09/07/18

Carlos Núñez non é un nazi




O pasado luns día 21 de maio, o programa de radio "Vigo en la onda", de Onda Cero, presentado por Raquel Sánchez, emitiu na súa columna “La firma” que semanalmente asina o exconcelleiro vigués Carlos Nuñez Rodríguez, unhas palabras indistinguibles das dun neonazi. Comezou co copia e pega de mentiras habituais, fácilmente refutables; atribuiu declaracións falsas ao actual Primeiro Ministro de Israel ("Sólo matando palestinos se puede conquistar la tierra palestina"; desde aquí o animamos a achegar ditas declaracións. Grazas), que dende o 1930 demoleronse “la mayoría de las ciudades árabes” (qué cidades?), e xa entrando en calor, “durante las Segunda Guerra Mundial los judíos nunca formaron parte del frente antifascista”. 

Os desvaríos de Carlos Nuñez non terían máis relevancia de non ser porque, precisamente, non tiveron ningunha. Tras a derrota do nazismo, esa ideoloxía é xeralmente desprezada, cando non directamente ilegal. Sen embargo, os mitos medievais dos que se valeu perduran e con boa saúde. Carlos Nuñez pode formalmente rexeitar o nazismo, e continuar empregando os mesmos elementos; o dominio desde a sombra, a crueldade contra o non xudeu, ou a actuación en bloque coma un ente maléfico. 

É frecuente que quen odia aos xudeus apele á liberdade. Vense, a si mesmos, como homes libres, que falan claro e sen ataduras, o cal é certo se entendemos por ataduras as que outorga a razón. Cando Carlos Nuñez di que “durante la Segunda Guerra Mundial los judíos creían correcto el exterminio de etnias y el genocidio en Europa oriental” ou “el exterminio nazi no tuvo como objetivo el millón [sic] de muertos judíos”, está falando con liberdade. 

En concreto, liberado de calquera forma de cultura ou intelixencia, sen o molesto peso que o coñecemento supón para os espíritos xoviais. Desde aquí o animamos a que aplique o mesmo criterio a outras verdades evidentes a ollos de calquera persoa libre das manipulacións da Cultura; a bondade da xustiza popular das turbas, a submisión da muller ao home, a volta ás sangrías para curar enfermidades, o apedreamento de homosexuais, ou o xeocentrismo. 

Como a democracia xoven e acomplexada que é, en España téndese a amparar o discurso do odio dentro da liberdade de expresión. A diferenza de países cun Estado de Dereito consolidado, ainda non calou a idea capital de que a liberdade e a responsabilidade son as dúas facianas da mesma moeda. E que, se non existe censura previa, é para que cada quen actúe libremente e acepte as consecuencias. Coma outra das nosas contas pendentes coa modernidade, en España verquer odio contra os xudeus segue saíndo de balde. 

Carlos Nuñez Rodríguez non é un nazi. É parte de algo máis grande, do que o nazismo é un subgrupo. Ambos comparten filas no que Agust Babel denominou “o socialismo dos imbéciles”. Unha lexión sentimental, unida polo odio de sempre, coa careta de cada época.

04/06/18

ETA e Hamas




Por Pedro Gómez-Valadés

Asistiamos hai unhas semanas ao tan anhelado final de ETA. Co seu fin chegou a hora do reconto último de vítimas ocasionadas durante décadas polo terrorismo etarra. A cifra final é froito da verificación por parte do sistema policial, sanitario e xudicial dun estado democrático e de dereito con todas as garantías que isto conleva, mesmo para os propios terroristas.

Asistiamos a pasada semana a violentos incidentes na fronteira de Gaza nos que Hamas ofreceu un número de vítimas que, a pesar de proceder dunha organización sinistra e terrorista, foi recibido pola opinión pública e os medios de comunicación sen ningún cuestionamiento nas cifras, sen que teñamos constancia de ningún sistema de verificación fiable.

O sucedido na fronteira de Gaza é sen dúbida unha terrible traxedia, toda morte evitable de seres humanos o é. Pero na miña opinión hai que distorsionar e retorcer moito a realidade para poder responsabilizar diso ao estado de Israel, esquecendo a perversa utilización que dos gazeties fai un grupo terrorista que goberna de forma totalitaria e que utiliza como arma propagandística aos seus cidadáns, lanzándoos, a pesar de todas as advertencias, contra o valado fronteirizo con Israel, detrás da cal, non nos esquezamos, hai civís aos que o estado de Israel -como calquera outro estado- ten a obriga de protexer. Porque imaxinemos cal sería a situación se algún grupo de militantes de Hamas conseguira atravesar a liña fronteiriza e chegar a algún dos kibbutz ou pobos israelís que se atopan xa a 300 ou 500 metros do valado, o escenario con certeza sería dantesco.

Mais as mortes, sexa o número que realmente sexa, é responsabilidade de quen os provoca e utiliza para así obter réditos propagandísticos sen ter en conta no máis mínimo os dereitos humanos dos seus cidadáns.

Eramos testemuñas hai unhas semanas do punto final de ETA. Oxalá, máis cedo que tarde, poidamos ser testemuñas tamén do final dunha organización terrorista aínda máis sanguinaria, como é Hamas. Sen dúbida a súa desaparición será positiva, en primeiro lugar, para os propios palestinos que directamente a padecen e, en segundo lugar, tamén para o urxente proceso de paz israelo-palestino constantemente saboteado e torpedeado polo islamismo radical da organización terrorista Hamas.