16/01/17

27 de Xaneiro: Día Mundial de Recordo do Holocausto


Foi no ano 2005 cando a Organización das Nacións Unidas estableceu o 27 de xaneiro como o Día Internacional de Conmemoración en Memoria das Vítimas do Holocausto.

Ver o texto da resolución aprobada pola ONU. AQUI 

Foi un 27 de xaneiro de 1945 cando tropas soviéticas entraron ao campo de exterminio de Auschwitz-Birkenau, o último que aínda funcionaba. Do máis dun millón de persoas alí asasinadas atoparon só a 7000 sobreviventes. Algúns días antes os gardas nazis obrigaron a máis de 50000 prisioneiros a marchar para evitar que cairan en mans dos Aliados. A maioría deles foi tamén asasinada. Máis do 90% das vítimas, tanto as asasinadas como os sobrevivientes, eran xudeus.

Auschwitz-Birkenau foi o maior centro de exterminio que crearon os nazis. E converteuse no símbolo do Holocausto permanemte da maldade extrema.

Cando en outubro de 2005 as Nacións Unidas adoptaron o 27 de xaneiro como o Día Internacional de Conmemoración das vítimas do Holocausto, recoñeceron o impacto duradeiro deste na catualidade e no noso mundo. As feridas están aínda abertas, as memorias en carne viva e os efectos do Holocausto aínda non se curaron. A súa sombra proxéctase máis longa aínda mentres o mundo segue loitando para manobrar fora do terrible potencial humano que o Holocausto expuxo, cara a un futuro no cal a humanidade aprenda a previr a repetición de tan terribles sucesos. Como sinalara o ex Secretario Xeral da ONU Kofi Anan, esta institución foi erixida en grande medida sobre as cinzas do Holocausto.

O Holocausto conmoveu os fundamentos máis profundos da civilización occidental, cuestionando a nosa comprensión da mesma humanidade. Por primeira vez na historia contemporánea unha nación moderna e culta se propuxo asasinar á totalidade doutra, sen facer excepción algunha. Non habería conversión nin asimilación posible, nin piedade dos anciáns nin clemencia para os cativos. Os xudeus representaban para os nazis todo o que consideraban errado, como o concepto da igualdade humana baseada na crenza que todos os seres humanos foron creados iguais.

Asasinar aos xudeus significaba liquidar á civilización moderna para substituíla por unha visión de mundo racista, antisemita, totalitaria e brutal. Paralelamente aos millóns de seres humanos que debían desaparecer da face da Terra polo mero feito de ser xudeus, moitos outros indesexables para os nazis deberían ser perseguidos, escravizados ou asasinados. Cómpre lembrar aos centos de galegos asasinados nos mesmos campos nazis que os seus irmáns de destino, os xudeus europeos.

A adhesión da ONU á conmemoración do Holocausto foi sen dúbida un paso importante na toma de consciencia do mesmo e do seu impacto desvastador sobre o mundo. Décadas despois do Holocausto aínda nos preguntamos que é o que o mundo aprendeu daquilo. Polo menos podemos dicir que aprendeu a lembrar, a non esquecer

É misión nosa, tamén dos galegos e galegas, asegurar o recordo e enchelo de contido. Que é o que lembramos? Que é o que queremos previr? Para a Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) o 27 de xaneiro, o Día de Recordo do Holocausto debería converterse nunha xornada anual que evite que o facho da Memoria esmoreza. É a nosa responsabilidade como militantes da condición humana evitalo. 

15/01/17

Curso: Ensinar o Holocausto



Como en anos anteriores a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia organiza un curso imprescindible para o profesorado galego sobre "Ensinar o Holocausto á mocidade". 

Obxectivos:
1. Potenciar a transmisión do Holocausto no ensino a través da conmemoración do "Día da Memoria do Holocausto".
2. Estudar o Holocausto xudeu como feito histórico e contribuír á prevención de calquera forma de violencia, racismo ou xenofobia.
3. Ofrecer ao profesorado participante formación na historia do Holocausto así como recursos para o proceso de ensino-aprendizaxe.

Contidos:
1. Introdución e conceptos fundamentais na historia do Holocausto.
2. O Holocausto desde unha perspectiva interdisciplinar.
3. Como ensinar o Holocausto. Pautas e recomendacións.
4. Exemplos prácticos que poñen de manifesto a conmemoración do Día da Memoria do Holocausto como oportunidade didáctica.

