3/12/16

Novos episodios antisemitas




O xornal dixital EXTRAConfidencial.com, aseguraba nun artigo de opinión asinado por Jesús Prieto no que analiza os motivos polos que a Academia sueca premiou co Premio Nobel de Literatura a Bob Dylan, que dende a liberación americana dos xudeus europeos na Segunda Guerra Mundial, "se empezó a gestar la dominación mundial del Rey David sostenida por la bandera de las 50 estrellas". Máis adiante asegura que "los mass media (de Suecia), como no podía ser de otra forma, están controlados por el órgano de poder judío".  

Continúa afirmando que o clube Bilderberg, sobre o que planean milleiros de teorías conspirativas, está formado por unha sobrerepresentación de xudeus (o 58% dos participantes son xudeus mentres que a porcentaxe de xudeus na poboación americana é de tan só o 2%). "El grupo Bilderberg, conclúees acusado de conspirar para para imponer un gobierno mundial...sus directrices y previsiones se van cumpliendo día tras día a un ritmo estremecedor".



Nunha sesión no Parlamento de Navarra Xavier Aguirregabiria, portavoz da organización Sodepaz en Navarra e Euskadi asegurou que: "la versión israelita y sionista está inundando todos los días la prensa internacional... Es sabido por todos que los grandes magnates sionistas controlan más del 90% de los grandes medios de comunicación".

30/11/16

Galicia e o Xenocidio xudeu. Por Xosé Luís Méndez Ferrín


Por Xosé Luís Méndez Ferrín

Chamáronme a atención por escribir como Dainoff o apelido do médico de Ourense que un día fora o primeiro neno da cidade en ser chamado "bebé". Dainoff,cargando moito no efe xeminado, dicían a miña nai e Pilar Fernández-Barxa,a cal se criara na mesma casa da Praza Maior na que tiñan a clínica os dentistas rusos, que por certo non lle cobraban aos pacientes en má situación económica.

Dainoff era como se dicía e escribía en Ourense, pero, na realidade, el era Volodia Dainow, e o "w" que usaba debería lerse como labiodental sonora ao modo alemán.

A súa dona usaba o apelido de solteira e era Marie Dicker. Todo aparece moi ben explicado na bitácora ou blog, non sei, titulada, ao modo Luís Pimentel, "Diario de un médico de guardia". Autor: David Simón, Ourense. Os Dainow-Dicker, e os seus fillos, fuxiron de Galicia en xullo de 1936. Logo foron presos na Francia ocupada polos nazis e internados no campo de concentración de Drazy, exclusivo para xudeus franceses. Desde ese campo particular saían os infelices para outros de exterminio.

Na revista "La Lettre Sepharade", da que eu fun socio protector,lin a relación dos viaxeiros dun tren especial que saiu de París cargado de xudeus sefardíes franceses que ían legalmente a España, seguramente acollidos ao decreto de Primo de Rivera inspirado polo doutor Pulido.

Entre moitos apelidos sefardís eu atopei os apelidos askenizis, e yiddish, Dainow e Dicker. Os dentistas regresaban a Ourense seguramente confiando na súa condición de nacionalizados espariois. Ela,Marie, morreu en Irún e a el,Volodia, perdémoslle a pista.Outros xudeus residentes en Galicia desde había moito tempo sofreron cruel persecución en 1936. É ben coñecida a sorte adversa da familia Kuper de Vigo, e dela temos tratado no Faro.

En canto aos Sbarsky de Pontevedra, o horror acentúase. Abraham, o pai,vai parar á illa de San Simón. 0 seu fillo,Jacob, xulgado, xunto co dirixente galeguista Alexandre Bóveda, e, coma el, condenado a morte e fusilado na Caeira.

Para min sería moi importante que alguén escribise unha historia das persecucións e crimes cometidos en Galicia dos que foron vítimas xudeus nosos.

