martes 26 de enero de 2016
viernes 27 de enero de 2012
27 de xaneiro: Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto
27 de Xaneiro: "Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto"
Resolución 60/7 de Nacións Unidas
***
"Sei que a miña voz se perde no devastador ruído do tempo, agardo que as xeneracións vindeiras non nos esquezan" Violeta Friedman
***
Lembrar hoxe e por sempre
***
Asociación Galega de Amizade con Israel
Resolución 60/7 de Nacións Unidas
***
"Sei que a miña voz se perde no devastador ruído do tempo, agardo que as xeneracións vindeiras non nos esquezan" Violeta Friedman
***
Lembrar hoxe e por sempre
***
Asociación Galega de Amizade con Israel
Eu non estiven alí
Por Pedro Gómez-Valadés, Presidente de AGAI
Artigo publicado nos xornais Faro de Vigo, Atlántico Diario, El Progreso e Galicia Confidencial
.
Un ano máis xurde entre a friaxe do calendario invernal un novo 27 de xaneiro. Un 27 que ate hai pouco máis de medio século era só a véspera do 28, como moito un modesto Santo Tomé de Aquino no calendario santoral católico ou simplemente, o vixesimoséptimo día do ano no calendario gregoriano. Mais todo iso mudou de xeito brutal e para sempre un 27 de xaneiro de 1945. Ese día, unidades da División número 100 do Exército Roxo, baixo o mando do xeneral Krasávina, entraron en Auschwitz-Birkenau e liberaron aos 2.819 prisioneiros que despois de 5 anos de masacre ficaban con vida. 2.819 testemuñas da infamia, 2.819 testemuñas do horror inexplicábel que asolou o corazón da vella e culta Europa, a nosa Europa, e que converteu para sempre a un vello e frío cuartel do Exército polaco no monumento funerario perenne de máis de millón e medio de seres humanos que desde aqueles días fican soterrados para sempre e como única tumba, no ceo. Tamén no noso ceo. No aire que serviulles como cadaleito despois de que o delirio xenocida os transformase nas cámaras de gas e nos fornos crematorios en parte do aire que agora e por sempre respiramos e respiraremos.
Igual que ese aire incoloro pero gris, acompañará por sempre a vida na Terra, a lembranza, o non esquecemento, a loita contra o devastador ruído do tempo que todo cala e silencia, ese aire, testemuño vital da morte, debe lembrarnos sempre, con cada bocanada que recollemos e expulsamos, que millóns de persoas morreron, foron asasinadas de xeito planificado e industrial durante esa longa noite de pedra que sacudiu as entrañas das Europas na metade do século pasado.
A pesar da distancia na terra e nos tempos. A pesar dos anos trascorridos, a pesar da lonxanía aparente da xeografía da barbarie nazi e da nosa terra finisterraica galega, hai centos de galegas e galegos que xa non están aquí mais que foron e serán por sempre irmáns de sangue dos millóns de xudeus asasinados.
Xosé Fernández Vázquez, o comandante Soutomaior, quen na súa fuxida do fascismo vitorioso en España, padeceu a prisión e a tortura en Auschwitz-Birkenau.
Marceliño Pardal Pouso, o derradeiro supervivente galego, deportado no campo de Mauthausen, e quen faleceu o 19 de abril de 2009.
As irmás Touza, Xulia, Lola e Amparo de Ribadavia que arriscaron a súa vida no máis fermoso xesto de salvar as de centos de xudeus e refuxiados que fuxindo da Europa ocupada e en guerra chegaban a través da rede humanitaria de salvamento que outro galego exemplar, o doutor vigués Eduardo Martínez Alonso, teceu desde os Pirineos ate a fronteira portuguesa e logo desde alí á liberdade e á vida.
E coma pequena homenaxe permitídeme mencionar só a catro galegos, catro. En representación dos centos mortos nos campos de exterminio nazis. O vigués Agustín Cameselle Fernández, morto no campo de Gusen. O ourensán Manuel Soutullo Iglesias, morto en Mauthausen. O lucense de Viveiro, Manuel Lamelas, morto en Mauthausen. O coruñés Xosé Albedro Vilaverde, morto en Mauthausen.
O ano 2005 Nacións Unidas con moitas décadas de retraso decidiu que desde aquela, todos os 27 de xaneiro serían enmarcados baixo o lema de "Recordemos hoxe e por sempre", na memoria pedagóxica para as xeneracións presentes e futuras do que nunca deberán esquecer. Porque nunca debe volver a suceder. Nunca debeu de suceder.
