlántico Diario co presidente de AGAI
29/05/12
Entrevista con Alon Bar (Faro de Vigo - 27.05.12)
12/04/11
50 anos do xuízo a Adolf Eichmann - Entrevista cun dos avogados da acusación

Fonte: “Der Standard”, luns, 11 Abril 2011, p. 3.
Traducido do alemán ao galego por Carlos Penela
TEMA: 50 anos do proceso a Eichmann
Avogado da acusación fala sobre o significado da causa
“Non era sinxelo permanecer tranquilo”
Gabriel Bach, avogado suplente da acusación no proceso a Eichmann, sobre o seu primeiro encontro co criminal nazi, a crítica ao proceso e a súa opinión de que o proceso liberou aos xoves de Israel dun sentimento de vergonza. Tobias Müller realizou a entrevista.
STANDARD: Como se sentiu cando soubo que representaría a acusación contra Eichmann?
Bach: Antes do meu primeiro encontro con Eichmann, senteime no meu despacho e linme a biografía de Rudolf Hoess, o comandante de Auschwitz. El describe como asasinaba un millar de nenos xudeus por día e como lle tremían os xeonllos cando tiña que mandalos á cámara de gas. Pero entón engade: “Sempre me avergoncei por esa debilidade, despois de ter falado co tenente coronel Eichmann. El explicoume: «que se consegue con matar persoas maiores, se se deixa con vida o xerme do restablecemento desa raza?»” Dez minutos despois, Eichmann foi conducido ao meu despacho. Non era sinxelo permanecer tranquilo. Nunca esquecerei o comezo do proceso, cando os xuíces entraron na sala, coas bandeiras de Israel por detrás, e de como ese home, cuxo único afán era exterminar o pobo israelí, foi levado antes eles. Como se levantou e se cadrou ante un tribunal soberano israelí dun Estado soberano xudeu – nunca antes fora para min máis claro o significado da creación do Estado de Israel.
STANDARD: Como o viviu? Está de acordo coa afirmación de Hanna Arendt sobre a “banalidade do mal”?
Bach: Arendt deu unha descrición totalmente errónea sobre os documentos principais que nós presentamos no proceso e sobre as nosas testemuñas principais. O que a motivou a iso éme até o día de hoxe pouco claro. Con respecto a Eichmann: el non era ningunha persoa insignificante que simplemente cumprira as ordes que recibía. Quizais ao comezo, porque pensou que sería bo para a súa carreira. Pero despois identificouse totalmente co asunto. Dicíalle aos seus amigos: “Seino, a guerra está perdida, pero eu vou gañar a miña”. Entón, viaxou a Auschwitz para aumentar a matanza de 10.000 persoas por día a 12.000.
STANDARD: Polo tanto, non era simplemente alguén de reposto? Foi decisivo o feito de que el ocupara ese posto?
Bach: Si. Se eu tivese efectuado investigacións sobre o Holocausto sen acusados e despois se me dixese: podes dispor dunha persoa á que podes levar ante o tribunal para mostrar todos os aspectos do mesmo: sen dúbida que tería escollido a Eichmann.
STANDARD: O Holocausto é un crime que non se pode concibir. Até que punto se pode superar iso cun proceso?
Bach: Naturalmente iso non é tan sinxelo, e sen embargo: durante todos eses anos só se leu e se oíu o que acontecera sen que se puidese facer nada. Entón chegou a posibilidade de levar ante o tribunal o home que, realmente, era responsable de tódolos aspectos deses sucesos atroces e de demostrar da maneira democrática e xurídica máis clara o que acontecera, ao mesmo tempo que se lle aplicaba a ese home a pena máis dura que existe nun país democrático. Iso si resultou satisfactorio.
STANDARD: O proceso foi controvertido. O avogado de Eichmann dubidaba da competencia do tribunal, outros falaron de parcialidade. Que ten que dicir vostede ao respecto?
