Cales son os obxectivos de AGAI?

| View | Upload your own

Para facerte socio/a pica AQUÍ

Un 9 de Novembro: A noite dos cristais

A noite do 9 de novembro de 1938, comezou o máis brutal dos ataques perpetrados na historia moderna alemá contra os xudeus. Desde entón coñécese como a Kristallnacht ou a Noite dos Cristais e con este nome refírese á onda de violentos progroms anti-xudeus que ocorreron o 9 e o 10 de novembro de 1938 por toda Alemaña, a anexada Austria, e as áreas dos Sudetes de Checoslovaquia nesa época recentemente ocupadas por tropas alemás. Instigada primariamente polos oficiais do Partido Nazi e membros da SA (Sturmabteilungen ou os gardas de Asalto) e a Mocidade Hitleriana, A Noite dos Cristais, debe o seu nome aos fragmentos de vidros rotos que cubrían as rúas alemás.

Foi desencadeada polo ministro de propagando de Hitler, Joseph Goebbels. O pretexto foi o asasinato de Ernst Von Rath, un oficial da embaixada alemá en París morto por un mozo polaco de dezasete anos, Herschl Grynszpan, desequilibrado pola expulsión da súa familia e outros 15.000 xudeus de orixe polaca que foron deportados sen aviso previo á fronteira polaca, o 27 de outubro. Goebbels incitou á poboación alemá a vingarse con sangue dos xudeus polo atentado de París. Tratou de facer pasar o ataque como un levantamento espontáneo da multitude contra a poboación xudía.

O vandalismo con que foron agredidos os cidadáns, os negocios, as vivendas e as sinagogas foi perversamente destrutivo. 267 sinagogas foron incendiadas e 177 delas totalmente destruídas. Sete mil cincocentos negocios completamente danados. E o máis grave, o saldo de xudeus mortos foi de 91, en tanto que 20.000 foron arrestados e trasladados a campos de concentración. Moitas sinagogas arderon toda a noite, a plena vista de quen quixera velo e dos bombeiros, que recibiran ordes de intervir só para impedir que as chamas se estendesen a edificios próximos. Membros da SA e a Mocidade Hitleriana esnaquizaron as vitrinas de aproximadamente 7.500 establecementos comerciais de propiedade xudía e saqueáronos por todo o país. Os cemiterios xudeus tamén foron particular obxecto de profanación en moitas rexións de Alemaña.

A Noite dos Cristais cobrouse as vidas de polo menos os 91 xudeus entre o 9 e o 10 de novembro. O arquivo policial do período documenta que un alto número de violacións e suicidios ocorreron con posterioridade aos disturbios. A opinión pública fóra de Alemaña quedou impactada e indignada, xerando unha publicidade extremadamente negativa. A prensa e a radio afirmaron que a Alemaña hitleriana debía ser illada das nacións civilizadas. A opinión pública alemá mostrouse tamén fortemente impactada, había unha moi forte desaprobación polo ocorrido, a maioría dos cidadáns parecía obxectar o desenfreado e gratuíto vandalismo utilizado na destrución da propiedade privada. Con todo non houbo moitas protestas polos decretos que continuaron aos atentados e que fomentaron a crecente arianización e creación dunha vida alemá económica libre de xudeus.

Un artigo do New York Times, desa época comentaba os feitos ocorridos con estas palabras. " O que ocorreu aquí significa moito máis que a traxedia dos xudeus. Significa que millóns de persoas que detestan tales brutalidades perderon a súa forza e posibilidade para protestar. . . Aquí medra, no corazón de Europa, nun país antes civilizado un perigo para a civilización do mundo enteiro".

Todos os actos posteriores perpetrados polo nazismo instalaron niveis de violencia e horror a nivel masivo inéditos na historia da humanidade, o xenocidio ao que sometido o pobo Xudeu con toda unha historia de sufrimento ás súas costas tampouco tivera precedentes. Aínda que o nazismo foi derrotado, o acostumbramiento e a tolerancia coa que a humanidade asume e acepta actos intolerables contra a condición humana demostran que os valores negativos propiciados polo nazismo en gran medida triunfaron.

Catorce años sin Yitzhak Rabin

Monumento na súa memoria no lugar do seu asasinato. Lugar onde o pasado ano AGAI depositou unhas pedras galegas na súa honra.

Praza de Yitzhak Rabin de Tel Aviv

Por Raquel Lage Cuiñas *

.