Eu non estiven alí. Ti, caro lector, tampouco. Mais non debemos ser cómplices por esquecemento ou omisión dun crime brutal que nunca con certeza conseguiremos entender na súa enorme dimensión. Eu non estiven alí. Mais precisamente por iso, eu non esquecerei xamais.
Artigo publicado nos xornais Faro de Vigo, Atlántico Diario, El Progreso e Galicia Confidencial
.
Un ano máis xurde entre a friaxe do calendario invernal un novo 27 de xaneiro. Un 27 que ate hai pouco máis de medio século era só a véspera do 28, como moito un modesto Santo Tomé de Aquino no calendario santoral católico ou simplemente, o vixesimoséptimo día do ano no calendario gregoriano. Mais todo iso mudou de xeito brutal e para sempre un 27 de xaneiro de 1945. Ese día, unidades da División número 100 do Exército Roxo, baixo o mando do xeneral Krasávina, entraron en Auschwitz-Birkenau e liberaron aos 2.819 prisioneiros que despois de 5 anos de masacre ficaban con vida. 2.819 testemuñas da infamia, 2.819 testemuñas do horror inexplicábel que asolou o corazón da vella e culta Europa, a nosa Europa, e que converteu para sempre a un vello e frío cuartel do Exército polaco no monumento funerario perenne de máis de millón e medio de seres humanos que desde aqueles días fican soterrados para sempre e como única tumba, no ceo. Tamén no noso ceo. No aire que serviulles como cadaleito despois de que o delirio xenocida os transformase nas cámaras de gas e nos fornos crematorios en parte do aire que agora e por sempre respiramos e respiraremos.
Igual que ese aire incoloro pero gris, acompañará por sempre a vida na Terra, a lembranza, o non esquecemento, a loita contra o devastador ruído do tempo que todo cala e silencia, ese aire, testemuño vital da morte, debe lembrarnos sempre, con cada bocanada que recollemos e expulsamos, que millóns de persoas morreron, foron asasinadas de xeito planificado e industrial durante esa longa noite de pedra que sacudiu as entrañas das Europas na metade do século pasado.
A pesar da distancia na terra e nos tempos. A pesar dos anos trascorridos, a pesar da lonxanía aparente da xeografía da barbarie nazi e da nosa terra finisterraica galega, hai centos de galegas e galegos que xa non están aquí mais que foron e serán por sempre irmáns de sangue dos millóns de xudeus asasinados.
Xosé Fernández Vázquez, o comandante Soutomaior, quen na súa fuxida do fascismo vitorioso en España, padeceu a prisión e a tortura en Auschwitz-Birkenau.
Marceliño Pardal Pouso, o derradeiro supervivente galego, deportado no campo de Mauthausen, e quen faleceu o 19 de abril de 2009.
As irmás Touza, Xulia, Lola e Amparo de Ribadavia que arriscaron a súa vida no máis fermoso xesto de salvar as de centos de xudeus e refuxiados que fuxindo da Europa ocupada e en guerra chegaban a través da rede humanitaria de salvamento que outro galego exemplar, o doutor vigués Eduardo Martínez Alonso, teceu desde os Pirineos ate a fronteira portuguesa e logo desde alí á liberdade e á vida.
E coma pequena homenaxe permitídeme mencionar só a catro galegos, catro. En representación dos centos mortos nos campos de exterminio nazis. O vigués Agustín Cameselle Fernández, morto no campo de Gusen. O ourensán Manuel Soutullo Iglesias, morto en Mauthausen. O lucense de Viveiro, Manuel Lamelas, morto en Mauthausen. O coruñés Xosé Albedro Vilaverde, morto en Mauthausen.
O ano 2005 Nacións Unidas con moitas décadas de retraso decidiu que desde aquela, todos os 27 de xaneiro serían enmarcados baixo o lema de "Recordemos hoxe e por sempre", na memoria pedagóxica para as xeneracións presentes e futuras do que nunca deberán esquecer. Porque nunca debe volver a suceder. Nunca debeu de suceder.