Bach: Xuridicamente é impecable. Contareille para
iso unha historia moi significativa: nunha ocasión, un profesor debateu comigo sobre esa cuestión do “tribunal das vítimas”. El viu no escrito da acusación que nós non só denunciaramos a Eichmann pola matanza de xudeus, senón tamén pola de polacos, rusos e checos. Entón preguntou: “Por que non o entregaron a un tribunal polaco, checo, ruso...? E eu dixen: “Escoite, hai cinco minutos vostede preguntou, se un tribunal xudeu estaba autorizado a xulgar a Eichmann e agora quere saber por que non o entregamos?” O home tivo a decencia de corar.
STANDARD: A Israel tamén se lle recriminou o secuestro de Eichmann.
Bach: Nos EEUU acontece con frecuencia que os criminais escapen a outros Estados e entón sexan traídos de volta por parte da policía de maneira ilegal. Casos así foron levados ante ao Tribunal Supremo, que decidiu: se alguén é detido noutro país de maneira ilegal, as persoas que fosen responsables do feito poderían igualmente ser levadas ante os tribunais. Pero iso non altera en nada a competencia que o tribunal ten sobre o criminal.
STANDARD: Como valora vostede as consecuencias do proceso?
Bach: En Israel tivo unha grande influencia. Moitos xoves non querían escoitar nada acerca do Holocausto. Non podían entender que millóns de seres humanos fosen ao matadoiro, sen opor resistencia. Non era o obxectivo principal, pero nós queriamos tamén explicar que non había ningún motivo para avergonzarse. Mostramos como Eichmann e os seus colegas conduciron ás persoas ao engano, por exemplo, obrigándoas a escribirlles ás súas familias: “Estamos nun lugar marabilloso, con fantásticas excursións, sen demasiado traballo; vinde, vinde o antes que poidades!” Despois do proceso, de súpeto, os nenos israelís querían visitar os campos de concentración en Polonia, interesábanse polos xudeus de Europa.
STANDARD: E en Alemaña?
Bach: Alí sucedeuse unha reacción en cadea de procesos contra este tipo de criminais. Recibimos moitos documentos sobre o que acontecera nos campos de exterminio. Son moi importantes por todos aqueles que negan que o Holocausto sucedeu.
06/03/11
30/08/10
Entrevista en XORNAL DE GALICIA
.XORNAL DE GALICIA - 29.08.2010
Unha entrevista de Ricardo Rodríguez con Pedro Gómez-Valadés
.
.
.
Este é un conflito no que non hai nin brancos nin negros, senón unha infinita gama de grises. Non é un western de bos e malos, pero téndese a simplificar: israelís malos e palestinos bos. Habería moitos exemplos desa visión nesgada. Vou poñer un dos últimos. O incidente na fronteira norte de Israel e sur de Líbano no que hai un cruzamento de fogo e morre un israelí e tres libaneses a primeiros de agosto. Iso foi recollido coma unha provocación israelí. Hai uns días, saíu o ditame da Finul que asegura que o incidente foi orixinado por unha árbore que estaban cortando os israelís. Agora confírmase que a árbore estaba en territorio israelí e que os que abriron fogo foron os libaneses. De entrada, antes de saber que pasara, xa se acusaba dunha nova provocación a Israel.
.
Cal é a solución a corenta e tres anos de ocupación militar de Palestina por parte de Israel?
.
O problema debería resolverse con dous estados para dous pobos. Non haberá paz na zona mentres palestinos e israelís non poidan ter estados seguros e estábeis e vivir na mellor das veciñanzas posíbeis. Ese é o horizonte que todas as negociacións se marcaron. Sen dous estados poderá haber tempo de tranquilidade, pero non vai haber paz. En Cisxordania, hai asentamentos que son ilegais para a propia Xustiza israelí. Pero eu penso que ese non é o problema. En Gaza, cando Israel evacúa a faixa en 2005 por completo, levántanse todos os asentamentos. Eu penso que todo é negociábel e todo é resolúbel, aínda que algunhas cuestións son máis difíciles de arranxar. Alén de problemas obxectivos, hai problemas vinculados a cuestións moi emotivas, coma Xerusalén, que poden presentar dificultades. Pero coido que a resolución de todos os problemas no seu conxunto –incluída a indemnización a todos os israelís que foron expulsados dos países árabes despois de 1948, e cuxas propiedades foron confiscadas– é posíbel sempre que non haxa condicións previas.
