28/03/17

Conferencia-coloquio en Vigo: "Israel: desafíos do presente e claves para o futuro"


Conferencia-coloquio:
"Israel: desafíos do presente e claves para o futuro"

O vindeiro día 3 de abril, luns, ás 20h terá lugar en Vigo organizada pola nosa asociación unha interesantísima Conferencia do embaixador de Israel en España, sr. Daniel Kutner.

Intervén: Daniel Kutner, embaixador de Israel en España
Presenta: Pedro Gómez-Valadés, presidente de AGAI

Lugar: Hotel México de Vigo, sito en Vía Norte 10
Hora: 20h
Día: luns 3 de abril
Organiza: Asociación Galega de Amizade con Israel


video
.

27/03/17

Vigo. Xantar-Coloquio co embaixador de Israel en España


Xantar-coloquio co embaixador de Israel en España, Daniel Kutner
Luns, 3 de abril
Circulo de Empresarios de Galicia en Vigo

"Israel - a nación startup: innovación, emprendimiento e cooperación privada-estatal"

Na súa obra "The Innocents Abroad", de 1867, froito das súas viaxes pola rexión que hoxe é Israel, Mark Twain describio así o que por aquelas terras e lugares puido ver: "Non hai nin unha aldea solitaria a través de toda a extensión do val de Jezreel, na Galilea; nin por trinta millas en calquera dirección. Un pode percorrer horas a rexión sen ver unha soa alma viva. Para experimentar o tipo de soidade que causa tristeza, vide a Galilea... Nazareth é total abandono, Jericó xace en abatida ruína, Belén e Bethania, na súa pobreza e ruína... desposuídas de toda criatura. Unha rexión abatida cuxo chan pode ser quizais rico, pero completamente desposuído de todo. 

Unha expansión silenciosa, lúgubre, unha desolación abismal. Nunca veremos un ser humano en todo o percorrido, dificilmente vese unha árbore ou un arbusto nalgún lado. Incluso a oliveira e o cactus, aqueles amigos do chan árido e indigno, desertaron destas terras... Israel xace en silicio e cinzas... abatida e desamorada.?  Desde aquela paraxe fantasmal, abatido e afundido na pobreza, retratado por Mark Twain, Israel hoxe ofrécenos un país pleno de vitalidade, vangarda, recio e forte. Un país que con enorme tesón, sacrificio e intelixencia puido situarse en todas as cabezas dos rankings de innovación, de investigación e de desenvolvemento. Unha verdadeira Nación StartUp onde a inventiva e o emprendimiento teñen o clima perfecto para poder desenvolverse e ofrecer ao mundo un pequeno-gran país no que de poder volver visitalo e camiñalo de norte a sur, Mark Twain sen dúbida non recoñecería.



09/03/17

Oito factores que explican o éxito e vangarda de Israel en I+D



A "jutzpá"

Hai unha palabra en hebreo que define certa característica do carácter xudeu e que se escoita moito en Israel: "jutzpá". Non hai unha tradución directa ao galego, aínda que sería unha mestura de atrevemento, ousadía, falta de respecto á autoridade, desprezo da posibilidade do fracaso, autoconfianza.

Como todos os tópicos, hai parte de esaxeración e parte de verdade, e o que sen dúbida si hai en Israel é unha actitude social que ve dunha forma máis positiva algunhas desas características, en ocasións mesmo en ámbitos nos que resultan extremadamente sorprendentes, como o militar. Sexa como sexa, esa mestura de características resulta un cóctel gañador á hora de explorar solucións tecnolóxicas ou ideas empresariais, de lanzarse a un mercado aparentemente imposible; de recuperarse da primeira quebra, e da segunda e da terceira, ate trinfar

Os problemas de partida

Unha das cousas que caracteriza a Israel na súa curta historia é a súa capacidade para sobreporse aos problemas e acabar facendo deles vantaxes competitivas: que a maior parte da superficie fose desértica, por pór un exemplo, serviu para crear toda unha industria ao redor da agricultura e o aproveitamento da auga. O gran exemplo disto é o Exército,  poucas desgrazas peores pode haber que estar rodeado de inimigos e ter que dedicar unha porcentaxe altísima da túa riqueza ás necesidades militares defensivas; pero as Forzas de Defensa de Israel (IDF) lograron desempeñar un papel enormemente positivo na sociedade israelí, máis aló das cuestións puramente militares.