Se cumple el 14 aniversario de la muerte a manos de un fanático de Yitzhak Rabin en la plaza de Tel Aviv que lleva su nombre. El que fuera jefe de Estado Mayor, embajador, primer ministro y uno de los artífices de los acuerdos de Oslo, en un empeño por fortalecer la seguridad de Israel en pro de la paz con los vecinos árabes llevó a cabo la praxis conocida como ‘paz a cambio de territorios’ granjeándose la crítica de la derecha que censuraba su política.

Hoy, cuando siguen cayendo cohetes a diario en el sur de Israel -quien les habla, hace ahora un año, se libró de sentir uno sobre su cabeza- y el soldado Guilad Shalit sigue en manos de sus captores, la paz se vislumbra todavía como un lujo urgente. El 4 de septiembre del 95 cuando el asesino acabó con su vida, salía de un evento multitudinario a favor de la paz y acababa de cantar ‘shir lashalom’ (canción de paz) cuyo texto apareció ensangrentado en el bolsillo de su camisa.

.

‘Han de morir muchos. Gente de mi nación y gente de otras naciones. Y ellos todavía no lo saben’ profetizaba su discurso cuando en el 94 se le entregaba el Nobel de la Paz. Veo que he repetido muchas veces la palabra paz y es que al grito de ésta, para siempre ligada a su memoria, se congregaron para el sepelio presidentes, gobernantes y príncipes, y hoy, el homenaje lo rinden en Israel la izquierda y la derecha. Lo rinden los demócratas. Los que aplaudían a Rabin y los que lo censuraban. Todos juntos, pues son la verdadera base de la sociedad israelí. En un intento de recordar el legado e impedir el olvido no dejemos de hacernos eco, por si pudiesen llegar a alguna parte, de las palabras de Bill Clinton en el funeral: ‘Shalom Haver’ (Shalom Amigo).

.

* Raquel Lage é socia de AGAI

AGAI en TVE-2

Miguel Boo (dereita) no día de constitución da nosa Asociación

No programa de TVE-2 "RTVE Responde" dirixido pola xornalista e actual Defensora do Espectador, Elena Sánchez, e que será emitido mañá venres día 6 ás 20:30 horas aparecerá unha intervención de Miguel Boo, Secretario de AGAI.

Como froito da intensa campaña de denuncia promovida desde AGAI e xa que logo, as moitas queixas e protestas que desde Galicia recibiron en RTVE por mor da emisión o pasado día 4 de Outubro do programa "En Portada" titulado "Las heridas de Rafah", desde RTVE contactaron con AGAI e foi o noso compañeiro Miguel Boo o encargado de por voz á nosa denuncia.

Eis a web do programa onde poderá verse on-line o programa AQUI

Yitzhak Rabin, soldado da paz.

Yitzhak Rabín, naceu en Jerusalem en 1922, fillo dunha familia de fervorosos sionistas laboristas, finalizou os seus estudos na escola secundaria con distinción na Escola Agrícola Kaduri e entón uniuse ao Palmaj, a forza de choque de elite da organización de defensa clandestina Haganá. Instituiu a doutrina de adestramento das FDI e o estilo de liderado que pasou a ser coñecido como a orde de "síganme!". En 1962 foi designado xefe do Estado Maior e promovido ao rango de tenente xeneral. Desenvolveu a doutrina de combate das FDI, baseada no movemento e a sorpresa, que se empregou durante a Guerra do Seis Días en 1967. En xaneiro de 1968, despois de 26 anos en uniforme, Rabín deuse de baixa das FDI. Foi nomeado embaixador nos Estados Unidos en 1968 e xogou un importante papel na promoción da "cooperación estratéxica" cos Estados Unidos, que levou á masiva axuda militar estadounidense a Israel. Rabín regresou a Israel en 1973, antes da Guerra de Yom Kipur. Pasou a ser membro activo do partido Laborista; foi elixido membro da Knésset nas eleccións xerais de decembro de 1973 e foi investido ministro do Traballo no goberno formado por Golda Meir en marzo de 1974. En febreiro de 1992 o partido Laborista levou a cabo as súas primeiras eleccións primarias: Rabín foi eleito presidente do partido e, despois da vitoria electoral de 1992, comezou o seu segundo período como Primeiro Ministro e ministro de Defensa. Planificou e guiou as negociacións sobre a Declaración de Principios asinada coa OLP na Casa Branca en setembro de 1993. Isto adxudicou a Rabín, Peres e Arafat o Premio Nobel da Paz 1994 e iniciou as negociacións cos palestinos sobre a autonomía en Gaza e algunhas áreas de Judea e Samaria, e sobre o establecemento dunha Autoridade Palestina. Logo, en outubro de 1994, asinouse un Tratado de Paz co Reino de Xordania. O 4 de novembro de 1995, cando se retiraba após unha multitudinaria manifestación pola paz, Yitzhak Rabín foi asasinado por un xudeu extremista. Tiña 73 anos o día da súa morte, foi sepultado nun funeral oficial no Monte Herzl de Jerusalem, ao que asistiron líderes de todo o mundo.