.
O Cuarteto para Oriente Próximo pide que se respecte para Palestina a liña de 1967, que inclúe Xerusalén Este, anexionada por Israel.
.
Si, efectivamente, o Cuarteto expresouse así, e esa é unha das liñas que están enriba da mesa. Na miña opinión, é difícil que a liña de 1967 estritamente vaia ser a fronteira definitiva. Hai propostas de intercambio de territorios que estaban en Cisxordania e nos que agora hai asentamentos xudeus de 45.000 habitantes por outros que están dentro de Israel para compensar territorialmente os dous estados. Israel propuxo facer unha comunicación terrestre entre Gaza e Cisxordania para que os dous territorios palestinos estivesen conectados. Iso sería unha cesión de territorios que non estaba contemplada en ningún acordo previo. Non hai que estar negociando pensando en como responsabilizar á outra parte do fracaso das conversas. É irreal que en Washington se vaian solucionar todos os problemas de vez.
.
É posíbel que o punto de partida para estas negociacións sexa tan xusto para Palestina coma para Israel?
.
Non só é posíbel, é que ten que ser. Se non fose así, o conflito non sería nunca resolúbel. A parte palestina non está soa. Na comunidade internacional, ten importantes valedores, coma a Liga Árabe e mesmo EE UU, que pretende exercer un papel neutral. Hai que ser optimista ideoloxicamente aínda que a forza dos feitos ás veces fai complicado selo. Hai uns días houbo unha xuntanza en Damasco na que participou Hamás, pero tamén outros grupos seculares que tradicionalmente apoiaban á ANP. Xuntáronse para negar a lexitimidade ás negociacións directas e condenar o proceso. Evidentemente, un proceso de paz que non se pode desenvolver en todos os territorios é complicado. Hai un problema interpalestino que teñen que resolver os propios palestinos. Coido que neste proceso haberá chanzos. Haberá un proceso para desenvolver o propio acordo despois de que se acade. Pero se en Gaza Hamás non recoñece a soberanía da ANP, complicarase todo. Hai un factor engadido neste proceso de negociación que se abre e non estaba patente dun xeito tan radical en Camp David ou Oslo: o islamismo radical.
.
A longa ocupación militar desgastou a poboación en Cisxordania. Non desequilibra iso a balanza a favor de Israel no punto de partida das negociacións?
.
Cisxordania está administrada militarmente, pero o medre económico nos últimos dous anos é moi superior ao de calquera país da contorna árabe. A situación mellorou. A maior parte dos palestinos queren vivir en paz e que os seus fillos poidan estudar e traballar e manter unha familia. O desgaste da guerra condiciona os dous lados. Eu coñezo palestinos e israelís. Todos están cansos, esgotados polo conflito. Evidentemente, iso pesa coma unha lousa en calquera proceso de negociación. Pero o que hai que facer é aproveitar ese cansazo colectivo das dúas sociedades por anos de guerra e de morte para avanzar cara a un acordo que non será o ideal para as dúas partes. Israelís e palestinos van ter que facer concesións dolorosas en eidos nos que ningunha das dúas o farían motu proprio. As dúas sociedades, a israelí e a palestina, queren e necesitan a paz. Estas son grandes palabras que logo teñen que traducirse nunha realidade e iso é o máis difícil. Hai un punto que non xustifica o que ocorre actualmente, pero que axuda a entendelo: en 1948, cando naceu o estado de Israel, puido ter nacido o estado palestino. E sesenta e dous anos despois non estariamos a falar do conflito. O problema agroma cando os países limítrofes non recoñecen as resolucións da ONU e inician unha guerra contra o nacente estado de Israel.
.
É o ultradereitista ministro de Exteriores israelí Avigdor Lieberman un atranco para forxar un acordo de paz entre as dúas partes?
.