29/11/16

Efeméride: un 29 de novembro de 1947




Tal día coma hoxe, un 29 de novembro de 1947, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou o Plan para a partición do Mandato británico de Palestina, que establecía a creación de dous estados diferentes na rexión (un estado xudeu e un estado árabe) e o mantemento dun réxime internacional especial para as cidades de Xerusalén e de Belén. Un dato interesante para a reflexión é que en contraste coa polémica negativa da comunidade internacional a recoñecer a Xerusalén como cidade e capital do Estado de Israel, ninguén semella querer lembrar que Belén (na Cisxordania administrada pola Autoridade Palestina) era tamén cidade sob mandato internacional, pero ninguén cuestiona a soberanía palestina sobre a cidade. Algo que incomprensiblemente si sucede con Xerusalén.

O Plan de partición, que se incluía na Resolución 181 da ONU, daba por finalizaba o mandato británico en Palestina e ordenaba a retirada das súas tropas da zona. A pesar de que o documento estivo apoiado pola ONU, os estados árabes veciños lanzaron unha ofensiva total contra o recentemente nado estado xudeu. 

Como resultado da guerra Xordania anexionouse Xudea e Samaria (Cisxordania) e Exipto ocupou a Franxa de Gaza. Curiosamente non se estableceu ningún estado palestino neses territorios manténdose simplemente a ocupación exipcia e xordana. 

O Estado de Israel declarou a súa independencia o 14 de maio de 1948 e pasou a formar parte como membro de pleno dereito das Nacións Unidas o 11 de maio de 1949.

25/11/16

Vigo e Santiago: estrea da ópera dos nenos xudeus no campo de concentración de Terezin



Asistirá unha sobrevivente deste campo de concentración, onde o seu autor representouna 55 veces.
Hans Krása.

Por Nadal, a Asociación de Amigos da Ópera programa "Brundibár", unha obra infantil cunha conmovedora historia detrás. O seu compositor, o xudeu checo-alemán Hans Krása, compúxoa en 1938, pero a invasión nazi de Polonia impediu a súa estrea, até o inverno de 1942, nun orfanato de Praga. O autor, deportado ao campo de concentración de Terezín con outros intelectuais xudeus da época, representouna alí en 55 ocasións para entreter aos nenos prisioneiros e que conseguisen facer voar a súa imaxinación. Á súa representación en Vigo, o 18 de decembro, asistirá unha destas, das poucas que sobreviviu ao holocausto nazi.

Esta produción é unha colaboración da Asociación de Amigos da Ópera de Vigo coa súa homóloga de Santiago, onde será representada o día anterior. A ópera de Krása, con libreto de Adolf Hoffmeister, foi traducida ao galego por Katerina Vlasakova, da Universidade de Santiago de Compostela, coa colaboración da embaixada da República Checa en Madrid. Fernando Reyes e Cándido Pazó encargáronse da adaptación musical. Este artista polifacético vigués tamén se fará cargo da dirección de escena e dun monólogo introductorio. A Escolanía da Catedral de Santiago de Compostela, dirixida por José Luís Vázquez López, porá as voces e, a Orquestra Praeludium, a música, baixo a batuta de Mateo Igrexas Seoane.

Esta ópera conta a historia de dous irmáns que necesitan mercar leite para a súa nai enferma, pero non teñen diñeiro. Para conseguilo, deciden imitar a Brundibár, o oganilleiro do pobo, pero este bótaos fóra da praza. Un gorrión, un gato, un can e o resto dos nenos axudaranos a logralo. Os menores de Terezín interpretaron estes personaxes máis de medio cento de veces.

Terezín, a 60 quilómetros de Praga, era unha antiga guarnición militar situada en Checoslovaquia que foi convertida polos nazis nun campo de concentración no que se confinaba a políticos, artistas, anciáns e nenos xudeus. Moitos deles foron trasladados logo a Auschwitz-Birkenau, como o compositor Hans Krása, ao que mataron na cámara de gas ao chegar.

