Cales son os obxectivos de AGAI?

| View | Upload your own

Para facerte socio/a pica AQUÍ

Artigos e entrevistas do Embaixador de Israel en España

Raphael Schutz /Artigos e entrevistas

Carta del embajador en El Pais 10.7.09
Carta del embajador en El Pais 6.7.09
Carta del embajador en El Pais. 27.6.09
El embajador en Periodista Digital 16.6.09
Raphael Schutz en la Agencia EFE 31.3.09
El embajador se reune con bloggers españoles 23.3.09
Carta del embajador a El Mundo 18.2.09
Carta del embajador a El Pais 14.2.09
El embajador en la Fundació Catalunya Oberta 6.2.09
El embajador con la Agencia EFE 30.1.09
El embajador en Onda Cero 30.1.09
El Embajador en "El Gato al Agua" de Intereconomía TV. 28.1.09
El embajador charla con los lectores de El Pais.com 14.1.09
El embajador en Telemadrid 14.1.09
El embajador en la cadena COPE 13.1.09
Embajador en Los Desayunos de TVE 13.1.09
El embajador en la Cadena Ser 12.1.09
El embajador en La Voz de Galicia 10.1.09
El embajador charla con los lectores de El Mundo 9.1.09
El embajador en Onda Cero Radio 29.12.08
El embajador en la Cadena COPE 29.12.08
El embajador en Europa Press 29.12.08

Delensa est?

Por Manuel S.Pérez Millos, socio de AGAI

.
La célebre coletilla casi monomaníaca de Catón el Viejo referente a la antigua Cartago, parece cobrar vigencia hoy día y, juntamente con ella, surgen ciertas reflexiones preocupantes. Me refiero a la carrera armamentística nuclear emprendida por Irán, bajo los auspicios de fanáticos metidos a pseudorredentores universales y ayatolás iluminados. Esta es una situación en extremo peligrosa para el mundo que defiende desde cosas tan importantes como la libertad individual, la dignidad de la mujer como persona, la cultura con diversidad en el debate, la legislación independiente de imposiciones religiosas, la igualdad de ambos sexos ante la ley, la salvaguarda de los derechos humanos del reo condenado (lo que impide, entre otros abusos, las mutilaciones penales), hasta asuntos –si cabe menores- tales que la proscripción de abstinencias forzosas cuanto a lo que se come y bebe; es decir: aquello que, en fin, constituye todo, o casi todo, lo que nos hace presumir de ser plenamente civilizados.

Dado el enorme riesgo que supone para nuestra sociedad ese estado de cosas, es para espantarse ante la pasividad con que se contempla lo que acontece, y ya que no dudo de que quienes son nuestros paradigmas más o menos inmediatos sean personas ponderadas y con sentido común, ruego a quien pueda me aclare las siguientes dudas:

1) ¿Por qué no se para el programa atómico de un país que amenaza con volver a tomar para el Islam los territorios que les fueron reconquistados siglos atrás, y que declara abiertamente que persigue la aniquilación de otro país próximo?

2) ¿Por qué se monta un alboroto ante las pruebas balísticas y nucleares de Corea del Norte -con material tan rudimentario que se considera un éxito insuperable de su inefable líder el que los cohetes alcancen el limítrofe Mar de Japón- y se ven impasiblemente los misiles iraníes capaces de bombardear con precisión Europa?

3) ¿Cómo se digiere que el país con una de las mayores reservas de hidrocarburos necesite acometer la construcción de centrales nucleares para proporcionarse energía?

4) ¿A qué espera la izquierda laica, feminista, pacifista y defensora de los derechos humanos para manifestarse contra la nuclearización militar de un país cuya política se orienta por los dictados del fanatismo religioso?

