Cales son os 6 puntos de AGAI?

AGAI

View more presentations from GZ-Israel.

Declaración oficial do Parlamento de Galicia no Día do Holocausto

Texto aprobado polo Parlamento de Galicia co gallo da conmemoración anual do Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto.

Descargar documento en pdf aqui:

http://www.parlamentodegalicia.es/sites/ParlamentoGalicia/BibliotecaDeclaracionsInstitucionais/Declaraci%C3%B3n%20Holocuasto%2009-02-10.pdf

Declaracion Institucional no Día do Holocausto

View more documents from GZ-Israel.

Cinco perlas a propósito do documental "Borrados del mapa"

Un grupo de activistas de Free Gaza, atopábanse na Faixa de Gaza cando Israel iniciou o operativo denominado Chumbo Fundido, en resposta aos constantes lanzamentos de mísiles, morteiros e todo tipo de proxectís, que os grupos armados palestinos levaban facendo con total impunidade, especialmente desde o retirada total por parte de Israel de Gaza no ano 2005. O documental, baixo a dirección inicial de Alberto Arce e Miguel Llorens, mostra escenas de destrución, propias de calquera documento gravado durante unha guerra, ademais de declaracións dalgúns personaxes protagonistas. Neste texto queremos rescatar 5 escenas. Son os comentarios dalgúns personaxes, verdadeiras perlas que deixan moi clara a batalla da propaganda e da manipulación da que Hamas é mestre, coa complicidade incomprensible de grande parte dos nosos medios de comunicación. Nomeadamente no caso que nos ocupa da televisión pública española, TVE.

****

01. O veo islámico

A xornalista Ewa Jasiewicz en 1 minuto resume a claudicación dunha muller fronte aos máis de 100 anos de loita feminista pola igualdade social entre as mulleres e os homes. O tema é o uso do veo islámico. A súa "argumentación" é un insulto á razón.

02. As volantinas

En 1 minuto e oito segundos a información que nos da un neno palestino bota por terra o escepticismo cando non directa negación de algúns medios de comunicación españois prol-palestinos, que negaban a existencia de volantinas lanzadas polas IDF, avisando á poboación palestina que una zona ia ser bombardeada pola presenza de elementos armados na mesma.

03. Os nenos mártires

En 25 segundos queda reflectido o drama da infancia palestina. Non son os nenos mortos ou feridos polas bombas israelíes. É o envelenamento da mente dunha rapaza pola ideoloxía do fanatismo islámico, pola propaganda sobre a fascinación da morte, do mártir, do martirio redentor.

04. A mesquita

A mesma periodista Ewa Jasiewicz en 55 segundos, logo de encherse o bandullo cunha ensalada, lanza unha homilía/sermón sobre a función social das mesquitas. Non só é un insulto á razón senon que ademáis é unha negación da realidade. A mesquita bombardeada era un depósito de armas e explosivos, perfectamente documentado mediante un video aereo gravado polas IDF.

05. A comisaría

En 55 segundos fica moi clariño unha das cuestións máis controvertidas deste operativo: as mortes de civís. As IDF xa denunciaran insistentemente que os enfrontamentos eran con civís armados, os denominados milicianos palestinos polos medios de comunicación españois

I am Israel, Eu son Israel

Declaración Institucional do Parlamento de Galicia

Texto da Declaración Institucional do Parlamento de Galicia, que con motivo da conmemoración o pasado día 27 de xaneiro do Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto, foi abrobado hoxe, e do cal darase lectura solemne no vindeiro pleno da cámara galega. Após dous anos de silencio incomprensible, o Parlamento de Galicia recupera a conmemoración, en consonancia cos dictados de Nacións Unidas e da Unión Europea, do día internacional da Shoáh.