Eu non estiven alí. Ti, caro lector, tampouco. Mais non debemos ser cómplices por esquecemento ou omisión dun crime brutal que nunca con certeza conseguiremos entender na súa enorme dimensión. Eu non estiven alí. Mais precisamente por iso, eu non esquecerei xamais.
jueves 26 de enero de 2012
Comunicado de AGAI:
No Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto
Este vindeiro venres, 27 de xaneiro conmemórase un ano máis o Día Internacional en Memoria das Vítimas do Holocausto. A decisión de designar unha data que anualmente lembre as atrocidades dunha traxedia como a Shoáh foi tomada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas un primeiro de novembro do 2005 sob o lema “Lembremos hoxe e por sempre”.
Na inauguración do Museo do Holocausto en Yad Vashem (Israel), en marzo do 2005, o daquela Secretario Xeral Kofi Annan lembrou que “a repulsión mundial ao xenocidio, ao asasinato sistemático de seis millóns de xudeus, foi unha das razóns que apoiou a Declaración Universal dos Dereitos Humanos”. O Secretario Xeral agregou que “as Nacións Unidas teñen a responsabilidade sagrada de loitar contra o odio e a intolerancia. Unhas Nacións Unidas que fracasan no seu intento de estar á vangarda da loita contra o antisemitismo e outras formas de racismo, negan a súa historia e socavan o seu futuro”.
Despois de aprobar o 1º de novembro de 2005 a resolución, a Secretaría Xeral das Nacións Unidas denominou este día especial como “un recordatorio fundamental das leccións do Holocausto, unha desgraza sen igual que non pode, simplemente, relegarse ao pasado e esquecerse”. Os horrores da Segunda Guerra Mundial foron sen dúbida un catalizador para a creación das Nacións Unidas, e non podemos nin debemos esquecer que un dos mandatos fundamentais considerados na súa Carta son os Dereitos Humanos para todos, sen distinción de raza, sexo, idioma ou relixión.
Foi un 27 de xaneiro o escollido como Día Internacional para a Recordación do Holocausto, xa que tal día coma ese de 1945 o exército soviético liberou aquela porta do inferno que foi o campo de exterminio de Auschwitz-Birkenau.
Na inauguración do Museo do Holocausto en Yad Vashem (Israel), en marzo do 2005, o daquela Secretario Xeral Kofi Annan lembrou que “a repulsión mundial ao xenocidio, ao asasinato sistemático de seis millóns de xudeus, foi unha das razóns que apoiou a Declaración Universal dos Dereitos Humanos”. O Secretario Xeral agregou que “as Nacións Unidas teñen a responsabilidade sagrada de loitar contra o odio e a intolerancia. Unhas Nacións Unidas que fracasan no seu intento de estar á vangarda da loita contra o antisemitismo e outras formas de racismo, negan a súa historia e socavan o seu futuro”.
Despois de aprobar o 1º de novembro de 2005 a resolución, a Secretaría Xeral das Nacións Unidas denominou este día especial como “un recordatorio fundamental das leccións do Holocausto, unha desgraza sen igual que non pode, simplemente, relegarse ao pasado e esquecerse”. Os horrores da Segunda Guerra Mundial foron sen dúbida un catalizador para a creación das Nacións Unidas, e non podemos nin debemos esquecer que un dos mandatos fundamentais considerados na súa Carta son os Dereitos Humanos para todos, sen distinción de raza, sexo, idioma ou relixión.
Foi un 27 de xaneiro o escollido como Día Internacional para a Recordación do Holocausto, xa que tal día coma ese de 1945 o exército soviético liberou aquela porta do inferno que foi o campo de exterminio de Auschwitz-Birkenau.
Non é posíbel ollar cara outro lado diante da traxedia sen igual do Holocausto. Desde a ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL - A.G.A.I. queremos e debemos lembrala, con vergonza e con horror desde a nosa militancia na condición humana, porque só así, lembrando, podemos honrar ás vítimas como merecen ser honradas. Só recoñecendo a verdade, estando en paz coa Memoria, estaremos en condicións de eliminar de raíz as ideas criminais que levaron a uns homes a aniquilar a outros homes polo mero feito de seren xudeus. E lembrar é, tamén, unha salvagarda para o futuro, para que nunca máis á profunda perversión dos campos de exterminio, nunca máis á barbarie e á degradación dos seres humanos; nunca máis ás ideoloxías que só causan destrución e degradación moral.
Xa que logo,
Lembramos hoxe e por sempre:
Ás vítimas da Shoáh, aos seis millóns de xudeus de toda Europa que foron perseguidos, trasladados a campos de exterminio e aniquilados de xeito despiadado polo simple feito de seren xudeus.