Calculan que por este campo pasaron 15.000 nenos, para moitos dos cales esta representación supuxo unha vía de escape para a súa imaxinación, como se recolleron en numerosos debuxos. O diplomático da embaixada da República Checa en Madrid Stanislav Skoda, traerá algúns destes debuxos a Vigo con motivo desta actuación.

20/11/16

Entrevista co presidente de AGAI (Atlántico diario)


AD - Como naceu AGAI?
Pedro Gómez-Valadés - Sen dúbida gracias a internet. Porque sen a posibilidades que da a rede tería sido moi difícil que un grupo de persoas espallados por toda Galicia e sen coñecernos previamente nos puxéramos en contacto. O misto que prendeu o lume foi a apertura a primeiros de 2006 dun blog que aínda existe (www.galiza-israel.org) o que de feito funcionou como faro para por en contacto a persoas ao longo e ancho de Galicia. Unha vez feito o contacto estivemos dacordo na urxente necesidade de constituír unha asociación que posibilitara actuar e desenvolver todos os obxectivos que daquela nos propuxemos e que desde aquel 2 de decembro de 2006 guían a actuación de AGAI: recuperar e por en valor a herdanza secular da presenza do pobo xudeu entre nós, manter encendido o facho da memoria do Holocausto, combater o crecente e moi preocupante antisemitismo e achegar á sociedade galega a realidade de Israel. Realidade que normalmente chéganos distorsionada cando non directamente manipulada pola fácil demagoxia antiisraelí.

AD - Como é a súa relación co BNG, onde militou durante anos?
Non teño relación. Desde que o BNG tomara a decisión de expulsarme por ter unha visión diferente do conflito palestino-israelí e por constituír unha asociación de amizade entre Galicia e Israel, non volvín ter ningunha relación máis alá da que calquera cidadán pode ter con calquera partido sexa este da súa simpatía ou non. A decisión do BNG de expulsarme foi un disparate e unha flagrante violación dos máis elementais principios de liberdade de opinión e expresión. Algo impropio dunha organización democrática. Claro que despois de escoitar daquela na Executiva comarcal de Vigo e da que eu era membro, dicir a un destacado exconcelleiro que “ser proisraelí é máis grave que ser un maltratador de mulleres”, despois diso pouco máis hai que engadir. En todo caso o certo é que o antisemitismo (co disfraz politicamente correcto do antisionismo) non é desgraciadamente monopolio do BNG. Moitas organizacións, partidos están en maior ou menos medida contaminados polo que o propio Ignacio Ramonet denominara virus do antisemitismo. Que a esquerda sexa cómplice destas condutas é gravísimo.

AD - É moi duro estar a prol de Israel?
Bueno, se quixeramos ter unha asociación fácil de levar, sen ataques gratuítos e sen demonización teríamos constituído por exemplo unha asociación de amigos da empanada de zamburiñas. Sabiamos que ser proisraelí, fundar unha asociación de amizade con Israel, tería a reacción contraria de moita xente que se autocualifican a si mesmos de propalestinos. Cousa máis que discutible como a realidade demostra. Sen ir máis lonxe por exemplo na actual guerra en Siria, o campo de refuxiados palestino de Yarmuk ás aforas de Damasco, foi asediado brutalmente e bombardeado polas tropas de Assad sen que por aquí ningunha das organizacións que se denominas propalestinas convocara ningunha manifestación, mobilización…. Nada. Semella que os palestinos só importan para poder atacar e demonizar a Israel. Se Israel non está no escenario entón non hai atención.  