Así mesmo, diríase que ser un país pequeno, con só oito millóns de habitantes (unha cifra ridícula en comparación con Estados Unidos, a Unión Europea e non digamos China) e cun idioma practicamente inaccesible ao resto do mundo parece estimular aos emprendedores israelís a buscar de partida un mercado global e a facelo, obviamente, en inglés. Esta ambición e esta amplitude de miras é sinalada polos expertos como unha das razóns do éxito de Israel en innovación.

O sistema educativo e as Universidades

A formación e a educación foron, tradicionalmente, unha das preocupacións das comunidades xudías, alí onde estivesen. Non é de estrañar, por tanto, que en Israel o sistema educativo e, sobre todo, as Universidades alcanzasen un altísimo nivel. Universidades que non só forman a técnicos e científicos de primeira categoría internacional, senón que están en contacto permanente coas empresas e o mercado e cun enfoque tremendo -tamén económico-  na investigación. As consecuencias van desde o alto número de israelís gañadores do Nobel ate a existencia de centros universitarios que ingresan moitos millóns ao ano en patentes, pasando, por suposto, por dotar dun respaldo poderosísimo á innovación no sector tecnolóxico.

O Exército

Todo aquel que fale das Start-Ups e da innovación israelís mencionará o importante papel do Exército, un dos grandes éxitos do país como sociedade que logrou converter a terrible necesidade de ter que armarse ate os dentes pola agresividade dos seus veciños na virtude de que a milicia non só sirva para a guerra, senón que sexa un eixo vertebrador da sociedade en moitos sentidos. No asunto que nos ocupa, hai varios aspectos que salientar: poida que o máis importante sexa a importancia do servizo militar como salto cara á madurez e a responsabilidade, que os israelís dan anos antes que os europeos; tampouco hai que minusvalorar a rede de relacións sociais máis aló das clases e os lugares de procedencia que se tece, tanto no tempo de servizo efectivo como nos anos na reserva.

Outro elemento, non menos importante, é o enorme gasto en investigación que fai o Ministerio de Defensa; un esforzo que, ademais, céntrase nun tipo de investigación "case pura". Os resultados, obviamente, espállanse despois tanto polo sector militar como polo civil.

A intervención pública

Outro factor importante foi a acertada política gobernamental no campo: hai que recoñecer que políticas públicas cautelosas en certo sentido pero moi atrevidas noutros lograron excelentes resultados.

Avi Hasson, máximo responsable desde hai seis anos da IsraelInnovation Authority (IIA), antes coñecida como a oficina do Chief Scientist, un organismo creado a principios dos anos 80, cando os computadores eran pouco menos que unha rareza e Internet un soño nalgunhas mentes privilexiadas. Nas súas oficinas nun moderno polígono preto do aeroporto de Tel Aviv conta que a institución que dirixe trata de axudar en todos os campos da innovación, coa única excepción do militar, que obviamente depende de Defensa, e da investigación básica, que recae en Educación.

Parte do seu traballo é axudar ás empresas como unha especie de portal único da Administración: para todo o que precisan e poden dirixirse a eles, que á súa vez contactarán co departamento correspondente. Outra das súas tarefas é xestionar liñas de financiamento, coas que se reparten uns 500 millóns de dólares ao ano, cantidade importante pero que no fondo só é aproximadamente un 5% do total que se inviste anualmente en innovación en Israel.
Un diñeiro que ten que ir aos proxectos de máis risco, aqueles que poden achegar moito coñecemento e un grande valor engadido pero que teñen máis dificultades para atopar financiamento. En calquera caso, a súa tarefa non é guiar por onde debe ir a innovación, senón máis ben crear unha infraestrutura.

Cada ano reciben unhas 100.000 peticións de financiamento, que son avaliadas por un panel duns 150 expertos que non son funcionarios senón profesionais da industria, que visitan as empresas e as analízan. Que é o que buscan estes inspectores? Hasson explíca algúns criterios que son moi ben valorados: Que se trate de desenvolver unha tecnoloxía moi avanzada, que busquen grandes mercados, que o equipo humano sexa bo e, se pode ser, que conten con partners. O prazo entre a solicitude e a resposta é dun mes, e, aínda que resulte incrible, a Hasson parécelle "demasiado tempo".

Hai varias precaucións para que esta intervención do Estado non sexa demasiado influente no rumbo que poida tomar a innovación: para empezar, non hai unha planificación previa para impulsar unha ou outra rama, senón que a xente presenta o que quere e a partir de aí elíxese proxecto a proxecto. Doutra banda, nunca se dá o 100% do financiamento, a compañía que solicita a axuda ten que conseguir doutra banda polo menos o 15%, aínda que habitualmente é unha porcentaxe bastante maior. Mesmo hai casos nos que a IIA limítase a dar unha especie de aprobado para que á empresa lle sexa máis fácil buscar financiamento noutras fontes.