Fin de semana xudeu en Barcelona

Por Pablo Veiga López-Castelo*

Primeira vista que fago á cidade condal. E mira que tiña ganas. Un culé coma min … Escollín a ponte do Pilar ou da Hispanidade; cada quen que lle chame como queira. Acompañoume un tempo excepcional. Deixei no meu amado Lugo as últimas tracas do San Froilán, festa galega por antonomasia, cos seus concertos e troulas en plena efervescencia. Este ano, agás os primeiros dous días, tivemos un tempo fantástico, case primaveral. Tres xornadas nas que puiden aproveitar os vinte e tantos graos de temperatura para percorrer a capital catalá en bicicleta. Que envexa me deu; ducias de quilómetros de carrís bicis e un tráfico moi ben levado. Así é que os vehículos de dúas rodas tiñan todo tipo de vantaxes para seren un medio de transporte moi utilizado. Unha metrópoli que recuperou o seu idilio co mar mediterráneo; praias que invitaban ó baño nunhas augas que a un servidor, afeito a bañarse nos impresionantes e inigualables areais da Mariña lucense (pero frías, frías ondas), parecíanlle estrañamente cálidas. Pero esa fin de semana en Barcelona resultou moi especial por outra razón.

A casualidade levoume ó encontro de Mario, xudeu de orixe arxentina, un dos socios fundadores de AGAI, que divide a súa residencia entre Barcelona e Vigo. A sorte quixo que, ese venres día dez de outubro, se celebrase a Simjat Torá. Unha sinagoga foi o escenario onde se leu a Torá e no cal tiven a ocasión de compartir cos membros desta comunidade denominada progresista unha velada de alegría, camaradería, ademais dunha deliciosa cea –todo hai que dicilo-. Comunidade que acepta as persoas, independentemente do seu nivel de crenzas relixiosas ou da súa condición sexual. Mario esforzábase en explicarme con detalle os distintos momentos da cerimonia –nunca antes estivera nunha-. Que me chamou a atención?. En primeiro lugar, o ánimo de compartir. Eu observei un colectivo onde primaba a alegría, a camaradería entre os seus membros. Alí non atopei proclamas contra ninguén, nin arroutadas pedindo a aniquilación de ningún pobo, nación, estado ou raza. Contrasta coa imaxe que contemplei o luns doce, paseando pola zona de Montjuich (por certo, debe o seu nome á existencia no pasado dun cemiterio xudeu), onde unhas ducias de persoas, algunhas moi novas, co saúdo fascista, erguendo bandeiras doutras épocas e entonando cánticos que un pensaba xa desterrados.

Unha mágoa. En fin, que me sentín moi acollido; a hospitalidade e o trato amosados cara a min por parte de Mario, a súa esposa Silvia, e o resto de persoas coas que compartín esa tarde noite foron exquisitos, nun contexto no que nunca me vira con anterioridade. Si me causou sorpresa e certa tristeza que, precisamente nunha cidade como Barcelona, un país como Catalunya, caracterizados pola pluralidade, modernidade, a mistura de razas, culturas, o respecto e tolerancia, teña que existir vixilancia no exterior do local onde se está a desenvolver unha celebración relixiosa. Vergoñento que isto aconteza nestes tempos. Alguén imaxina unha misa con dous gardas de seguridade na porta da igrexa?. Os salóns dos “Testigos de Jehová”, as mesquitas onde se reúnen os musulmáns para rezar (oxalá só sexa para iso), teñen que recorrer a protección?. Pois unha Sinagoga onde menos de vinte persoas están xuntas para honrar unha festividade xudía, si o teñen que facer. Onde queda a liberdade de culto, o dereito de reunión e de asociación,? E para cando rematará ese complexo anti xudeu e anti israelí por estes lares peninsulares…
Cómpre unha reflexión
* Pablo Veiga é socio AGAI en Lugo

Novo libro da profesora Gloria de Antonio Rubio

JUDIOS E INQUISICIÓN EN RIBADAVIA
Gloria de Antonio Rubio
Edita: Concello de Ribadavia
Coa colaboración de Casa Sefarad-Israel, Red de Juderias de España e do Instituto de Estudios Gallegos "Padre Sarmiento".