AD - Que pensa do conflito palestino?
Que debe e pode solucionarse. O conflito está sobredimensionado polo exceso de atención mediática. Ningún outro conflito ten tantos correspondentes destacados na zona. Claro que ser correspóndete en Israel-Palestina é moito máis fácil que estar en Mosul ou Siria por exemplo. En Xerusalén ou Tel Aviv hai magníficos hoteis nun país Israel moderno e homologable a calquera estado avanzado de Europa. E digo que o conflito pode e debe solucionarse porque a fórmula xa está clara e só falta levala a cabo A fórmula de dous estados para dous pobos é a única posibilidade de chegar a unha paz xusta. Paz que por lóxica non pode ser do agrado ao cento por cento das dúas partes. Inevitablemente israelís e palestinos terán que facer concesións. Unha delas e que creo é a chave mestra para abrir as portas da resolución do conflito é o recoñecemento pola parte palestina do estado xudeu de Israel. Algo que parece moi obvio xa que ninguén pode cuestionar seriamente que Israel é un estado xudeu pero que a día de hoxe non foi aceptado nin recoñecido pola Autoridade Palestina. No momento en que os palestinos recoñezan o dereito dos xudeus ao seu estado nacional, como de feito Israel xa recoñece que o futuro estado palestino será un estado árabe, ese día o avance sera espectacular. Logo o proceso de fixar as liñas fronteirizas será moito máis fácil. Lamentablemente a Autoridade Palestina leva anos negándose a restablecer as negociacións directas de paz con Israel. E sen conversas sinceras e directas entre as dúas partes a paz non chegará.

AD - Galicia ten herdanza xudía ou é un mito?
Por suposto que Galicia ten herdanza xudía. A presenza do pobo xudeu entre nós foi secular. Cen anos despois do vergoñento edicto de expulsión dos Reis Católicos en Galicia todavía había xudeus. Por certo en Galicia nunca houbo un progromo e os xudeus galegos vivían con absoluta normalidade cos seus conveciños galegos. Todo isto está magnificamente estudado e documentado tanto pola profesora Gloria de Antonio como por José Ramón Ónega nos seus monumentais traballos: "Los judios en Galicia (1044-1492)" (681 páxinas) de Gloria de Antonio e “Los judios en el Reino de Galicia” (728 páxinas)  de José Ramón Ónega. Outros historiadores como Felipe Aira, Suso Vila ou Carlos Barros tamén teñen estudado con rigor a pegada xudía en Galicia.

AD - Agora que AGAI cumpre 10 anos como os valora? Cal é o balence?
Positivos. Moi positivos. En AGAI, na Asociación Galega de Amizade con Israel (www.amizadeconisrael.org)  temos claro que hai un antes e un despois na data da constitución en 2006 da asociación. O traballo desenvolvido foi intenso. Infinidade de conferencias, exposicións, semana de cine, viaxes a Israel, edición de publicacións e unha presenza constante nas redes sociais. Un exemplo. Hai uns días presentamos no Parlamento galego a solicitude de que a Cámara conmemore o 27 de xaneiro. Día que por mandato das Nacións Unidas é o día internacional de recordo das vítimas do Holocausto. Esta solicitude vímola presentando todos os anos desde o mesmo día do noso nacemento e gracias a elo o Parlamento de Galicia aproba no pleno todos os anos por esa data unha solemne declaración institucional de recordo do Holocausto. Algo que coloca ao Parlamento de Galicia ao nivel dos parlamentos de gran parte dos países de máis traición democrática de Europa e do mundo. Lamentablemente sen a existencia de AGAI moito me temo que non habería ese recordo anual aos millóns de vítimas da barbarie nazi.
da barbarie nazi.

15/11/16

Información sobre as mocións de boicot a Israel nos nosos Concellos



-As Entidades Locais carecen de competencias para aprobar e levar a cabo boicots.
-O boicot vulnera o principio constitucional de neutralidade na xestión dos intereses públicos
-O boicot a Israel ataca aos principios constitucionais de non discriminación, vulnera o dereito á liberdade de expresión e á igualdade ante a Lei.
-O boicot ignora o principio de non discriminación da Lei de Contratos do Sector Público, e das Directivas da Unión Europea sobre contratación pública.
-A campaña de boicot non está dirixida só cara a Israel, senón cara a artistas, académicos, persoas e empresas que teñan relacións por tenues que sexan con Israel, ou cara a quen simpatice con ese  país, quen son obxectivo do boicot salvo que renuncien ás súas opinións e asuman os obxectivos da campaña.
-Aínda que a campaña de boicot invoca o Dereito Internacional, non existe nin unha soa resolución obrigatoria das Nacións Unidas que condene a Israel. Só declaracións ou recomendacións da Asemblea Xeral, un órgano con competencias en orzamento e recomendacións.
-Os boicots esixen a autorización do Consello de Seguridade da ONU. Na Unión Europea, non poden adoptarse sen unha Posición Común do Consello.