Por último, aínda que non dependan da IIA, hai outra serie de políticas públicas que son moi importantes: grandes exencións fiscais, facilidades para atraer talento foráneo. A explosión do sector tecnolóxico israelí, non foi unha creación do Goberno, pero este empuxouna e alentou

A presenza de grandes multinacionais

En parte por esas políticas públicas, en parte pola adquisición de compañías locais, en parte porque o país ofrecía unha contorna adecuada, as multinacionais do sector tecnolóxico levan décadas establecéndose en Israel. Intel, Microsoft ou Dell, por pór só tres exemplos, son algunhas das empresas que teñen grandes centros de desenvolvemento ou investigación en Israel, nalgúns casos esenciais para o seu negocio en todo o mundo: o 50% dos beneficios de Intel, por exemplo, proveñen de desenvolvementos feitos en Israel. 

Esta presenza de compañías foráneas, ese acceso aos mercados de todo o mundo e esa capacidade para liderar procesos de investigación globais foron, sen dúbida, determinantes.

O ecosistema social

Israel é un país pequeno e grazas a iso mesmo nun sector que xa emprega por milleiros de miles de persoas é posible que, polo menos en certo sentido e en certos niveis, todo o mundo se coñeza. Isto fai que moitas cousas sexan máis sinxelas: desde atopar ás persoas axeitadas para cada proxecto a dar co financiamento necesario, pasando por un intercambio de coñecementos e habilidades extraordinario. Algo que ademais vese reforzado por outras peculiaridades de Israel, coma os contactos que se establecen no servizo militar e mantéñense durante os anos como reservistas, ou certa permeabilidade entre diferentes capas sociais que fan á xente moito máis accesible a todos os niveis.

Mesmo cuestións que poderían parecer anecdóticas teñen a súa influencia: o carácter de cidades como Tel Aviv ou Beer Sheva (os dous grandes polos da industria tecnolóxica israelí) contribuíu sen dúbida a xerar comunidades ao redor da innovación que son moi atractivas para o talento e nas que se desenvolve unha interacción moi produtiva para os seus protagonistas.

O gran prestixio social

Por último, hai un compoñente que segue alimentando esta onda de emprendedores e innovación: o altísimo prestixio social que acompaña ao éxito económico dos grandes emprendedores israelís. En Israel os emprendedores son como estrelas de rock ou como futbolistas, coñecidos e recoñecidos pola xente

Como podemos ver, diferentes razóns que interveñen de xeitos moi distintos e que, mesmo como un peculiar efecto secundario nalgúns casos, logran non só xerar en grandes cantidades o máis importante recurso para a innovación, o talento humano, senón darlle todas as facilidades e todos os estímulos para que explote.

* Un texto de Carmelo Jordá orixinalmente publicado en español en Libertad Digital

07/03/17

Moción de difusión da herdanza hebrea-sefardi (Grupo Popular no Senado)




MOCIÓN DIFUSIÓN HERENCIA HEBREA-SEFARDÍ 

En el año 1492 se ponía fin a la vinculación de los judios con España, después de más de ocho siglos de convivencia y entendimiento mutuo . La expulsión pudo afectar según los numerosos estudios a entre 100.000 y 400.000 ciudadanos, un porcentaje significativo de la población entonces , pues España representaba en aquellos momentos el país con la comunidad judia más importante en el mundo.

Desde esta expulsión de los españoles que profesaban la fe judía en los reinos de Castilla y de Aragón, y posteriormente en 1498 del reino de Navarra, los judíos de origen español han llevado a España en el corazón, con verdadero cariño, con una inmensa nostalgia y sin ningún rencor. Han mantenido con tenacidad su idioma, el judeoespañol, el folclore y los ritos de la España medieval; los judíos sefardíes han sido durante más de cinco siglos auténticos embajadores de nuestro país, de su país, de Sefarad. Un fenómeno que no encuentra parangón en el mundo.

La dispersión de estos españoles no llevó sino a un empobrecimiento cultural de nuestro país. En 1992 cuando se conmemoraba el V Centenario de la expulsión, los Reyes de España sellaron un reencuentro simbólico de las dos culturas afirmando que Sefarad ya no era una nostalgia sino un hogar. Y años más tarde con la La Ley 12/2015, de 24 de junio, en materia de concesión de la nacionalidad española a los sefardíes originarios de España, se terminó de cerrar esa reconciliación. Con la aprobación de esa ley de envergadura histórica, se ha permitido reconocer la nacionalidad a los sefardíes que han mantenido a través de los siglos y de la distancia una especial vinculación con España. 