Desde a Conselleria de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, pretendese crear un espazo de educación e memoria do Holocausto onde propor unha achega transdisciplinar porque o acontecemento atravesa e implica a practicamente todas as disciplinas do coñecemento humano. A achega farase fundamentalmente desde a Historia mediante o coñecemento de feitos e procesos, logo desde a Literatura coa análise da narrativa dos testemuños dos superviventes; coa Filosofía pensaremos cómo foi humanamente posible que se concebise e executase a Solución Final, e finalmente, reflexionarase sobre a idea de progreso vixente en Europa que fixo cómplice á Ciencia e á Tecnoloxía da aniquilación industrial de seres humanos.

Ponentes:
Xoán Manuel Garrido Vilariño
María Laura Rodríguez Travieso
Óscar Ferreiro Vázquez



09/01/17

Charla-coloquio en Vigo: "Holocausto: lecturas para comprender o presente”.

Juan Zapato


"Holocausto: lecturas para comprender o presente”.
Charla-coloquio co escritor israelí Juan Zapato* sobre as obras
"El rescoldo", de Sara Strassberg-Dayán e "El ultimo día", de Mina Weil,
autoras israelís contemporáneas.

Martes día 31 de xaneiro ás 20h
Hotel México, sito na Vía Norte 10 de Vigo
Organizada pola Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI)
Entrada libre

*Juan Zapato, naceu na cidade arxentina de Córdoba e no ano 2000 emigrou a Israel, fixando na cidade de Naharia a súa morada. No ano 2007 publicou o seu primeiro libro de poemas «Arderás en mi», a antoloxía de contos breves «El tintero», baixo o selo Netwriters da Editorial Atlantis. Membro da Asociación de Escritores Israelís en Lingua Española (AIELE). Creou e dirixiu «Israel Latina», primeiro Magazine dixital bilingüe español-hebreo e e revístaa «Libros & Lectores».  Dirixe desde o ano 2007 o magazine dixital literario «La Torre de Babel». Participa no ano 2014 con seis poemas, na 1ra. Mostra poética de Netwriters; «Enredados», coordinada por Enrique Graza e publicada por Legados Ediciones. A súa obra lírica como os seus ensaios sobre hasbará foron recollidos tanto en medios israelís como internacionais.

                 

05/01/17

02/01/17

A Xustiza declara ilegal o acordo de boicot a Israel aprobado polo Concello de Santiago


Hai un ano, en novembro de 2015, fora aprobado polo pleno do Concello de Santiago unha lamentable resolución que declaraba a adhesión da capital de Galicia á campaña internacional antisemita de boicot a Israel promovida polo BDS (Boicot, Desinvestimentos e Sancións). Agora, despois dun ano da posterior denuncia presentada perante a xustiza, o Tribunal nº 1 de Santiago de Compostela ven de emitir a súa sentenza na que declara ilegal devandito acordo.

Lembrar que a decisión de boicot proclamaba á Santiago de Compostela “espazo libre do apartheid israelí”, adhería ao Concello á campaña internacional de BDS contra Israel, e comprometía ao Concello, a todos os seus organismos públicos e funcionarios, a absterse de cooperar con Israel en calquera área. Aprobando tamén apoiar ao BDS en todas as campañas para boicotear actividades comerciais, culturais, deportivas, académicas, institucionais etc... vencelladas a Israel

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) felicitamonos hoxe pola decisión xudicial que ven a corrixir unha a errada decisión, indigna da capital de Galicia, cidade historicamente aberta ao mundo (tamén a Israel), e que nunca debeu ser aprobada.

Vigo, 2 de xaneiro de 2017

01/01/17

Que terras debe devolver Israel: as de 1967 ou as de 1947?

Fotografía de arquivo tirada o 7 de xuño de 1967 durante a guerra dos Seis Días 

Por Rogelio Alaniz

A resolución da ONU condenando os denominados asentamentos ilegais de xudeus en Cisxordania será lembrada no futuro pola abstención de Estados Unidos. Un mes antes de deixar o poder, Obama deuse o gusto de facer o que sempre tivo gañas de facer. O demais inclúese no campo do previsible. Hamas e a OLP festexan; os inimigos históricos de Israel, que non son poucos, festexan; Netanyahu protesta e promete sancións... e colorín colorado este conto terminou, porque o 20 de xaneiro asume a presidencia Trump e, como se di nestes casos, deberase barallar e dar de novo.

Pasado o aviso publicitario cos seus correspondentes jingles, empecemos a falar en serio. En principio, o que máis chama a atención é que os cabaleiros da ONU estean tan preocupados polos asentamentos ilegais, mentres a non moitos quilómetros de alí, é dicir en Siria, está a producirse desde hai un tempo una das carnicerías máis intensas do planeta, sen que os adaíles da suposta paz no medio Oriente atinen a facer algo importante respecto diso.