.
Gloria de Antonio Rubio, doutorada Historia Medieval (UNED, 2002) coa tese "Comunidades judias en Galicia (siglos XI-XV)", dirixida polo Doutor Enrique Cantera Montenegro. Posteriormente, no ano 2006, foi publicada pola Fundación Pedro Barrié de la Maza, dentro da colección Galicia Histórica, co título "Los judíos en Galicia (1044-1492)". Esta obra foi galardonada en Israel co Premio Samuel Toledano (Jerusalén, 2008).
.
É autora de numerosos capítulos de libros e artígos publicados en diversas revistas de ámbito nacional e internacional, así como de varias monografías de carácter xeral. Cabe mencionar, entre elas, "Os xudeos de Galicia" (Santiago, 2002). Forma parte desde o ano 2000 dos equipos de investigación do Instituto de Estudos Galegos "Padre Sarmiento" (CSIC-Xunta de Galicia), participando específicamente nos traballos vinculados ao Dicionario Biográfico da Galicia dos Trastámara (1469-1480), proxecto financiado pola Fundación Pedro Barrié de la Maza.

A visita a Galicia de Einat Kranz-Neiger

Einat Kranz-Neiger e Pedro Gómez-Valadés nunha imaxe da conferencia celebrada en Vigo

"La amenaza nuclear iraní debería preocupar a todos, no sólo a Israel"
"Aquí se tiene una idea muy sesgada y llena de estereotipos sobre el conflicto", asegura

Entrevista de Ana de Larriva

Faro de Vigo 30-10.09

.

Su nombre significa “manantial” en hebreo. Habla de forma pausada, a pesar de que en su agenda del día no cabe ningún compromiso más. Einat Kranz-Neiger, segunda de a bordo en la embajada israelí en España, aceptó la invitación de la Asociación Galega de Amizade con Israel para venir a Vigo. Ayer se levantó a las cinco de la mañana para coger el vuelo desde Madrid y hoy temprano ya se volvía a la capital. En una semana espera acompañar a varios diputados españoles encabezados por Duran i Lleida en una visita diplomática por Oriente Medio.

–¿Por qué decidió hacer este salto a Vigo?

–Las relaciones con España no se pueden llevar sólo estando en Madrid; hay que conocer a las comunidades y hacer contactos a todos los niveles. Esta es mi primera visita a Galicia.

–¿Le gusta el entorno?

–Estoy encantada con esta ciudad preciosa. El año que viene tengo que venir con la familia de vacaciones.

–¿Qué visión llega aquí del conflicto?

–Falta el contacto directo. Hay una idea muy sesgada y llena de estereotipos.

–¿Cómo lo resume de forma relámpago, considerando su complejidad y enquistamiento?

–Se podría dar una licenciatura entera en la universidad sobre él. Pero es importante la renovación de las negociaciones con los palestinos, pendiente desde que se declaró de forma oficial durante el encuentro en Washington con el primer ministro israelí [Benjamin Netanyahu] y el presidente de la Autoridad Palestina [Mahmud Abbas].

–¿Qué le preocupa?

–El programa nuclear de Irán, y la influencia de este país, financiando, armando y entrenando a fuerzas terroristas en el Líbano, Hezbollah, y en Gaza, Hamas. Con ellas, ataca a Israel. Durante ocho años, Hamas atacó el sur de Israel con misiles que lanzaba hacia la población civil desde Gaza.

–¿Cree que Irán está cerca de conseguir armas nucleares?

–Lo está, y mucho. El presidente iraní (Mahmud Ahmadineyad), en reiteradas ocasiones, dijo que a Israel hay que borrarlo del mapa, que el holocausto nunca existió y que el sionismo es una invención. Pero no es sólo un problema de Israel. Tiene que preocuparle a todas las sociedades democráticas, también amenazadas por un gobierno muy radical.

–¿Qué podría pasar?

–Tirarán bombas directamente contra cualquier país y armarán a las organizaciones terroristas con artefactos nucleares, algo muy difícil de controlar.