5) ¿Por qué desde los líderes mundiales hasta los ilustradísimos guías políticos más próximos se empeñan en creer que los ciudadanos somos idiotas?
Manuel S.Pérez Millos. mspm@mundo-r.com

"Despedidas". 15 anos de AMIA

"NON" É o verdadeiro obstáculo para a paz

Israel presenta ante ONU unha carta de protesta

Israel presentou este venres á Organización das Nacións Unidas (ONU) unha carta de protesta na que cualifica de "inxusto" e "politizado" un informe sobre violacións aos dereitos humanos elaborado por unha axencia do organismo internacional. A protesta foi entregada en Nova York pola embaixadora israelí ante a ONU, Gabriela Shalev, a raíz do informe sobre a situación de civís en zonas de conflito armado, que será estudado esta noite polo Consello de Seguridade. O documento da Oficina de Nacións Unidas para a Coordinación de Asuntos Humanitarios (OCHA) trata sobre a situación en Gaza. Destaca que "os combatentes de (o grupo palestino incluído na listaxe de organizacións terroristas) Hamás utilizan supostamente casas civís como base para ataques contra Israel, e que existe a posibilidade que estes combatentes usen colexios e hospitais para ataques".

.

Segundo a embaixadora, trátase de "un informe deformado que ignora a grupos e organizacións armados que rin da concepción (occidental) de preservar zonas civís". "O informe da ONU non é máis que unha elección selectiva dos feitos. Cando a propia Hamás declara que as súas armas as apunta contra civís israelís e recoñece que usa civís palestinos como escudos, os redactores do informe prefiren polo en cuestión", agrega a carta. Israel considérase damnificado polo feito de que o informe fale de "supostos" ataques desde zonas civís, e que non se teña en conta o sufrimento dos civís israelís polos foguetes e mísiles que ese grupo terrorista palestino dispara contra o sur israelí.

.

O informe inclúe os máis recentes combates entre Israel e Hamás, entre decembro e xaneiro pasados, durante os que as dúas poboacións civís víronse afectadas os ataques e bombardeos mutuos. Para Israel, a OCHA non fai tampouco énfase nos ataques contra a poboación israelí que vive ao redor de Gaza, e "desenténdese das probas fehacientes que existen contra Hamás, movemento cuxo obxectivo era dirixir os ataques contra civís israelís". Segundo Israel, "desde a guerra en Gaza a axencia dos refuxiados inclinouse claramente e sen disimulo pola parte palestina e o documento é un exemplo máis".

Silencio sobre Irán

Por Antonio Elorza

El País - 27.06.09

Irán queda sumida na noite da teocracia islamita, sen perspectiva algunha de transición democrática. Ao longo da crise, Francia e Alemaña foron capaces de adoptar tomas de posición acordes coa gravidade do caso. Insistiron sobre a necesidade de que o Goberno da república islámica recoñecese a fraude electoral e respectase os dereitos de quen mediante as súas protestas defendían ao mesmo tempo a democracia e a dignidade do seu propio país. Non foi tarefa fácil, xa que de antemán era sabido que as autoridades iranianas acudirían ao argumento tradicional da conspiración imperialista para descualificar aos seus cidadáns. Polo mesmo, Barack Obama coidouse de formular as súas obxeccións nun plano tan xeral como inequívoco: non é lícito para Goberno algún sufocar brutalmente unhas protestas xustas.

.

Máis non se podía facer, sen suscitar un efecto bumerán que prexudicase aos demócratas iranianos. Menos si. Conseguiuno o Goberno español. Moratinos remitiuse primeiro na información ás autoridades iranianas; logo pediu ao embaixador en Madrid que se revisase" o resultado electoral, puntualizando que a diferenza doutros Gobernos europeos, non tivera lugar unha convocatoria específica, xa que a concertación de cíta era previa. Marquemos distancias respecto de Europa. Logo estrañarémonos do desprezo que Washington mostra cara á política exterior española. A significación do episodio vai máis aló dunha cuestión de indignidade. Remite ao enfoque adoptado polo Ministerio de Asuntos Exteriores nos temas de islam, islamismo e yihadismo. Moratinos elude sempre todo formulación que non supoña acoutar o terrorismo a Al Qaeda.

.