O primeiro ministro é Netanyahu e a autoridade tena el. O venres lía unhas declaracións de Lieberman nas que afirmaba que se excluía das negociacións porque cría que estaban condenadas ao fracaso, pero que non as ía entorpecer. O problema de Lieberman ás veces é máis imaxinario ca real. O día que el e o seu partido se neguen a algo en concreto haberá que ver a que se opón. Polo momento, non se sabe se vai ser un problema ou non. O certo é que a moratoria que hoxe revisa o consello de ministros de Israel tiña o apoio do partido de Lieberman. As dúas partes non son homoxéneas, haberá partes dispostas e outras contrarias ao acordo. Pero Netanyahu é un presidente que en Israel ten moita autoridade moral e hai que darlle un voto de confianza.
.
Netanyahu aspira nas negociacións a desmilitarizar Palestina e nega o dereito de retorno dos refuxiados palestinos. Non son demandas moi duras de entrada?
.
As condicións de partida nacen dunha guerra. Pode ser unha condición dura, pero partindo dunha guerra é unha condición razoábel. A desmilitarización do futuro estado palestino sería provisional, non eterna, até que se dean as condicións de confianza necesarias para esquecer que levan 62 anos en guerra. Se hai un acordo de paz e non tes intención de atacar o veciño, podes pasar 20 anos sen exército. En canto aos refuxiados, ese é outro dos aspectos que ten que ver coa disparidade coa que se trata o conflito. Non hai moito, ditouse unha sentenza do Tribunal de Xustiza Europeo contra os refuxiados grecochipriotas que reclamaban o dereito de retorno e as indemnizacións polas propiedades confiscadas na invasión do 74 dos turcos. O tribunal di que non hai lugar á reclamación. Para Palestina, facer unha concesión no dereito de retorno vai ser doloroso, o cal non quere dicir que o dereito se negue. En calquera acordo final, os palestinos refuxiados poderán volver ao estado palestino que se constitúa. En canto a volver ao territorio do estado de Israel... Penso que esa será unha das concesións [palestinas] do acordo final. A absorción dos tres ou catro millóns de refuxiados palestinos por parte de Israel non é posíbel. Terá que compensarse aos que non poidan regresar.
.
Considera que o bloqueo a Gaza é un castigo colectivo de Israel á poboación por ter votado a Hamás, como se sinala no informe Goldstone?
.
En política internacional, hai cousas xustas e inxustas. Eu podo dicir que estiven na fronteira israelí con Gaza falando con moita xente e non atopei a ninguén na parte israelí que queira manter o bloqueo. O embargo está estabelecido porque dende 2005 Hamás e outros moitos grupos dende dentro da faixa de Gaza comezaron un conflito de desgaste, co lanzamento de foguetes contra á poboación civil israelí. Penso que un bloqueo non é positivo, pero este foi obrigado. En Cisxordania, dende hai un ano, desmanteláronse máis da metade dos check points porque a situación na zona é tranquila, e as forzas palestinas van asumindo responsabilidades e son máis fiábeis. Así que os controis vanse eliminando porque son incómodos e fan difícil a vida á xente normal. En Gaza, se mañá Hamás renuncia ao terrorismo coma arma política, pasado mañá Israel levantaría o bloqueo.
.
As conversas de paz suspendéronse en 2008, tras o inicio da operación Chumbo Fundido contra Gaza, que deixou 1.400 palestinos mortos. O asalto á Frotiña acabou de deteriorar a imaxe internacional de Israel. Obviamente...
.
Eu lanzo unha pregunta. Antes da operación Chumbo Fundido e do asalto á Frotiña, os medios de comunicación trataban de xeito moi diferente o conflito e responsabilizaban de xeito diferente ás partes? Eu penso que non. Evidentemente, nin a operación Chumbo Fundido nin o asalto á Frotiña beneficiaron a imaxe de Israel, pero a visión da realidade é moi diferente. Eu coñezo correspondentes en Israel que off the record recoñecen que non todo o que eles transmiten dende a zona se publica. Se algo é doadamente utilizábel contra Israel, ten mais posibilidades de ser publicado. Vou poñer un exemplo. Na madrugada deste mércores houbo disturbios no barrio [palestino] de Silwan en Xerusalén. O motivo era a sentenza de derrube de casas árabes en Xerusalén. Iso en calquera outra cidade do mundo non sería noticia porque sería cumprir a lexislación urbanística. Pero aquí politízase. Despois dun proceso de anos de tribunais, hai 22 casas con sentenza de derrube e outras 66 ás que se lle dá licencia con efectos retroactivos.