De manual, como se di estes casos: moi preocupados polos problemas do único país democrático da rexión, pero pouco e nada que dicir dos réximes despóticos, totalitarios e fanáticos da zona. Moi indignados polo señor Netanyahu, a quen non vacilan de cualificar de ultradereitista, mentres que respecto dos xeques, clérigos e monarcas coas mans tinxidas de sangue, non se di unha palabra... e cando se atreven a elevar unha crítica fano cunha delicadeza e finura digna de discípulos de Talleyrand e Metternich.

Pero Netanyahu é de dereita! Adoitan dicir políticos, intelectuais e xornalistas que nos seus países non lle fan noxo a arranxar coa peor dereita local. Para estes señores, que Netanyahu fose elixido en eleccións limpas e democráticas é un detalle menor ou, sinxelamente, unha corroboración da fraude das democracias burguesas.

E os asentamentos ilegais? Alí hai problemas. Un sector relixioso e militante de Israel considera que estes territorios lle pertencen ou, sinxelamente, estiman que así como un xudeu ten dereito a mercar unha casa en Nova York ou en Barcelona, tamén ten dereito a levantar a súa vivenda onde mellor lle pete. A esa explicación, un tanto precaria, agregan que bíblicamente teñen dereito a vivir alí... e para iso, ademais, gañaron todas as guerras do caso.

Os argumentos son opinables, pero alí están. Polo momento, eses asentamentos ocupan o dous por cento do territorio en disputa e tácitamente os gobernos de Israel admitiron que, se se chegase a un acordo de paz, non habería maiores problemas en resolver eses temas.

Crémoslles aos xudeus? Eu estaría disposto a crerlles, porque as mesmas promesas fixeron con Exipto e Xordania e cumpríronas ao pé da letra. En ambos os casos, os que arranxaron estes acordos foron os falcóns Sharon e Beguin. A Exipto, Israel devolveulle a península de Sinaí completa e, por suposto, desmantelou todos os asentamentos. Beguin fíxoo a pesar de protestas de xudeus que manifestaban o seu desacordo coas concesións feitas a quen declara a guerra, prometen matar a todos os xudeus, pero logo, cando perden, acórdanse da paz e da legalidade internacional. O comportamento lémbrame a ese rapaz do meu barrio que cando gañaba ás canicas quedaba con todo, pero cando perdía poñíase a chorar e acusaba os seus gañadores de que o estaban roubando e chamaba a papá e mamá para que o defendan e devólvanlle as canicas perdidas.

Pero Israel quere a paz? Por suposto que a quere. Por que crerlle? Pola sinxela razón de que os xudeus viven ben, a súa poderosa clase media quere que os seus fillos estuden, viaxen, fagan negocios, se divírtan e non corran o risco de morrer despanzurrados na fronteira. Israel quere a paz porque a súa calidade de vida así llo esixe. Acusémolos de consumistas, burgueses ou pequenos-burgueses, pero cada unha desas acusacións non fan máis que corroborar o seu sentimento de paz, un sentimento que, se a algúns así lles gusta, non nace da xenerosidade, senón da necesidade, do egoísmo se se quer, pero que en todos os casos coincide con esa esixencia de paz que nace en quen estima que vive demasiado ben como para arriscar a vida nunha fronte de batalla.

A mesma afirmación non se pode dicir da beira contraria. Por razóns históricas os palestinos formáronse nun clima de guerra e morte. Só nese clima é posible imaxinar os comandos suicidas, os operativos sanguinarios e as execucións salvaxes que inclúen os seus propios axustes de contas, disputas nas que se aniquilan sen piedade e onde o fanatismo camiña da man coa corrupción máis escandalosa, porque se perpetra nun clima de pobreza.

E agora si imos á cuestión de fondo. O verdadeiro acordo de paz debeu asinarse en 1947, cando precisamente a ONU estableceu a extensión de terras que lle correspondía a Israel e aos árabes. E os palestinos? En 1947 os palestinos non existían como entidade política.

Todo perfecto, entón coa ONU, salvo o detalle de que os árabes non aceptaron esa decisión e seis exércitos avanzaron sobre Israel coa certeza de que aos xudeus liquidábanos en dúas patadas. Pois ben, equivocáronse e moito. A malleira foi total, aínda que, -o detalle é importante- tanto Xordania como Exipto controlaron os territorios de Cisxordania e a Franxa de Gaza. Si, exactamente os mesmos territorios que hoxe reclaman como a base territorial do futuro Estado palestino. Por que Exipto e Xordania non entregaron esas terras aos palestinos? Polo que xa dixen, porque os palestinos non existían como tales e, sobre todo, porque a causa palestina só ten relevancia para os árabes a condición de que sexan unha punta de lanza contra Israel. Non esquecer. Exipto e Xordania dispuxeron de trinta anos para atender as reivindicacións dos palestinos; non as atenderon e Xordania, dito sexa de paso, cando se cansou dos palestinos, pagoulles cun masacre que xamais Israel atreveuse a cometer no denominado "setembro negro".