Ao millón e medio de cativos e mozos, aos que coa mesma crueldade arrebatouselles a vida.
Aos milleiros de cidadáns torturados e asasinados por combater a ideoloxía nazi ou por se enfrontar aos delirios criminais do III Reich.
Ás vítimas que conseguiron sobrevivir ao xenocidio, de quen aprendemos a súa inesquecíbel lección de enteireza e de loita.
A quen arriscando a súa propia existencia axudaron a salvar a vida doutros moitos evitándolles un destino de tortura e de morte.
Lembramos hoxe e por sempre:
Ás vítimas da Shoáh, aos seis millóns de xudeus de toda Europa que foron perseguidos, trasladados a campos de exterminio e aniquilados de xeito despiadado polo simple feito de seren xudeus.
Ao millón e medio de cativos e mozos, aos que coa mesma crueldade arrebatouselles a vida.
Aos milleiros de cidadáns torturados e asasinados por combater a ideoloxía nazi ou por se enfrontar aos delirios criminais do III Reich.
Ás vítimas que conseguiron sobrevivir ao xenocidio, de quen aprendemos a súa inesquecíbel lección de enteireza e de loita.
A quen arriscando a súa propia existencia axudaron a salvar a vida doutros moitos evitándolles un destino de tortura e de morte.
Aos centos de galegas e galegos que sofriron a tortura e a morte nos campos de concentración nazis.
Porque esquecer ás vítimas e asasinalos por segunda vez.
Porque esquecer ás vítimas e asasinalos por segunda vez.
Vigo, 26 de xaneiro de 2012
martes 24 de enero de 2012
Conferencia en Vigo: "Vida e morte nos campos de Auschwitz"
Venres, 27
Día Internacional de recordo das vítimas do Holocausto
Conferencia-coloquio:
“Vida e morte nos campos de Auschwitz”
Interven: Paz Moreno Feliu (catedrática de Antropoloxía Social na Universidade Nacional de Educación a Distancia)
Presenta: Julio Picatoste (maxistrado da Audiencia Provincial de Pontevedra).
Presenta: Julio Picatoste (maxistrado da Audiencia Provincial de Pontevedra).
Lugar: Auditorio do Areal (rúa Areal, 46) en Vigo, á 8 da tarde.
Entrada libre
Organiza: Club Faro de Vigo
viernes 20 de enero de 2012
Premios Samuel Hadas: intervención do Embaixador de Israel Alon Bar na cerimonia de entrega
Lista de premiados:
Excelentísimo Señor José María Aznar, Excelentísimo Señor Felipe González, Excelentísima Señora Esperanza Aguirre, Molt Honorable Senyor Jordi Pujol, Excelentísimo Señor Enrique Múgica, Excelentísimo Señor Antonio Muñoz Molina, Sr. D. Antonio Lisbona, Real Madrid-Baloncesto-Leyendas Blancas, Iberia, Federación de Comunidades Judías de España-FCJE, Asociaciones de amistad España-Israel representadas por la Associació de Relacions Culturals Catalunya-Israel, Centro de Estudios Judeo-Cristianos, Sr. D. Gabriel Albiac, Sr. D. Joan B.Culla i Clara, Sr. D. Adolfo García Ortega, Sra. Da. Pilar Rahola, Sr. D. César Vidal, Sr. D. Vicenç Villatoro
Madrid, 18 de xaneiro de 2012
Sra. Presidenta,
Sr. Ministro:
moitas grazas polas súas palabras.
Excelentísimas señoras,
excelentísimos señores,
Autoridades,
Señoras e señores,
Amigos,Boas noites.
Moitas grazas a todos por compartir connosco este acto de clausura das conmemoracións do XXV aniversario do establecemento de relacións diplomáticas entre España e Israel. Un ano cheo de actividades e iniciativas culturais, comerciais e políticas, entre as que destacan as visitas do Presidente de Israel, Shimon Peres, a Madrid, e a das súas Altezas Reais os Príncipes de Asturias a Xerusalén.En 1986, na Haia, representantes dos nosos gobernos asinaban o acordo de establecemento de relacións diplomáticas entre España e Israel. Unha sinatura que puña fin a décadas de desencontro, que pechaba o doloroso capítulo dunha anomalía histórica que prolongouse de máis. O pasado xudeu de Sefarad e o hispanismo da diáspora sefardí son aspectos singulares e de grande peso, convertendo en algo especial as relacións entre ambos os países.Nestes 25 anos non fixemos máis que empezar a recuperar o tempo perdido. Polo peso da historia e polas circunstancias rexionais, o encontro non sempre foi doado, pero sempre moi interesante, cunha alta carga emocional.