.
Hai organizacións israelís que falan de violencia administrativa de Israel cara os palestinos para expulsalos de Xerusalén Este.
.
Iso é algo que se di. Eu teño escoitado outras opinións, mesmo que o concello de Xerusalén facilita en árabe a documentación para que se poidan tramitar as licenzas urbanísticas. Se ti entrevistas en Vigo a calquera persoa implicada nun problema urbanístico, a crítica que fará da Administración será esmagadora e poderá ter ou non razón. Nun terreo en conflito coma ese pode haber problemas de interpretación. Eu non penso que se derruben casas para gañar terreo. Se o que queres é gañar territorio, abondaría con ampliar os asentamentos a 60.000 habitantes.
.
A ameaza nuclear iraniana é o grande problema exterior de Israel?
.
O pobo israelí sufriu o Holocausto e unha ameaza nova non a toma de broma. Irán é un problema pola posibilidade de que se dote de poder nuclear. O seu brazo armado, Hezbollá, e outros grupos pequenos poden cometer atentados sen render contas. Estou pensando nun escenario no que Irán tivese capacidade nuclear para que un grupo pequeno faga estoupar unha bomba sucia no centro de Tel Aviv ou en Xerusalen ou en Madrid. Israel vai atacar Irán? As declaracións públicas son que Israel non pode permitir que a ameaza iraniana se consolide. Que quere dicir iso? O tempo dirao. Eu penso que as sancións aplicadas, se se executan con contundencia e sen vías de auga, poden facer recapacitar a Ahmadineyad.
.
http://www.xornal.com/artigo/2010/08/29/mundo/pedro-gomez-valdes-conflito-israel-palestina-non-western-bos-malos/2010082823561500726.html
10/12/09
Entrevista con Gloria de Antonio (Atlántico Diario)

10-12-2009
.
Gloria de Antonio es doctora en Historia Medieval con la tesis ‘Comunidades judías en Galicia, siglos XI-XV’ y ayer habló en la Galería Sargadelos sobre los hebreos y la Inquisición en Ribadavia invitada por la Asociación Galega de Amizade con Israel. Su obra ‘Los judíos en Galicia’ ganó el premio Samuel Toledano en Israel.
-¿Hubo tantos judíos en Ribadavia o hay mucho mito?
Haberlos hubo y de hecho ya se habla de ellos cuando cotizan a la Hacienda Real: los de Ribadavia con los de Ourense, Monforte y Allariz, o sea que hubo.
- ¿Pero cuántos?
Una población pequeña, de las más pequeñas de España, podríamos hablar de 11 familias como mucho en Ribadavia, que tenía 1.500 habitantes. Así que sería 50 ó 60 personas como mucho los que vivirían allí.
-¿Entonces la Casa de la Inquisición de Ribadavia?
Es cierto, está la cruz invertida símbolo de la Inquisición, pero también están los escudos de los Novoa al lado. Así que quizá fuera un Novoa, familia de la zona, familiar de la Inquisición, digamos delatores, gente que a cambio de los beneficios colaboraban. Desde luego, no parece que hubiera un tribunal, porque los procesos de judaizantes fueron en Santiago, en la Quintana. Hay que recordar que según estuvieran comprometidos los familiares con la Inquisición, estaban exentos de impuestos.

-¿Trabajó la Inquisición en Ribadavia?
Hubo dos procesos contra 29 personas por judaizantes, es lo único que se conserva. Se condenaron a cinco, pero sólo en estatua.
-¿Dónde hubo mayor población hebrea en Galicia?
Donde hubo más documentos en Ourense, o quizá hubo más documentos y por eso parece que hubo más. De Tui se sabe que tuvo Sinagoga e incluso un carnicero, pero tampoco sabemos cuántos judíos hubo.
-¿Hubo sinagoga en Ribadavia o estamos ante otro mito?