–¿Qué más le gustaría hacer llegar a la sociedad gallega?

–Hoy (por ayer) se conmemoran en Israel los catorce años del asesinato de Isaac Rabin y su trayectoria que es, prácticamente, la idea de conseguir la paz. Fue quien firmó los acuerdos de Oslo y es premio Nobel de la Paz.

–¿Cree posible la paz?

–Sí. Quien quiera apoyar a la solución del conflicto tiene que apoyar al diálogo y no tomar partes. Porque si no, los extremistas se vuelven más extremistas y los radicales se radicalizan. Hay que quedarse con los matices, no todo es blanco o negro. Y estamos cerca de conseguirla.

–¿Cuáles son las principales trabas?

–Fatah es el gobierno es para nosotros el gobierno legítimo de la Autoridad Palestina y por otra parte está Hamas, que se niega a dejar el terrorismo y a aceptar los acuerdos firmados precedentes, Ni entre ellos consiguen ponerse de acuerdo.

***

"Hamas preseleccionou as testemuñas do Goldstone"

Unha entrevista de Carina Regueiro

GALICIA-HOXE 31.10.2009
.

Israel sentiuse satisfeito coa recente visita do presidente español, José Luis Rodríguez Zapatero, ao país, porque "era necesario que vira cos seus propios ollos a nosa realidade". Así o afirma a viceembaixadora de Israel en España e conselleira para Asuntos Políticos, Einat Kranz-Neiger, que o xoves pasado ofreceu unha conferencia en Vigo organizada pola Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI e na que tratou os retos do futuro inmediato de Israel. A diplomática advirte da onda de antisemitismo que se rexistra en toda Europa e tamén en España, e gaba os esforzos do Goberno español na loita contra este "preocupante" fenómeno. Explica como diferentes enquisas detectan o rexurdimento dos prexuízos antisemitas na sociedade, en moitas ocasións, segundo ela, fomentados polos medios de comunicación, e que "só os gobernos poden axudar a borrar".

.
Sobre a relación de Israel coa nova Administración estadounidense, asegura que o seu país e Estados Unidos manteñen uns vínculos que van moito máis aló de quen sexa o inquilino de quenda da Casa Branca. "As nosas relacións teñen unha base moi forte, baseada en intereses mutuos e apenas varía, malia que cada presidente norteamericano lles achegue os seus matices", explica.

.
Preguntada sobre o balbordo político que está producindo o informe do relator da ONU Goldstone sobre a invasión de Gaza, no que se acusa a Israel e Hamas de crimes de guerra, explica que o seu país non acepta os resultados nin as recomendacións do mesmo. "A operación militar en Gaza foi o resultado de 8 anos de ataques con foguetes da organización terrorista Hamas contra civís israelís desarmados. O mandato do relator da ONU era, en si mesmo, investigar os crimes de guerra de Israel e algo así non ten antecedentes históricos. As testemuñas de Gaza foron preseleccionadas por Hamas, que as acompañaba cando declaraban ante a comisón da ONU. O informe Goldstone ignora o dereito de Israel a defenderse", expón.

.
En relación coa denuncia de Amnistía Internacional, que asegura que Israel lles limita o acceso á auga ós palestinos, di non saber de onde sacou os datos a ONG e afirma que Israel cumpriu con todos os deberes do acordo asinado coa ANP no ano 1995 sobre os dereitos á auga, e que non limita senón que incluso ampliou o número de metros cúbicos destinados ós territorios palestinos. Por último, amósase esperanzada en chegar en pouco tempo a un acordo de paz coa Autoridade Nacional Palestina grazas aos esforzos de mediación dos últimos meses da Administración Obama.

.

Ao remate da xornada e no transcurso da cea de amizade, fíxoselle entrega por parte do Presidente de AGAI dunha pomba de Sargadelos en signo de agradecemento e amizade

Amnistía tírase á piscina

Por Jorge Marirrodriga
http://israeltodos.blogspot.com/

.