Señoras e señores,
A breve historia destas relacións é unha historia de éxito impresionante. España e Israel son hoxe dúas democracias que desde as dúas beiras do Mediterráneo traballan en favor da paz e a cooperación.O diálogo político é moi intenso a todos os niveis, en ocasións mesmo íntimo.Os intercambios culturais están en crecemento permanente; cada vez é maior a presenza de arte e cultura israelí en España, e a española en Israel.Tamén é digno de mención o grande número de turistas israelís que anualmente visitan España; o pasado ano foron máis de 300.000. Hai que salientar, e máis nestes momentos de crise económica, o alto nivel do intercambio comercial. De feito, Israel é o principal cliente de España en oriente próximo, e aínda estamos moi lonxe do que podemos chegar a facer xuntos.As prioridades do goberno español e as características da economía israelí, unha economía que creceu un 5% en 2011, unha economía que é dinámica e está baseada na iniciativa e a innovación, sentan a base para dar un salto cualitativo e cuantitativo nas relacións comerciais e empresariais.A creatividade e a innovación, a flexibilidade e a exportación, deben de ser os alicerces das novas pontes que debemos tender entre España e Israel. Se impulsamos a creación de iniciativas conxuntas empresariais, científicas, comerciais e educativas, sen dúbida afrontaremos mellor os desafíos do futuro.Este magnífico punto de partida para o futuro das nosas relacións é posíbel grazas á axuda de persoas e institucións que contribuíron ao establecemento de relacións e o seu posterior desenvolvemento e consolidación en diferentes ámbitos. Persoas e institucións como ás que hoxe entregamos os Premios Samuel Hadas de Amizade España-Israel. Somos conscientes de que outras moitas persoas, institucións e asociacións tamén son merecedoras do noso recoñecemento, pero é parte da natureza deste tipo de eventos. Non por iso esquecemos nin deixamos de agradecer a súa contribución.O galardón leva o nome de Samuel Hadas, falecido hai dous anos, primeiro Embaixador de Israel en España e un dos artífices do establecemento das relacións diplomáticas en 1986. Con esta entrega de premios, a Embaixada de Israel fai público o seu recoñecemento e as súas mostras de gratitude a quen tanto fixeron, e non sempre nun ambiente favorábel, para consolidar as relacións entre España e Israel e por defender a causa de Israel.O Estado de Israel está en débeda con vostedes.Grazas a todos e brindo, sen ter aínda a copa na miña man, pola nosa amizade, co convencemento de que todo será moito máis doado nos vindeiros 25 anos.
A breve historia destas relacións é unha historia de éxito impresionante. España e Israel son hoxe dúas democracias que desde as dúas beiras do Mediterráneo traballan en favor da paz e a cooperación.O diálogo político é moi intenso a todos os niveis, en ocasións mesmo íntimo.Os intercambios culturais están en crecemento permanente; cada vez é maior a presenza de arte e cultura israelí en España, e a española en Israel.Tamén é digno de mención o grande número de turistas israelís que anualmente visitan España; o pasado ano foron máis de 300.000. Hai que salientar, e máis nestes momentos de crise económica, o alto nivel do intercambio comercial. De feito, Israel é o principal cliente de España en oriente próximo, e aínda estamos moi lonxe do que podemos chegar a facer xuntos.As prioridades do goberno español e as características da economía israelí, unha economía que creceu un 5% en 2011, unha economía que é dinámica e está baseada na iniciativa e a innovación, sentan a base para dar un salto cualitativo e cuantitativo nas relacións comerciais e empresariais.A creatividade e a innovación, a flexibilidade e a exportación, deben de ser os alicerces das novas pontes que debemos tender entre España e Israel. Se impulsamos a creación de iniciativas conxuntas empresariais, científicas, comerciais e educativas, sen dúbida afrontaremos mellor os desafíos do futuro.Este magnífico punto de partida para o futuro das nosas relacións é posíbel grazas á axuda de persoas e institucións que contribuíron ao establecemento de relacións e o seu posterior desenvolvemento e consolidación en diferentes ámbitos. Persoas e institucións como ás que hoxe entregamos os Premios Samuel Hadas de Amizade España-Israel. Somos conscientes de que outras moitas persoas, institucións e asociacións tamén son merecedoras do noso recoñecemento, pero é parte da natureza deste tipo de eventos. Non por iso esquecemos nin deixamos de agradecer a súa contribución.O galardón leva o nome de Samuel Hadas, falecido hai dous anos, primeiro Embaixador de Israel en España e un dos artífices do establecemento das relacións diplomáticas en 1986. Con esta entrega de premios, a Embaixada de Israel fai público o seu recoñecemento e as súas mostras de gratitude a quen tanto fixeron, e non sempre nun ambiente favorábel, para consolidar as relacións entre España e Israel e por defender a causa de Israel.O Estado de Israel está en débeda con vostedes.Grazas a todos e brindo, sen ter aínda a copa na miña man, pola nosa amizade, co convencemento de que todo será moito máis doado nos vindeiros 25 anos.
