Cales son os obxectivos de AGAI?

| View | Upload your own

Para facerte socio/a pica AQUÍ

Xerusalén

Xerusalén celebra a Janucá

Feliz e Luminosa Janucá!!!

Feliz e Luminosa Janucá!!
Desde AGAI e nestas datas tan sempre tan especiais, desexamos que cada día poida celebrarse con luz e alegría!!

(Pica na ligazón e logo vai prendendo de esquerda a dereita as candeas)
http://www.makash.ac.il/e_school/hagim/hanuka/xanuka.swf

Janucá sameaj!!

Entrevista con Gloria de Antonio (Atlántico Diario)

Unha entrevista de Nuria Pérez
10-12-2009
.
Gloria de Antonio es doctora en Historia Medieval con la tesis ‘Comunidades judías en Galicia, siglos XI-XV’ y ayer habló en la Galería Sargadelos sobre los hebreos y la Inquisición en Ribadavia invitada por la Asociación Galega de Amizade con Israel. Su obra ‘Los judíos en Galicia’ ganó el premio Samuel Toledano en Israel.

-¿Hubo tantos judíos en Ribadavia o hay mucho mito?

Haberlos hubo y de hecho ya se habla de ellos cuando cotizan a la Hacienda Real: los de Ribadavia con los de Ourense, Monforte y Allariz, o sea que hubo.

- ¿Pero cuántos?

Una población pequeña, de las más pequeñas de España, podríamos hablar de 11 familias como mucho en Ribadavia, que tenía 1.500 habitantes. Así que sería 50 ó 60 personas como mucho los que vivirían allí.

-¿Entonces la Casa de la Inquisición de Ribadavia?

Es cierto, está la cruz invertida símbolo de la Inquisición, pero también están los escudos de los Novoa al lado. Así que quizá fuera un Novoa, familia de la zona, familiar de la Inquisición, digamos delatores, gente que a cambio de los beneficios colaboraban. Desde luego, no parece que hubiera un tribunal, porque los procesos de judaizantes fueron en Santiago, en la Quintana. Hay que recordar que según estuvieran comprometidos los familiares con la Inquisición, estaban exentos de impuestos.

-¿Trabajó la Inquisición en Ribadavia?

Hubo dos procesos contra 29 personas por judaizantes, es lo único que se conserva. Se condenaron a cinco, pero sólo en estatua.

-¿Dónde hubo mayor población hebrea en Galicia?

Donde hubo más documentos en Ourense, o quizá hubo más documentos y por eso parece que hubo más. De Tui se sabe que tuvo Sinagoga e incluso un carnicero, pero tampoco sabemos cuántos judíos hubo.

-¿Hubo sinagoga en Ribadavia o estamos ante otro mito?

La tradición señala que sí, en el ‘Papuxa’ —una tasca muy famosa— pero no creo, porque hay un documento que señala el emplazamiento de la Torah en otro lugar. En cuanto al supuesto baño ritual hallado, lo mismo: lo que aparecieron fueron conducciones medievales, pero no parece por las medidas, que no coinciden. Ni siquiera en Toledo aparece un baño con las medidas correctas.

-¿Qué restos hay en Galicia de la presencia judía?
.
Se conservan cinco lápidas de enterramientos, tres halladas en A Coruña, en el Arqueológico Nacional, y dos más que aparecieron en el 2000 en Pontevedra, que formaban parte del enlosado de un piso, boca abajo. No hay duda, porque tiene caracteres hebreos, pero no sé dónde están ahora.
.
-¿Cuántos judíos vivían en los reinos de España?
.
Antes de 1351 había miles, en Valencia 2.600 personas, por ejemplo, pero en el siglo XV las juderías están destruidas. Y en Galicia pasó lo mismo.
.
-¿Quedan judíos en Galicia?

Sí, hay algunas comunidades en A Coruña y Vigo.

-¿En qué año llegan a Galicia, según sus cálculos?

En Galicia, el primer documento es de 1044. Para los cristianos eran deicidas y en la época medieval lo más importante es la religión, así que el haber sido causantes de la muerte del hijo de Dios es inaceptable. La tolerancia como la entendemos ahora no existió en absoluto y como mucho vivían unos con otros y poco más, porque los cristianos y los judíos no podían tener relaciones entre ellos. El rey los aguantaba porque pagaban, así que según su voluntad tenían mejor o peor vida.
.
- ¿Y a qué se dedicaban los judíos? ¿También al vino en Ribadavia o es otro mito?
.
Pese a su fama, eran sobre todo artesanos, algunos eran recaudadores, pero pocos, también médicos, plateros, sastres, zapateros, eso se documenta en Ourense. A la tierra se dedicaban muy pocos. Los judíos no podían tomar comida de cristianos, pero en cambio hacen préstamos a cambio de vino, si se comercializaba o no, no hay documentos, aunque seguramente lo vendían.