***

DECLARACION INSTITUCIONAL SOBRE O DIA DE CONMEMORACION ANUAL EN MEMORIA DAS VITIMAS DO HOLOCAUSTO

O 1 de Novembro de 2005, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas, na súa 42ª sesión plenaria, reafirman que o Holocausto, que tivo como resultado que un terzo do pobo xudeu e inmumerables membros doutras minorías morreron asasinados, será sempre unha advertencia para todo o mundo dos perigos do odio, o fanatismo, o racismo e os prexuízos. E tamén decidiu designar o 27 de Xaneiro como Día Internacional de conmemoración anual en memoria das víctimas do Holocausto, todas elas víctimas do nazismo entre as que se contan tamén galegos e galegas.

A Asemblea Xeral rexeitou, e este Parlamento faino seu, toda negación, xa sexa parcial ou total, do Holocausto como feito histórico. E condenou sen reservas, condena que tamén este Parlamento fai súa, todas as manifestacións de intolerancia relixiosa, incitación, acoso ou violencia contra as persoas ou comunidades baseadas na orixe étnica ou nas crenzas relixiosas, teñan lugar onde teñan lugar.

O Parlamento de Galicia constata, coa Asemblea Xeral das Nacións Unidas, que o descoñecemento e o menosprezo dos dereitos humanos orixinan actos de barbarie ultraxantes para a conciencia humana.

O Parlamento de Galicia, en fin, de acordo coa letra e co espírito da Declaración do 1 de Novembro de 2005 da 42ª Asemblea Xeral das Nacións Unidas, chama ao Goberno da Xunta a traballar arreo contra os posibles brotes de racismo, xenofobia e discriminacións baseados na orixe étnica ou nas crenzas relixiosas, e aos cidadáns e ás súas organizacións a permaneceren vixiantes para que nunca máis un réxime como o que produciu o Holocausto poida asentarse entre nós, e en ningún lugar do mundo.

Santiago de Compostela, 2 de febreiro de 2007

Imaxes da clausura en Ourense

Despois de dúas semanas de presenza e con gran éxito de público, clausurouse o pasado venres día 29 de xaneiro en Ourense, a exposición "Testemuñas do Holocausto".

Imaxes da charla-coloquio no Liceo Recreo de Ourense da profesora Gloria de Antonio coa que pechouse a quincena de actividades de AGAI na cidade das burgas

Anxo Collarte (esq) Gloria de Antonio e Afonso Vázquez-Monxardín (dereita)

A TVG súmase á conmemoración do Día do Holocausto

Mañá sábado, e atentendo a petición feita desde AGAI á dirección da TVG, ás 15:18 emitese na Televisión de Galicia o programa “Reporteiros” que dedica unha das súas reportaxes ao Día Internacional das Vítimas do Holocausto. No mesmo irán as entrevistas con Jaime Vandor e con Pedro Gómez-Valadés.

Posteriormente ás 16:00 emitirase a promo da pelicula “Xemelgas”. Esta promo tamén se emitiu xa varias veces estes dias pasados. Hoxe venres ás 00:30 emiteno outra vez

A película "Xemelgas" comeza ás 18:00 horas mañá sábado

Negativa palestina a unha paz negociada

Por Raphael Schutz.

Embaixador de Israel en España

A paz na nosa rexión é desde hai décadas un dos anhelos da comunidade internacional e da sociedade israelí, unha aspiración que fixeron súa os diferentes gobernos de Israel. Mentres que os esforzos de Israel dirixidos a alcanzar a paz con Exipto e Xordania concluíron coa firma de tratados de paz, todos os intentos de obter un acordo negociado cos palestinos fracasaron pola oposición dos seus líderes. O rexeitamento dos dirixentes palestinos de calquera proposta de paz obriga a cuestionarse sobre a súa vontade de alcanzar unha paz negociada. O exemplo máis recente é a negativa palestina á continuación das negociacións de paz desde as eleccións celebradas en Israel a principios de 2009. As negociacións foron suspendidas unilateralmente polos palestinos, e todas as propostas israelís para renovalas foron rexeitadas pola Autoridade Palestina. De nada serviron as iniciativas israelís para desbloquear a situación.