Alon Bar
Embaixador de Israel
Embaixador de Israel
jueves 19 de enero de 2012
martes 17 de enero de 2012
Presentación de Esther Bendahan Cohen na Coruña
A escritora Esther Bendaham Cohen estará o vindeiro sábado día 28 de xaneiro ás 19:30 horas na libraría Arenas (Cantón Pequeno 25) para presentar o seu último libro "Pene" Ediciones Ambulantes (2011) e falarnos da súa obra e do lugar da muller na cultura xudía.
Presenta: Julio Béjar, escritor e socio de AGAI
Entrada libre
Esther Bendahan Cohen (1964)
Neceu en Tetuán (Marrocos) no seo dunha familia xudeo sefardí. Fixo estudos de Psicoloxía e Filoloxía francesa na Universidade Complutense de Madrid. Foi directora do programa de TVE «Shalom» (La 2) e na actualidade é Xefa da Programación cultural de Casa Sefarad-Israel. Escribe regularmente artígos e reportaxes en diversas publicacións como en El País, Raices, Alef.
Na súa obra, "Déjalo, ya volveremos", narra a súa infancia e a desintegración da comunidade xudía de Marrocos.
O seu último libro publicado, "Pene" (Ediciones Ambulantes), é un desgarrador berro contra a submisión, en todas as súas facetas.
En 2011 gañou o Premio Torrente Ballester da Deputación da Coruña pola súa novela "Amor y ley. El tratado del alma gemela".
As súas obras:
.Soñar con Hispania (con Ester Benari), Ediciones Tantín, 2002
.La sombra y el mar, Morales del Coso, 2003
.Deshojando alcachofas, Seix Barral, 2005
.Déjalo, ya volveremos, Seix Barral, 2006
.La cara de Marte, Algaida, 2007. Premio Tigre Juan de novela
.El secreto de la reina persa, La Esfera de los Libros, 2009
.Pene, Ediciones Ambulantes, 2011
As súas traduccións:
.En el nombre del otro : reflexiones sobre el antisemitismo que viene, Alain Finkielkraut, Seix Barral, 2005 (realizada en colaboración con Adolfo García Ortega).
.Los viejos tiempos, el rey no besa, (Joann Sfar), Ediciones Ponent Mon (en colaboración con Fernando M.Vara de Rey y Elia Maqueda).
.Chagall en Rusia, (Joann Sfar) Editorial 451, 2011. En colaboración con Fernando M. Vara de Rey.
Máis información:
.A súa ficha en Seix Barral
.A súa ficha en La Esfera de los Libros
.A súa ficha en Ediciones Ambulantes
.Déjalo, ya volveremos, Capítulo 1 (PDF)
.Entrevista en El País, 16/03/2006
.Entrevista a Esther Bendahan en el Círculo de Bellas Artes.
lunes 16 de enero de 2012
lunes 9 de enero de 2012
Petición da Fundación Sousa Mendes
SEATTLE, January 10, 2012 /PRNewswire/ --
La Sousa Mendes Foundation busca identificar y localizar a los refugiados del Holocausto que recibieron visados con los que salvaron sus vidas gracias a Aristides de Sousa Mendes en la primavera de 1940. Sousa Mendes, era un cónsul portugués que residía en Burdeos, Francia, y rescató a unas 30.000 personas del Holocausto. Lo consiguió dando a los refugiados visados para Portugal, contraviniendo un documento llamado "Circular 14" emitido por el Gobierno de Portugal para sus cuerpos consulares que contenían órdenes estrictas para no llevar a cabo esta acción. Como resultado fue llevado a juicio por el dictador Salazar, siendo castigado duramente.