A simple mención ao islamismo é tabú, de acordo coa reiterada esixencia de Gema Martín Muñoz, hoxe directora da Casa Árabe do Ministerio de Exteriores. A cuxo xuízo, toda indagación sobre as orixes islámicas do yihadismo constitúe unha mostra inaceptable de islamofobia. Así que vía Casa Árabe, segundo explicou Moratinos en 2007 ao inaugurala, o esencial é loitar contra esa islamofobia inventada, porque a xenofobia maurófoba é outra cousa. Cuantiosos recursos son así empregados na caza e captura de unicornios islamófobos en lugar de exporse as cuestións fundamentais: primeiro, como fomentar a integración desde a multiculturalidade da masa de inmigrantes musulmáns; segundo, pequena cuestión, como cortar desde as raíces o yihadismo, isto é, o soporte social dos comandos terroristas. Terceiro, analizar a fondo o islamismo. Estes temas parecen ao Goberno irrelevantes. Ignora que a distinción entre islamismo e terrorismo non debe facer esquecer a vocación violenta do primeiro cando unha vez logrado o poder vese ameazado.

.

Irán é o mellor exemplo: non cabe desde o islamismo -outra cousa é o islam- dar vida a un auténtico réxime democrático. E tampouco pode ser esquecido o papel da cosmovisión islamita, e en particular do seu satanización de Occidente, á hora de procrear conciencias yihadistas. A historia do terrorismo islámico está sementada de exemplos en que a pertenza a seitas radicais, aparentemente non violentas, serve de plataforma para unha ulterior integración en comandos de Al Qaeda. Temos o caso do grupo de tablighi barceloneses, procesados desde xaneiro de 2008 por albergar a un comando terrorista a piques de actuar dentro e fóra de España. No libro de cabeceira da seita, Faza'il-e-a'maal, As virtudes da acción, a predicación ocupa o primeiro plano, pero sempre ao servizo dunha consigna inequívoca: "Todo musulmán recibe de Alá a orde de impedir que a xente faga cousas prohibidas". As portas para a yihad quedan así abertas, mentres a incompatibilidade entre os valores islámicos e os occidentais resulta insalvable.

.

Non vale a pena preocuparse seriamente ante esa ligazón entre rigorismo e violencia? Máis aínda, é inocuo que centos de miles de musulmáns de segunda xeración se formen no noso país profundando unha fractura cultural? Podemos aprender de Francia: non sería mellor que todos, cidadáns musulmáns e non musulmáns, no canto de seguir dando voltas ao reclamo da islamofobia atendésemos ao islam progresista? Para o que, analizar a experiencia iraniana resulta inescusable. Difícil empeño. A máis diso único observador mundial que aprecia un "proceso de cambio" na Cuba de Raúl Castro, e que como o cego que guía a outro cego tenta arrastrar por esa senda á Unión Europea, sobre o islamismo Miguel Ángel Moratinos é invidente voluntario. Enfermidade endémica que reaparece sempre cando un compromiso non é rendible (Sahara).

.

Señor ministro Moratinos: falamos de Neda, asasinada polos paramilitares islamitas en Teherán, de atentados pasados uns, abortados pola nosa policía e previsibles outros, non de caricaturas.

O silencio da progresía

Por Pilar Rahola

http://www.pilarrahola.com/

.

Non é unha revolta contra os malos de manual, cuxa presenza excita excesivamente as súas delicadas fauces. Os americanos non dirixen a represión -ate que Michael Moore ou Noam Chomsky descubran algunha perversa conspiración xudeo-ianqui-; os israelís non moven os fíos -deámoslle tempo a Michael e a Noam-; e todo pasa no seo do islam, que sempre está libre de toda culpa. Ademais, o ditador é amigo dun dos paladins do neorrevolucionarismo, un tal Hugo Chávez, cuxa amizade co tirano iraniano permitiu que o fundamentalismo islámico puxese a súa perversa patita en Sudamérica. É dicir, sen malos clásicos, sen vítimas homologadas e sen paternalismo occidental por repartir, o de Irán non é unha causa, é, simplemente, unha noticia, unha desas noticias que surfean pola conciencia progre, sen facer ningunha madeixa. Nada é novo, porque esa mesma progresía mantívose impasible ante decenas de masacres, ditaduras e todo tipo de represións, cuxos verdugos non lles interesaban, e cuxas vítimas resultabanlles indiferentes. Máis aló de vociferar contra os israelís -que sempre sae gratis-, e de vender unha solidariedade de plástico cos palestinos, baseada en prexuízos, mentiras e manipulacións, esta progresía ruidosa, dogmática e reaccionaria non ten ningunha outra causa que lle interese.