No seu discurso na Universidade Bar-Ilan (14 de xuño de 2009), o primeiro ministro Netanyahu expresou claramente a súa aceptación do establecemento dun Estado palestino a carón do Estado xudeu para que ambos vivan en paz e seguridade. Nese discurso, Netanyahu exhortou á Autoridade Palestina a renovar inmediata e incondicionalmente as negociacións para concretar a visión de «dous Estados para dous pobos». O negociador xefe palestino, Saeb Erekat, opúxose a reiniciar as conversas. O goberno de Israel puxo en práctica medidas importantes destinadas a mellorar o clima político na rexión. Entre elas cóntanse varias disposicións encamiñadas a facilitar a liberdade de circulación dentro de Cisxordania e tamén entre Cisxordania e Israel, así como a cooperación cos palestinos en materia de seguridade. Ademais de mellorar a calidade de vida da poboación palestina, estas medidas facilitaron un forte desenvolvemento económico. A nova situación xurdida por mor destes cambios, o cesamento da violencia terrorista desde Cisxordania, e un esforzo de xestión económica das autoridades palestinas, fixeron posible que a economía de Cisxordania estea a crecer este ano un 8%, segundo o Banco Mundial.

A pesar de que a vida en Cisxordania mellorou moi notablemente por mor destas iniciativas israelís, os dirixentes palestinos alimentan unha campaña internacional destinada a deslexitimar a Israel, danar a súa economía e debilitar a súa capacidade de defenderse. O Goberno israelí aprobou o pasado novembro a paralización durante dez meses da construción de vivendas nos asentamentos de Cisxordania. Como indicou Netanyahu, a medida está «destinada a propiciar a continuación das negociacións», e a brindar «unha oportunidade para avanzar no camiño da paz». Tamén esta decisión foi criticada polos dirixentes palestinos, que rexeitaron calquera forma de negociación con Israel. Como xa se sinalou, esta oposición palestina a lograr a paz non é un fenómeno novo; de feito, Abba Eban, ministro de Exteriores de Israel, hai xa algunhas décadas acuñou a famosa frase «os palestinos non perden a oportunidade de perder unha oportunidade». Desde entón, abundan os exemplos. A firma dos acordos de Oslo (1993) e as negociacións posteriores auguraban unha solución pacífica do conflito palestino-israelí.

A comunidade internacional e, o que é máis importante, unha maioría da sociedade israelí, creron que o camiño cara á paz era irreversible. Con todo, a principios de 1996 prodúcese a peor onda de atentados terroristas palestinos contra civís israelís, con centos de mortos nunhas poucas semanas. En 2000, en Camp David, no cumio patrocinado por Bill Clinton, Arafat négase a asinar o acordo longamente negociado e desencadea a segunda Intifada, e unha onda de atentados terroristas. Poucos meses despois (Taba, 2001), nun novo cumio co presidente de Exipto, Hosni Mubarak, como anfitrión e coa participación de Clinton, Arafat escenifica ante o mundo o seu rexeitamento de última hora a un acordo pactado. En 2005, retirada de Gaza, desmantelamento de asentamentos e saída de todos os civís israelís da franxa. A resposta palestina: lanzar foguetes e mísiles desde Gaza contra a poboación civil israelí. Preto de dez mil lanzados en tres anos. Ao parecer, os terroristas palestinos (non só de Hamás) converteron a tan reivindicada fórmula «paz por territorios» en «bombas por territorios».