Presentación do novo libro en Vigo

Presentación en Vigo do libro Judios e Inquisición en Ribadavia. De Gloria de Antonio editado polo Concello de Ribadavia (2009)

Terá lugar o vindeiro día 9 de Decembro, mércores, ás 20:00 horas na Galería Sargadelos en Vigo, sita na rúa Urzaiz 17 baixo. Podes ver no plano a súa ubicación:

Ver mapa más grande

Presenta: Natalia Costas. Socia de AGAI y membro do Padroado da Fundación Enclave

Intervén: Gloria de Antonio Rubio. Doutora en Historia Medieval (UNED, 2002) coa tese "Comunidades judias en Galicia (siglos XI — XV)", dirixida polo Doutor Enrique Cantera Montenegro. Posteriormente, no ano 2006, foi publicada pola Fundación Pedro Barrié de la Maza, dentro da colección Galicia Histórica, co título "Los judíos en Galicia (1044-1492)". Esta obra foi galardonada en Israel co Premio Samuel Toledano (Jerusalén, 2008). Gloria de Antonio é tamén autora de numerosos capítulos de libros e artígos publicados en diversas revistas de ámbito nacional e internacional, así como de varias monografías de carácter xeral. Cabe mencionar, entre elas, "Os xudeos de Galicia" (Santiago, 2002). Forma parte desde o ano 2000 dos equipos de investigación do Instituto de Estudos Galegos "Padre Sarmiento" (CSIC-Xunta de Galicia), participando específicamente nos traballos vinculados ao Dicionario Biográfico da Galicia dos Trastámara (1469-1480), proxecto financiado pola Fundación Pedro Barrié de la Maza.

Achegamos de seguido algunhas das colaboracións da Profesora Gloria de Antonio no semanario israelí AURORA PICAR AQUI

Intervencion da Embaixadora de Israel en Nacións Unidas (01.12.09)

Intervención da Embaixadora israelí Gabriela Shalev ante a Asemblea Xeral de Nacións Unidas o pasado martes día 1 de Decembro.

.

Axenda Item 16 - A Cuestión de Palestina - 01/12/2009

.

33 a favor. 13 en contra. 10 abstencións. A resolución foi aprobada.

.

Aquelas foron as palabras en Lake Success, o 29 de novembro de 1947, que anunciaron a adopción, por parte da Asemblea Xeral de Nacións Unidas, da Resolución 181. Aquelas foron as palabras que conferiron lexitimidade internacional á creación de dous Estados para dous pobos.

.

33 a favor. 13 en contra. 10 abstencións. A resolución foi aprobada.

.

A poboación xudía, no entón Mandato Británico de Palestina, aceptou esta histórica resolución. Reflectía a convicción sionista que era, tanto necesario como posible, vivir en paz cos nosos veciños na terra dos nosos antepasados. O lado árabe, dentro do territorio do Mandato e ao longo da rexión, de inmediato rexeitou a resolución 181. E Exipto, Arabia Saudita, Siria, Iraq e Líbano -membros de Nacións Unidas- lanzaron unha guerra de aniquilación contra Israel xunto con Xordania e os árabes de Palestina. Como resultado deste rexeitamento e esa guerra, moitos árabes palestinos convertéronse en refuxiados, mentres que unha cantidade similar de xudeus, que vivían en países árabes, foron forzados a fuxir dos seus fogares e, tamén, converterse en refuxiados. Todos -xudeus e árabes- viviron en campos de refuxiados, apartados dos seus fogares. A diferenza entre as dúas poboacións de refuxiados definidas foi -e segue sendo- que Israel fixo o seu máximo esforzo para redimilos da súa miseria e absorbelos, con éxito, en Israel, mentres que -os belixerantes estados árabes- non moveron un dedo para redimir aos seus irmáns, carrexándoos a unha guerra por todos os medios. Axudalos a compensalos e reasentarlos, sós absorbendo aos seus irmáns, iso é fariña doutro costal.

.

Hoxe, o erro histórico dos árabes de rexeitar a Resolución 181 é, ademais, mensurado en vidas perdas na guerra, pais que enterran aos seus fillos e dor que nos toca a todos nós (israelís e árabes). Pero Israel non deixará que a dor, que todos sufrimos, se converta en odio xa que iso non fará diminuír o desexo de Israel de alcanzar a paz. Porque a historia mostra que, a paz, pode ser lograda no Medio Oriente, como os históricos tratados de paz con Exipto e Xordania.