Aquí vale todo señores. Amnistía Internacional ven de tirarse á piscina cun informe de 122 páxinas no que explica como os cabronazos dos israelís dilapidan a auga dos palestinos. E achegan, entre outras probas, estas fotos. Unha piscina israelí no asentamento de Maaleh Adunim:

Xunto a esta imaxe dun reservorio agrícola en Jiftik, Cisxordania:

Inmediatamente o Ministerio israelí de Exteriores saltou co habitual comunicado cheo de datos, cifras e abondosísima información. Pero foder, postos a "achefar información fotográfica", fagámolo todos. No canto de tanta cifra, dato e información eu tomaría o estilo AI e publicaría estas fotos da axencia Reuters dunha piscina palestina en Nablus:

Ou esta outra fotografía de AP dunha piscina palestina preto de Jenin:

E ambas, naturalmente, xunto a esta do deserto israelí.

A discusión da auga é un tema estratéxico moi serio e certamente estas liñas poden parecer unha frivolidade. En calquera caso, desde logo son moito máis serias que o tendencioso informe de Amnistía Internacional feito público hoxe.

Un galego en Xerusalén

Ángel Tabarés, sacerdote vigués que vive desde hai seis anos en Israel

.

Por Fernando Franco

Faro de Vigo - 27.10.09

.

Angel Tabarés viviu durante os seus primeiros anos en Israel na cidade mediterranea de Haifa, ao norte de Israel. E desde hai dous anos reside na capital, en Xerusalén, onde realiza estudos bíblicos e onde forma parte tamén dun grupo de capeláns cristians cos que o Estado de Israel garantiza a atención aos presos cristians nas diferentes prisións israelís.

.

Agora o padre Ángel Tabarés vive moi preto da emblemática Porta de Damasco, na cidade vella de Xerusalén, pero de neno xogou por aquel Campo do Rei, entón verde e que hoxe é a viguesa Praza Elíptica. Seguro que, cando como capelán visita os cárceres israelís, pensa nesa liberdade das súas correrías da infancia. É galego, vigués, un cura adscrito á diocese de Santiago de Compostela que leva seis anos vivindo en Israel, tres deles investigando na L'École Biblique de France, o centro máis importante de estudos sobre a Biblia e arqueoloxía de Oriente Medio. "Cando comecei as miñas visitas ás prisións de Israel -conta- iamos en autobuses públicos. Debiamos tomar catro para a ida e catro para a volta. Unha das relixiosas que realizaba estas visitas e en cuxo grupo empecei tiña máis de oitenta anos e con máis corazón que forzas chegaba ao lugar onde se atopan varios penais xuntos, un deles, o máis visitado por nós, de máxima seguridade. Nun país tan obrigadamente militarizado como Israel, un cárcere de máxima seguridade sempre supón un desgaste de paciencia para pasar os necesarios controis nos cales pasamos longas horas".

.

Conta este sacerdote que son os rabinos -e cos que gardan moi boa e estreita relación- quen regulan o acceso das diversas comunidades relixiosas aos penais. O seu é un grupo de relixiosas e sacerdotes pertencentes ao Patriarcado Latino de Xerusalén. Pero o padre Tabarés non só visita como capelán a presos cristiáns, algúns a perpetuidade por asasinato; tamén atende comunidades en Ain Karen, Haifa ou Belén nas que relixiosas católicas atenden a nenos discapacitados ou abandonados. Di el que para un crente é impagable vivir en Terra Santa, coñecer eses escenarios bíblicos onde para cristiáns e para xudeus todas as cousas falan da historia do encontro entre o Deus e o seu pobo: o mar de Galilea, o sol que reverbera sobre as súas augas, o aroma deses campos, o monte Tabor, as rocas que se rasgaron cando expirou na cruz... Antes de partir cara a esas terras en 2003 traballou como cura no rural galego, deu clases nun instituto coruñés, estudou teoloxía en Pamplona e Santiago, iniciou en Bruxelas o estudo da Biblia... e precisamente para profundar neste estudo foise a Israel, bolseiro pola Universidade de Salamanca.

.

Pronto sairá un libro seu que investiga na terminoloxía bíblica sobre a fe, dacabalo da filoloxía e da exéxese. O padre Tabarés cre que só acudindo ao perdón pode haber esperanzas para unha terra tan castigada na que se afonda máis no que separa que no que une. Na que o dereito a portar armas facilitou que estean en prisión para sempre xente que apertou o gatillo moi novo. "A barbarie do Holocausto marcou a este Pobo -di-, que loxicamente debe estar sempre á defensiva pero no que hai cada vez máis xente nova que pensa doutra maneira. O que non admito de ningún modo é esa pretensión de algúns de querer sintetizar a imaxe do pobo israelí no radical ultraortodoxo que cospe ao paso dun cura cristián".