Por que? Probablemente porque nunca foron tan amantes da liberdade como venderon. E tamén porque os seus esquemas mentais non superaron a caída do muro de Berlín, e miran ao mundo cos mesmos ollos con que o miraban os vellos comunistas. Nesta dialéctica de bos e malos, a liberdade sempre sae perdendo. O máis sorprendente é que estes chillones de lemas baleiros, depositarios, á vez, de grandes silencios, son os mesmos que dividen ao mundo entre dereita malvada e progresía xusticiera, e énchennos con proclamas redentoras. Algúns até converten esa dialéctica nun estilo de propaganda, para gañar eleccións. Con todo, a realidade ás veces é tan dura de oído que non escoita os cantos de sirena. E aí está, martilleando os esquemas con sonora eficacia. Fíxense na sutil contradición. Contra a ditadura iraniana, e contra a represión brutal que exerce contra a revolución verde dos cidadáns, os que alzan a voz non son os redentores pancartistas, senón líderes da dereita, como Angela Merkel ou Nicolas Sarkozy. O cal nos lembra unha verdade histórica: en defensa da liberdade, non están todos os que son, nin son todos os que están.

La Vanguardia - 23.06.09

A lingua de Deus. Por Xosé Luís Méndez Ferrín

Por Xosé Luís Méndez Ferrín
Faro de Vigo - La Opinión - 15.06.09

.
Anda por territorios do BNG a crenza de que o Islam é una doutrina que expresa o nacionalismo de certos pobos orientais e africanos no noso tempo. Nada máis falso que esta ideoloxía supletoria do internacionalismo verdadeiro.No pasado, Mahoma e os seus descendentes foron uns déspotas militaristas que chegaron até Galicia e que mais ou menos por aquí pararon a súa expansión. Por onde pasaron, impuxeron polas armas a lingua árabe e a súa relixión. No Norte de África, só en condicións precarias sobrevive nos nosos días a lingua bérbere autóctona. É verdade que o Islam é una relixión universal e non étnica. Os musulmáns non son racistas. Se non ao xudaísmo, eu podo converterme á fe de Mahoma se Deus movera o meu corazón igual que moveu o de Roger Garaudy. Eu e Vostede, lector ou lectora, seriamos ben recibidos no Islam. Naturalmente na relixión de Moisés non tería sitio eu nin ninguén que non fose de raza hebrea porque o Deus dos xudeos elixiu este como pobo superior aos restantes pobos.Centos de linguas e de culturas desapareceron fagocitadas (lean I. J. Calvet) pola lingua e a cultura árabe dos invasores: entre elas as linguas romances da metade Sul da Península. Por isto último, e mercé á reconquista, a metade Sul de Hispania fala portugués (do galego), dialectos andaluces e meridionais (do castelán) e valenciano e balear (do catalán). O Islam borrou os dialectos latinos ou mozárabes do Sul.

.

A Reconquista impuxo, tamén pola forza das armas, as linguas do Norte a expensas do árabe. Eis una historia sintética das actuais linguas ibéricas descontando a astur-leonesa, a aragonesa e a euskera, por razóns obviamente distinta. Na actualidade, o árabe, mediante a relixión, perturba a lingua de Irán (indoeuropea) á que encheu de arabismos e impúxo o seu alfabeto. Cada día, o muecín recita os versículos do Corán en árabe para pobo iraniano ouvir. Millóns de meniños do mundo enteiro e de linguas tan diversas como as malaias e as de China occidental son indoctrinados no árabe coránico. No citado Irán non se estuda a Omar Khayyan, por heterodoxo e bebedor de viño, e a historia deles comeza coa islamización e ignora Persia. Os meus amigos tuarejhs, só superficialmente islamizados, están hoxe sendo sometidos a unha arabización orixinada nos petrodolares wahabíes procedentes de Arabia Saudita. O Islam recoñece a existencia de todas as linguas e nacións do mundo.

.