Para máis información non dubides en contactar con nós no teléfono 610 424 174 ou ben no correo: amizadeconisrael@yahoo.es.

14/11/16

Mensaxe de Gustavo D.Perednik no 10º Aniversario de AGAI



 

Querido presidente y amigo, Pedro Gómez-Valadés; queridos hermanos de AGAI: 

Vibro de emoción al contemplar retrospectivamente los primeros tímidos pasos de hace una década; la cena en Sada y los primeros logros,  que iban incrementándose ante nuestros incrédulos ojos; y los viajes de visita a Israel, y los debates; y vuestra presencia en los medios –cada vez más benéfica y reveladora.  Recuerdo con fruición cada realización, alcanzada en base de ingentes esfuerzos, y de amor verdadero por la noble causa que nos une. 

Os confieso que nunca salgo de mi admiración al ver a AGAI en funcionamiento, como tuve el gusto de hacerlo una vez más el año pasado en Vigo. Vuestro compromiso, vuestro entusiasmo, vuestra resiliencia ante la agresión, vuestro apoyo al pueblo hebreo en momentos difíciles, todo ello despierta en mí un cariño fraternal que me alegra poder expresar hoy, una vez más.  A todos y cada uno, sí, y especialmente a mi amigo Miguel Bóo y a su familia, que son la mía cada vez que visito la entrañable Santiago. 

Al releer mi adhesión de hace una década, cuando os felicitaba por el nacimiento de AGAI, veo que allí os auguraba “que la Asociación florezca en breve, y que toda España se revista de amistad con Israel”. Sin duda nos queda un largo camino por recorrer, pero creo que gracias a AGAI se han dado importantes pasos en esa dirección.  De eso se trata, amigos: la historia se construye sin estridencias ni delirios, sino con férrea voluntad y con sensibilidad humana. Es decir: con gente como los miembros de AGAI.  Me enorgullezco de formar parte de esta querida cofradía, y nos deseo muchas décadas más de fértil siembra, y de fragantes cosechas de amistad israelo-gallega. Os amantes da democracia e da humanidade en ambos países, vai sorrir para nós con gratitude.

Siempre vuestro con afecto,  

Gustavo

Jerusalem, 1 de Noviembre de 2016

*Gustavo D.Perednik é Socio de Honra de AGAI dende o ano 2008

Mensaxe de Pilar Rahola no 10º Aniversario de AGAI


Estimados amigos, 

Desde Cataluña quiero enviaros mi cariño, mi admiración y mi aplauso. Sé, en propia piel, lo que significa nadar contra la corriente, especialmente si es la izquierda quien manda en el viento. Las heridas son profundas. 

Pero defender lo que es justo, es un mandato ético que nunca debe temer al rechazo, aunque lo acompañe la ingratitud y, a menudo, la soledad. Sabéis más que nadie que la defensa de Israel no es contra nadie, sino a favor de unos valores de libertad que nos atañen a todos. 

Es defender un legado milenario que marcó las pautas de la modernidad y, a la vez, defender también el derecho del pueblo judío a existir en el concierto de naciones. También significa la defensa de la información sobre la propaganda, la veracidad sobre la distorsión, la tolerancia sobre el prejuicio. 

Porque bien sabemos que, por el camino de la lucha contra el fanatismo antiisraelí, volvemos a luchar una y otra vez contra la maldad atávica del antisemitismo. 

Por todo y por tanto, gracias, queridos amigos. Por la valentía, por la honestidad y por la defensa de la libertad.

Shalom
Pilar Rahola
Barcelona, 9 de Noviembre de 2016
* Pilar Rahola é Socia de Honra de AGAI dende o ano 2008