En 2008, Ehud Olmert presentoulle ao presidente da AP, Mahmud Abbas, unha oferta de paz sen precedentes. Abbas rexeitouna declarando unhas semanas despois que o fixo porque «as diferenzas eran demasiado grandes». Abbas continuou: «Esperarei a que Israel conxele os asentamentos... até entón, en Cisxordania temos unha boa realidade... a xente leva unha vida normal». Unha das materias pendentes dos dirixentes palestinos é abandonar o discurso maximalista. É imprescindible que adopten un discurso realista e pragmático capaz de concienciar á sociedade palestina de que para alcanzar a paz con Israel deberán renunciar a parte dos seus soños. Só un líder disposto a iso poderá asinar un acordo entre ambos pobos. Desde hai anos, a sociedade israelí asumiu que a paz só se alcanzará con renuncias dolorosas. O Goberno de Israel xa demostrou, de palabra e polos feitos, o seu compromiso de promover a paz. Do mesmo xeito que os gobernos que lle precederon, está disposto a negociar e a facer concesións, mesmo difíciles. Os dirixentes da Autoridade Palestina pretenden lograr a paz sobre a única base dos seus propios termos, néganse a negociar. Sería unha verdadeira traxedia que os líderes palestinos escollesen unha vez máis o «todo ou nada» e que rexeitasen alcanzar un tratado que permita a ambos pobos vivir en paz e seguridade.

Artigo publicado no xornal ABC 27.01.10

Comunicado de AGAI no Día da Shoá

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) queremos sumar a nosa voz e a nosa razón neste día de lembranza, de dor e de condena. Porque un 27 de xaneiro de 1945, hai agora 65 anos, era liberado Auschwitz-Birkenau. Demasiado tarde para millón e medio de seres humanos transformados en cinza. Auschwitz-Birkeanu, a fábrica do horror sen nome máis perversa e brutal que teña coñecido a Humanidade.

Un primeiro de novembro de 2005, Nacións Unidas tomou a decisión de designar a data do 27 de xaneiro como recordatorio anual das atrocidades dunha traxedia que nunca máis debera suceder no mundo.

O lema aprobado daquela por Nacións Unidas no ano 2005 “Lembremos por hoxe e por sempre” manifesta con nidia claridade o obxectivo que desde todo tipo de institucións e organismos internacionais se deben marcar na xornada.

Parlamento Europeo, Goberno de España, Parlamentos autonómicos… seguiron a senda marcada por NNUU e fixeron oficial cadanseu no seu espazo e competencia territorial esta mesma data como xornada de conmemoraxción oficial.

A condena e repulsión mundial ao xenocidio sistemático e industrializado que acabou coa vida de millóns de seres humanos, xitanos, disidentes politicos, homosexuais, deficientes físicos e a seis millós de xudeus debemos lembrar que foi con certeza no seu momento, unha das razóns principais que motivaron o nacemento da propia Declaración Universal dos Dereitos do Home.

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel, queremos e debemos, neste 27 de xaneiro de 2010, lembrar o Holocausto, a Shoáh na milenaria lingua Hebrea, e lembralo con vergonza e con horror desde Galicia e como galegos e europeos que defendemos e militamos con paixón na nosa condición humana, porque só así, non esquecendo o que hai agora 65 anos sucedeu nos campos de Europa, da nosa civilizada Europa, podemos honrar ás vítimas como estas merecen e estar así en condicións de evitar por sempre que as ideoloxías criminais que levaron a un pobo europeo e culto a desatar a barbarie absoluta na procura de aniquilar a outro pobo polo simple feito de seren xudeus, volvan a rexurdir.

E hoxe, 65 anos despois, non esquecer debe ser tamén, unha vacina para o noso futuro, para que nunca máis os nosos campos de Europa e do Mundo vexan agromar a perversión inhumana e asasina que significaron as fábricas de morte e de exterminio de Treblinka, Sobibor, Mauthausen, Majdanec, Dachau, Auschwitz…

E desde a Asociación Galega de Amizade con Israel queremos ter hoxe un recordatorio especial polo seu profundo simbolismo, do falecemento o pasaso 19 de Maio de Marcelino Pardal Pouso. O derradeiro sobrevivinte galego do campo de concentración de Mauthausen.

"Sei que a miña voz se perde no devastador ruído do tempo, agardo que as xeneracións vindeiras non nos esquezan" Violeta Friedman, sobrevivinte do Holocausto.

Vigo, 26 de Xaneiro de 2010

Os 6 puntos fundamentais de AGAI