.
Como pode ser, entón, que o debate nesta sala adopte unha narrativa parcial que promove e mantén un foco, obsesivo e condenatorio, sobre Israel?
.
O debate de hoxe socava a aprobación da solución de dous Estados. Reflicte a realidade dunha maioría que asegura que, todo debate sobre a situación de Medio Oriente, será infrutuoso, destrutivo, cínico e cheo de odio. A paz requirirá unha nova dirección. Requirirá veracidade e coraxe. E, entón, pregúntolles aos nosos veciños palestinos, si posuímos ambos (ou non) a coraxe de transformarnos, a nós mesmos, de soldados de guerra a soldados de paz. Teñen os estados árabes a coraxe non só de falar de paz, senón de comprometerse con Israel de maneira seria, no político e económico? Teñen, seica, na nosa rexión, a coraxe de dicir, en público, que Israel é a nación-estado lexítima do pobo xudeu? Teñen os membros deste Organismo o valor de confrontar a Hamas e a Hezbollah e a todos aqueles para quen non hai unha solución de dous-Estados?
.
Israel elixirá a senda da paz por sobre todo curso de conflito. Por tanto, uns días atrás, o goberno de Israel anunciou unha política de restrición de asentamentos; política que inclúe -por un período de dez meses- a suspensión de novos permisos e nova construción na Marxe Occidental. Ese paso, sen precedentes, reflicte tres simples realidades:
.
Primeiro: que Israel quere retomar as negociacións cos palestinos.

Segundo: que Israel non só está a falar de paz senón que está a adoptar dolorosas e efectivas medidas tendientes cara a ese fin.

E terceiro: que Israel é serio sobre a súa intención de conseguir a paz.

.
Israel desexa alcanzar un acordo histórico de paz e discutirá a paz cando sexa, onde sexa e sen precondicións. Desexamos escoitar que, a Autoridade Palestina, diga, tamén, que discutirá a paz en todo momento, onde sexa e sen precondicións. Só a través de negociacións entre as partes podemos resolver o conflito de maneira completa e exhaustiva.
.
Sr. Presidente, Agora testemuñamos os esforzos por utilizar o Consello de Seguridade ou esta Asemblea Xeral para promover declaracións unilaterais. Como o rexeitamento da Resolución 181, iso pode converterse noutro erro histórico. Esas declaracións erosionan os fundamentos de paz e crean, en cambio, unha situación que destrúe a esperanza para as negociacións bilaterais.
.
Sr. Presidente, Debemos, ademais de confrontar coa máis perigosa ameaza á paz da nosa rexión, a saber, Irán.
.
Irán continúa exportando violencia, odio e terrorismo á nosa rexión e máis aló; as 360 toneladas de armas a bordo do Francop son, só, unha pinga no océano. Irán financia, adestra e apoia ao terrorismo global, incluíndo os implacables ataques contra homes, mulleres e nenos israelís. Irán debe ser freado.
.

Sr. Presidente, Ao situarse a nosa rexión nunha confluencia crítica, este organismo pode elixir entre dous camiños. Pode satisfacerse co odio do pasado. Pode lamentar o rexeitamento da Resolución 181. Pode, mesmo, promover e aplaudir vanas afirmacións unilaterais. Pode facer caso omiso aos terroristas e aos seus auspiciantes e xustificar as súas repugnantes tácticas e mortais consecuencias. Ou pode recoñecer que, o único camiño cara á paz, é a través das negociacións bilaterais. Poderá, entón, celebrar o 29 de novembro como un día de paz conxunto, para ambos os Estados vivindo, de maneira honorable, lado a lado.

.
Para nós, Sr. Presidente, non hai outro camiño.
Grazas.
.
Nacións Unidas. New York 1 de Decembro de 2009

Primeira Semana do Cinema Israelí

Máis información:

http://semanadocinemaisraeliengalicia.blogspot.com/

Imaxes da presentación en Ribadavia do libro de Gloria de Antonio

O profesor Abraham Haim e Pedro Gómez-Valadés

O Alcalde de Ribadavia, Marcos Blanco (esquerda) e Miguel de Lucas de Casa Sefarad-Israel

O historiador Xosé Estévez entre o público

Anxo Collarte, Concelleiro de Cultura, Miguel de Lucas, Marcos Blanco, Gloria de Antonio Rubio e Xosé Luís Chao presidente do Centro de Estudos Medievais

A nova web da Associació Catalana d'Amics d'Israel

A Associació Catalana d'Amics d'Israel, ACAI, ven de estrar páxina web.