Aristides de Sousa Mendes falleció en 1954 sumido en la pobreza y la desgracia sin reconocimiento oficial, y su labor casi es borrada de la historia. En el año 1966 fue declarado a título póstumo "Justo entre las naciones" por medio de Yad Vashem, la autoridad israelí del Holocausto. A finales de los años 80, el Gobierno de Portugal se disculpó formalmente con la familia de Sousa Mendes, entregando a título póstumo el cargo de Embajador.
La Sousa Mendes Foundation, creada en el año 2010 como una asociación entre la familia del héroe y las familias de las personas a las que rescató, comenzó una búsqueda sin precedentes para los rescatados. Estas personas y sus familiares proceden de todas partes de Europa, y recibieron visados portugueses en la zona del sur de Francia (Burdeos, Bayona, Hendaya o Toulouse) entre los meses de abril, mayo o junio de 1940, viajando después por España hasta llegar a Portugal, desde donde fueron dispersados con dirección a Estados Unidos, Canadá, Brasil, Reino Unido y otros lugares, entre los años 1940 y 1942.
"La mayor parte de las personas a las que Sousa Mendes salvó la vida ni siquiera saben que fueron salvadas por alguien", declaró el doctor Sylvain Bromberger, profesor emérito de MIT, siendo él mismo uno de los afortunados. Bromberger trabaja como miembro del consejo de la fundación, y está ayudando a la causa. La búsqueda se está extendiendo por medio de otro miembro del consejo, la doctora Olivia Mattis, en asociación con una buscadora voluntaria, Marie J. Gomes.
La Sousa Mendes Foundation busca identificar y localizar a los refugiados del Holocausto que recibieron visados con los que salvaron sus vidas gracias a Aristides de Sousa Mendes en la primavera de 1940. Sousa Mendes, era un cónsul portugués que residía en Burdeos, Francia, y rescató a unas 30.000 personas del Holocausto. Lo consiguió dando a los refugiados visados para Portugal, contraviniendo un documento llamado "Circular 14" emitido por el Gobierno de Portugal para sus cuerpos consulares que contenían órdenes estrictas para no llevar a cabo esta acción. Como resultado fue llevado a juicio por el dictador Salazar, siendo castigado duramente.
Aristides de Sousa Mendes falleció en 1954 sumido en la pobreza y la desgracia sin reconocimiento oficial, y su labor casi es borrada de la historia. En el año 1966 fue declarado a título póstumo "Justo entre las naciones" por medio de Yad Vashem, la autoridad israelí del Holocausto. A finales de los años 80, el Gobierno de Portugal se disculpó formalmente con la familia de Sousa Mendes, entregando a título póstumo el cargo de Embajador.
La Sousa Mendes Foundation, creada en el año 2010 como una asociación entre la familia del héroe y las familias de las personas a las que rescató, comenzó una búsqueda sin precedentes para los rescatados. Estas personas y sus familiares proceden de todas partes de Europa, y recibieron visados portugueses en la zona del sur de Francia (Burdeos, Bayona, Hendaya o Toulouse) entre los meses de abril, mayo o junio de 1940, viajando después por España hasta llegar a Portugal, desde donde fueron dispersados con dirección a Estados Unidos, Canadá, Brasil, Reino Unido y otros lugares, entre los años 1940 y 1942.
"La mayor parte de las personas a las que Sousa Mendes salvó la vida ni siquiera saben que fueron salvadas por alguien", declaró el doctor Sylvain Bromberger, profesor emérito de MIT, siendo él mismo uno de los afortunados. Bromberger trabaja como miembro del consejo de la fundación, y está ayudando a la causa. La búsqueda se está extendiendo por medio de otro miembro del consejo, la doctora Olivia Mattis, en asociación con una buscadora voluntaria, Marie J. Gomes.
Los famosos receptores del visado de Sousa Mendes incluyen a Salvador Dali, Hans y Margret Rey (autores de Curious George), la familia Habsburg, la familia Rothschild y el director de cine King Vidor, entre otros. Pero la mayor parte de las personas que recibieron el visado eran familias normales que escapaban del horro de la persecución Nazi.