Pro a só a lingua árabe é a lingua de Deus. Co que xorde á luz, se ben reparamos, unha diclosia que procede da cega e brutal alienación relixiosa. Os bérberes de Kabilya alxerina decapitados por falaren a súa lingua e seren mahometanos tépedos son a imaxe do martirio das nacións a mans do islamismo. Sabían moi ben o Bass e Nasser e o socialismo e o nacionalismo árabe o que facían ao proclamar a liberdade de cultos e o laicismo. E sabían moi ben os EEUU o que facían armando os fanáticos de Afghanistan contra o seu goberno nacional-popular e prosoviético, no que as ministras non levaban panos na cabeza. O que acontece é que, por veces, aos que disparan lles saen os tiros pola culata.

**************************

Dúas aclaracións

.

Xudaísmo e Méndez Ferrín

Por Julio Béjar

No excelente artigo do pasado dia 15, “A língua de Deus”, o seu colaborador Méndez Ferrín incorre nun abraiante erro de bulto, sen dúvida atribuíbel a un involuntario desliz. Ao referirse ao xudaísmo, láiase de que na relixión mosaica “non tería sitio eu nen ninguén que non fose de raza hebrea, porque o Deus dos xudeus elixiu este como pobo superior aos restantes pobos”.

.
Na afirmación regálansenos, cando menos, duas graves imprecisións polo prezo de unha. En primeiro lugar, só construíndo o relato á beira dos preceitos verquidos no “Mitteleuropa”, opúsculo parido en pleno auxe dos totalitarismos europeus dos anos trinta, cabe pexorizar sobre a “raza xudea”. O seu autor ourensán, non por acaso, caracterizaba ao hebreu como porco que cheira e fede, que é ruin, baixo, falso e tramposo, abondando na razón dos pobos centroeuropeus, tan ceibes de prexuízos, seren antisemitas (Vicente Risco, 1934). Que curta é a distancia, por certo, entre o discurso do nacional-socialismo do III Reich e a propaganda coa que se apresentou apenas hai unha semana às eleizóns europeas a Lista Antisionista francesa, promovida por unha exótica mescolanza de yihadistas musulmáns, altermundialistas e disidentes de Jean-Marie Le Pen.

.
A segunda falsidade implícita sería a da imposibilidade de conversión para a fé do pobo elixido polo Deus da Torá. O xudaísmo, en efecto, é a única das grandes relixións monoteístas non proselitista. Contrariamente ao cristanismo ou o Islám, os xudeus nunca converteron à sua crenza pola forza, pasando a coitelo ou polas lapas a ninguén. Nese sentido é a única desas tres relixións non expansionista nen imperialista. Ora ben. Mediante un procedimento perfeitamente regulado de giyur (ou conversión), calquer persoa das mais dispares razas, nacionalidades ou condicións pode incorporarse à fé xudaica. No propio Estado de Israel, non menos de 800.000 homes e mulleres son conversos de procedencia xentil. Na década dos 80 e 90 do século pasado, ducias de milleiros de orixe eslava fixeron aliya a Eretz Israel, por citar só o caso mais recente, converténdose ao xudaísmo. Ou os milleiros de falashas etíopes chegados na Operación Salomón nesas mesmas datas.

.
Con todo, e ser certamente o pobo elixido polo Deus da Torá, o xudaísmo non promove “superioridade” algunha dos observantes da súa fé sobre os xentís non xudeus que respeitan as Sete Leis de Noáj.

.
O escritor hispalense Rafael Cansinos Assens, a quen como Borges seguro que a sensibilidade literaria do Ferrín ten ben ponderado, converteuse ao xudaísmo. E o filósofo Benny Lévy, secretario persoal do noso admirado Sartre, tamén abrazou no seu día a relixión da Alianza. Por só citar dous casos coñecidos, que o meu amigo benquerido esqueceu ao facer tan desacertada afirmación.

*******

Ao mestre Méndez Ferrín

Manuel Pérez Millos

.