La tradición señala que sí, en el ‘Papuxa’ —una tasca muy famosa— pero no creo, porque hay un documento que señala el emplazamiento de la Torah en otro lugar. En cuanto al supuesto baño ritual hallado, lo mismo: lo que aparecieron fueron conducciones medievales, pero no parece por las medidas, que no coinciden. Ni siquiera en Toledo aparece un baño con las medidas correctas.
-¿Qué restos hay en Galicia de la presencia judía?
.
Se conservan cinco lápidas de enterramientos, tres halladas en A Coruña, en el Arqueológico Nacional, y dos más que aparecieron en el 2000 en Pontevedra, que formaban parte del enlosado de un piso, boca abajo. No hay duda, porque tiene caracteres hebreos, pero no sé dónde están ahora.
.
-¿Cuántos judíos vivían en los reinos de España?
.
Antes de 1351 había miles, en Valencia 2.600 personas, por ejemplo, pero en el siglo XV las juderías están destruidas. Y en Galicia pasó lo mismo.
.
-¿Quedan judíos en Galicia?
Sí, hay algunas comunidades en A Coruña y Vigo.
-¿En qué año llegan a Galicia, según sus cálculos?
En Galicia, el primer documento es de 1044. Para los cristianos eran deicidas y en la época medieval lo más importante es la religión, así que el haber sido causantes de la muerte del hijo de Dios es inaceptable. La tolerancia como la entendemos ahora no existió en absoluto y como mucho vivían unos con otros y poco más, porque los cristianos y los judíos no podían tener relaciones entre ellos. El rey los aguantaba porque pagaban, así que según su voluntad tenían mejor o peor vida.
.
- ¿Y a qué se dedicaban los judíos? ¿También al vino en Ribadavia o es otro mito?
.
Pese a su fama, eran sobre todo artesanos, algunos eran recaudadores, pero pocos, también médicos, plateros, sastres, zapateros, eso se documenta en Ourense. A la tierra se dedicaban muy pocos. Los judíos no podían tomar comida de cristianos, pero en cambio hacen préstamos a cambio de vino, si se comercializaba o no, no hay documentos, aunque seguramente lo vendían.
01/11/09
A visita a Galicia de Einat Kranz-Neiger
"Aquí se tiene una idea muy sesgada y llena de estereotipos sobre el conflicto", asegura
"Hamas preseleccionou as testemuñas do Goldstone"
Unha entrevista de Carina Regueiro
.
Sobre a relación de Israel coa nova Administración estadounidense, asegura que o seu país e Estados Unidos manteñen uns vínculos que van moito máis aló de quen sexa o inquilino de quenda da Casa Branca. "As nosas relacións teñen unha base moi forte, baseada en intereses mutuos e apenas varía, malia que cada presidente norteamericano lles achegue os seus matices", explica.
Preguntada sobre o balbordo político que está producindo o informe do relator da ONU Goldstone sobre a invasión de Gaza, no que se acusa a Israel e Hamas de crimes de guerra, explica que o seu país non acepta os resultados nin as recomendacións do mesmo. "A operación militar en Gaza foi o resultado de 8 anos de ataques con foguetes da organización terrorista Hamas contra civís israelís desarmados. O mandato do relator da ONU era, en si mesmo, investigar os crimes de guerra de Israel e algo así non ten antecedentes históricos. As testemuñas de Gaza foron preseleccionadas por Hamas, que as acompañaba cando declaraban ante a comisón da ONU. O informe Goldstone ignora o dereito de Israel a defenderse", expón.
En relación coa denuncia de Amnistía Internacional, que asegura que Israel lles limita o acceso á auga ós palestinos, di non saber de onde sacou os datos a ONG e afirma que Israel cumpriu con todos os deberes do acordo asinado coa ANP no ano 1995 sobre os dereitos á auga, e que non limita senón que incluso ampliou o número de metros cúbicos destinados ós territorios palestinos. Por último, amósase esperanzada en chegar en pouco tempo a un acordo de paz coa Autoridade Nacional Palestina grazas aos esforzos de mediación dos últimos meses da Administración Obama.