En 1967 veu a Guerra dos Seis Días, denominada así porque nese tempo Israel liquidou aos fanfarróns que desde Exipto e Siria se xactaban de liquidar aos xudeus en dúas patadas. Foi ao revés: liquidáronos en dúas patadas ou, en seis días. Logo, con Xordania e con Exipto, Israel cumpriu ao pé da letra todos os compromisos, incluída a devolución de terras gañadas limpamente en batallas e guerras que Israel non declarou.

Fai dez anos, Sharon, o falcón dos falcóns, decidiu devolver a Franxa de Gaza. Por primeira vez na historia, soldados de Israel reprimiron duramente a colonos xudeus. Todo iso para que logo Gaza sexa controlada polos terroristas de Hamas. Como me dicía un amigo: vai ti a explicarlle agora aos xudeus que facer a paz con estes tipos é unha boa idea. Tampouco parece ser unha boa idea a solución proposta por Barak -a proposta de paz máis audaz de Israel- e que Arafat non só rexeitou senón que pagou cunha nova Intifada.

Sexamos claros entón. A esixencia de Israel non é devolución ou non de territorios ocupados, senón paz ou non paz. E a paz inclúe un compromiso dos palestinos de admitir a existencia de Israel, porque as declaracións e a pedagoxía diaria dos palestinos insiste en que o destino dos xudeus é o mar. O mesmo que en 1947? Si, o mesmo, polo que o que hai que arranxar non son os reclamos de 1967 senón os de 1947.

Aos palestinos hai que preguntarlles se efectivamente queren a paz ou se todo se reduce a unha suma de tortuosas manobras para continuar a guerra contra os ocupantes xudeus. Ocupantes? Si, claro, pois para a OLP e Hamas a ilexitimidade de Israel non nace da ocupación dalgunhas terras, senón da súa propia existencia. "Xudeus ao mar", segue sendo a consígna. O demais son papeliños de cores para distraer a inxenuos, parvos útiles e xudeófobos militantes.

Comunicado de ACOM sobre a anulacion xudicial do boicot a Israel polo Concello de Santiago de Compostela


Tras un año de batalla legal, el 20 de diciembre el Tribunal nº 1 de Santiago de Compostela emitió su decisión sobre los procesos presentados por Angel Mas, Presidente de ACOM: el boicot aprobado en noviembre de 2015 por el Concello de Santiago es ILEGAL.

Esta decisión de boicot proclamó a la ciudad “espacio libre del apartheid israelí”, afilió al Ayuntamiento a la campaña internacional de boicot, desinversión y sanciones (BDS) contra Israel, y comprometió al Ayuntamiento, a sus organismos públicos y funcionarios, a abstenerse de cooperar con Israel en áreas como agricultura, educación, comercio, cultura o seguridad. El Ayuntamiento también acordó apoyar al BDS en todas las campañas para boicotear actividades comerciales, culturales, deportivas, académicas o institucionales.

El Tribunal desestimó el argumento planteado por el ayuntamiento de que la decisión de boicot no era más que una declaración política, haciendo hincapié en que las acciones y declaraciones de los organismos públicos están sometidas al Estado de Derecho, sujetas a control judicial. La sentencia declaró que el Ayuntamiento de Santiago carece de competencia para la adopción de tal resolución. Lejos de ser una mera declaración de principios, el acuerdo requiere poderes ejecutivos para aplicar el boicot y comprometer sus objetivos, excediendo los poderes otorgados a los ayuntamientos en el artículo 25 de la Ley de Bases de Régimen Local, dado que los boicots quedan fuera del alcance de cualquier interés local, y no está vinculado a la solución de problemas locales particulares de los vecinos de Santiago.

Teniendo en cuenta que el Consejo no puede reclamar competencias que pertenezcan al ámbito de la política exterior, el Tribunal subrayó que no puede entender cómo la decisión podría mejorar la eficiencia de la gestión pública o satisfacer las necesidades y aspiraciones de la comunidad local y por lo tanto anuló la decisión de boicot.


Después de los recientes éxitos contra las decisiones discriminatorias contra Israel en Sant Adrià (Barcelona), Santa Eulalia (Ibiza) y ahora Santiago de Compostela, ACOM continuará sus iniciativas en cooperación con The Lawfare Project para dar una respuesta adecuada a estas iniciativas ilegales BDS institucionales en España.