O día 15 de xuño no seu artigo “A lingua de Deus”, afirma que “se Deus movera o (seu) corazón”, faríase musulmán, xa que o xudaísmo somentes admite xudeos. E nesto, a realidade amosa unha fonda discrepancia con vostede. Non preciso aclarar, por obvio, que non me inmiscuio na súa liberdade para seguir sendo ateo, ou agnóstico, ou facerse cristián, musulmán ou o que mellor lle acomode. O que lle reprocho, con todo respecto, é que diga que non podería facerse xudeo por non selo de raza. Unha das incomodidades da linguaxe e distinguilas polisemias, tal como creo que ocorre no caso que nos ocupa.

.

Vostede non fai distinción entre dúas acepcións do vocablo “xudeo”, esquecendo que tanto pode referirse a quen o é por etnia como por relixión. Está trabucado ó diciren que xudeos (canto a relixión) só poden ser os descendentes dos patriarcas, xa que a Biblia (tomada neste caso coma paleodocumento, independentemente de que cada qu lle recoñeza ou non carácter sacro), refire, entroutros moitos casos, estas conversións ao xudaísmo: o xeneral Naamán, sirio de nacemento (2º Re. 5:1 e 17); Rahab, a prostituta cananea (Xos. 6:25); Urías, un hitita (2º Sam. 11:3); Herodes O Grande, que era idumeo; ou o eunuco anónimo, ministro -ou dynastes, segundo os escritos gregos- de Etiopía (Os Fei. 8:27); mencionanse prosélitos xudíos (non nacidos xudíos) en Antioquia de Siria (Os Fe. 13:43).

.

Remato decindo que o mesmo Xesús de Nazaret fala verbo dos esforzos proselitistas –práctica abandoada actualmente- dalgúns estrictos relixiosos da súa época (Mat. 23:15). E proba empírica do que me estou a permir puntualizarlle, é que na Galiza hay, a día de hoxe, xudeos de relixión, que non de raza.

Solidariedade co pobo iraniano

ACTUA!
Onde está o meu voto?
...

A asociación SOLIDARIOS CON IRAN convoca a todos os cidadáns a unha manifestación ante o Ministerio de Asuntos Exteriores en Madrid mañá venres 19 de xuño ás 18:00 h. As eleccións presidenciais iranianas do 12 de xuño daban como vencedor ao até agora presidente, Mahmud Ahmadinejad. Algúns dos partidos da oposición entre os que se atopa o candidato opositor, Mir Husein Musaví, denunciaban a existencia de fraude no proceso electoral. Desde entón veñen repetindo protestas cidadás nas rúas de Teherán e moitas outras cidades iranianas.
.
A resposta das autoridades iranianas non se fixo agardar, peche de periodicos nacionais e fortes restricións aos medios de comunicación estranxeiros para o cubrimiento das manifestacións, detención de decenas de lideres reformistas, intelectuais e xornalistas, bloqueo de páxinas web para impedir a circulación de informacións, corte do sistema SMS, un dos poucos medios dos que a xente dispón para circular información, prohibición a calquera tipo de manifestación e unha fortísima represión policial enviando ás rúas e residencias de estudantes a policias e "Basij" milicianos islámicos. Segundo fontes oficiais durante a manifestación de protesta do luns, ademais de varios feridos, morreron polo menos oito persoas en Teherán, a capital de Irán.
.
Ante a flagrante violación de valores universais como o proceso democrático, a liberdade de expresión e o dereito da xente a manifestarse de forma pacífica, desde o espazo SOLIDARIOS CON IRAN e baixo a lema Onde está o meu voto? asociacións humanitarias en España como Reporteiros sen Fronteiras, o Partido Humanista e a Federación de Asociacións de Defensa e Promoción dos Dereitos Humanos de Madrid convocámosvos a unha manifestación perante o Ministerio de Asuntos Exteriores para demandar que o goberno español non recoñeza os resultados da primeira volta das eleccións presidenciais iranianas do 12 de xuño como xa o fixo o goberno francés.
http://www.solidariosconiran.org/
Podes ver unha impactante galería fotográfica: AQUI

...

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI queremos manifestar o noso total apoio á convocatoria da manifestación e xa que logo, a nosa solidariedade coa xusta loita do pobo iraniano pola Democración e a Liberdade.

Vigo, 17 de Xuño de 2009