Si desea más información o compartir cualquier conocimiento en torno a los receptores del visado o sus familiares contacte con infosousamendesfoundation.org o visite la página web de la fundación sita en: http://www.sousamendesfoundation.org
Lista de rescate
La siguiente lista incluye solo a unas pocas personas que fueron salvadas de forma directa o cuyas familias fueron salvadas como resultado de la acción de Aristides de Sousa Mendes:
ñTABí Hamilton Fish Armstrong, editor fundador de la revista Foreign Affairs Thomas Bennigson, abogado, cuya madre, Edith Landsberg, fue rescatada Daniel Branton, profesor de biología celular de la Harvard University Doctor Sylvain Bromberger, profesor emérito de filosofía y lingüística de MIT Salvador Dalí Ilja Dijour, representante de la Hebrew Immigrant Aid Society Richard de Grab, fotógrafo
Archduke Otto von Habsburg y la familia Habsburg Robbert Hartog, líder empresarial canadiense y filántropo Doctora Lissy Jarvik, profesora emérita de medicina de la UCLA Robert Lebel, crítico de arte Kizette de Lempicka, hija de la artista Tamara de Lempicka Alexander Liberman, escultor, pintor y director de arte de la revista Vogue Doctor Daniel Mattis, profesor de física de la University of Utah Leon Moed, arquitecto Alfred Montesinos, antiguo director general de Cartier Jonah Peretti, gurú de Internet y cofundadora de The Huffington Post, cuya abuela, Adina Cherkin, fue rescatada Hans y Margret Rey, autores de la serie Curious George Baron Maurice de Rothschild y la familia Rothschild
Boris Smolar, jefe de correspondencia europea de la Jewish Telegraphic Agency Tereska Torres, escritora feminista y una de las primeras mujeres en luchar por Charles de Gaulle
Julian Tuwim, poeta polaco y sobrino del pianista Arthur Rubinstein
King Vidor, director de cine de Hollywood Wilhelm Weinberg, coleccionista de arte y filántropo Doctor Charles Weissmann, investigador biomédico del Scripps Research Institute ñFTABí
CONTACTO: Zayna Fayyad, +1-202-973-5312, ZFayyadlevick.com
Si desea más información o compartir cualquier conocimiento en torno a los receptores del visado o sus familiares contacte con infosousamendesfoundation.org o visite la página web de la fundación sita en: http://www.sousamendesfoundation.org
Lista de rescate
La siguiente lista incluye solo a unas pocas personas que fueron salvadas de forma directa o cuyas familias fueron salvadas como resultado de la acción de Aristides de Sousa Mendes:
ñTABí Hamilton Fish Armstrong, editor fundador de la revista Foreign Affairs Thomas Bennigson, abogado, cuya madre, Edith Landsberg, fue rescatada Daniel Branton, profesor de biología celular de la Harvard University Doctor Sylvain Bromberger, profesor emérito de filosofía y lingüística de MIT Salvador Dalí Ilja Dijour, representante de la Hebrew Immigrant Aid Society Richard de Grab, fotógrafo
Archduke Otto von Habsburg y la familia Habsburg Robbert Hartog, líder empresarial canadiense y filántropo Doctora Lissy Jarvik, profesora emérita de medicina de la UCLA Robert Lebel, crítico de arte Kizette de Lempicka, hija de la artista Tamara de Lempicka Alexander Liberman, escultor, pintor y director de arte de la revista Vogue Doctor Daniel Mattis, profesor de física de la University of Utah Leon Moed, arquitecto Alfred Montesinos, antiguo director general de Cartier Jonah Peretti, gurú de Internet y cofundadora de The Huffington Post, cuya abuela, Adina Cherkin, fue rescatada Hans y Margret Rey, autores de la serie Curious George Baron Maurice de Rothschild y la familia Rothschild
Boris Smolar, jefe de correspondencia europea de la Jewish Telegraphic Agency Tereska Torres, escritora feminista y una de las primeras mujeres en luchar por Charles de Gaulle
Julian Tuwim, poeta polaco y sobrino del pianista Arthur Rubinstein
King Vidor, director de cine de Hollywood Wilhelm Weinberg, coleccionista de arte y filántropo Doctor Charles Weissmann, investigador biomédico del Scripps Research Institute ñFTABí
CONTACTO: Zayna Fayyad, +1-202-973-5312, ZFayyadlevick.com
Suscribirse a:
Entradas (Atom)