Gracias a la dimensión de esta ley se puso el colofón a una larga trayectoria histórica, política y legislativa de reencuentro y de reconciliación. Porque apenas hace dos siglos no había en España ni un solo judío. 

Fue a mediados del siglo XIX cuando los sectores más liberales y progresistas comenzaron a relacionar la decadencia española con la presión ejercida por la intolerancia religiosa. Y fue entonces cuando se puso como máximo exponente de esa actitud,  el ejemplo de la expulsión de los judíos y sus nefastas consecuencias. 

Tuvieron una enorme relevancia estudios como los de Amador de los Ríos o Rafael Altamira. Y sin duda tuvo también un gran impacto la guerra de África, y los relatos de los soldados que desembarcaron , y sorprendidos, fueron recibidos entre vítores por ciudadanos que les hablaban un extraño español, la haketía, (jaquetía) y les recibían como auténticos libertadores. 

También trató este tema Emilio Castelar,  en su famoso discurso sobre la libertad religiosa y fue un senador : Ángel Pulido, quien en 1903 por primera vez trajo la realidad de los judíos sefardíes aquí al Senado español. Recordamos con frecuencia una frase muy elocuente que pronunció en 1915 Isaac Alchech y Saporta, enviado al frente de una delegación de sefardíes que empezaban a sentir la persecución en Grecia, y que proclamó: "españoles fuimos, españoles somos y españoles seremos". 

En 1916 se firmó con Grecia el primer tratado por el cual España tomó bajo su protección a los sefardíes de origen español. Se les dió  el tratamiento de nacionales y se estableció que, en el caso de que hubiese litigios sobre sus personas o sus bienes, serían los diplomáticos españoles los que deberían prestarles asistencia y defensa. 

Los sefardíes desde ese momento pudieron obtener pasaporte español y eso, aunque no implicase reconocimiento de nacionalidad, supuso sin duda un paso crucial. Ese es el precedente de acuerdos similares posteriores como la ley de Primo de Rivera de 1924, por la que se concedía la nacionalidad española por carta de naturaleza a los protegidos de origen español.

Ese conjunto de normas, laxamente interpretadas, permitieron durante la II Guerra Mundial escribir al servicio exterior español una de sus páginas más gloriosas. Figuras como la de Sanz Briz, Romero Radigales, Ruiz de Santaella, Rolland de Miota, Julio Palencia, o Eduardo Propper, algunos de ellos reconocidos como Justos entre las Naciones en Yad Vashem, - centro mundial de documentación y conmemoración del Holocausto - , contribuyeron a salvar de los campos de exterminio nazis a miles de judíos, encarnando así nuestra mejor historia contemporánea.

También Ernest Lluch quien consiguió en 1981 la introducción en el Código Civil de la equiparación de los sefardíes con los nacionales de los países iberoamericanos, de Filipinas y de otros antiguos territorios españoles a efectos de la obtención de la nacionalidad por residencia. 

Y como comentaba anteriormente hace apenas dos años el pueblo español, representado en las Cortes Generales, culminó una vía de reconocimiento de la nacionalidad española a los descendientes de quienes fueron expulsados hace 500 años y han mantenido vivos sus vínculos durante tan largo tiempo. El debate en el Congreso y posteriormente aquí en el Senado con el apoyo unánime de todos los grupos parlamentarios , completó esta tarea. Sin embargo todavía es patente la percepción de un enorme desconocimiento de nuestros siglos de historia compartida y del inmenso legado de la cultura sefardí en nuestro país.

Por fortuna no todo se perdió con aquel decreto de hace seis siglos , mucha de aquella riqueza y diversidad cultural permaneció indeleble y es el momento ahora de exaltarlo y situarlo en el lugar que le corresponde en nuestra historia. Porque son numerosas las actuaciones que ha desarrollado  el Gobierno a través del ministerio de Cultura desde la Biblioteca Nacional de España difundiendo la herencia cultural hebreo-sefardí como demuestran las múltiples actividades que se han realizado en los últimos años :

.encuentros
.presentación de libros 
.exposiciones
.jornadas
.conciertos
.conferencias etc

Por eso instamos al Gobierno a que continúe dando impulso y difusión a la herencia cultural hebrea-sefardí,  parte indispensable y fundamental de nuestra identidad.

Madrid, 6 de Marzo de 2017 

17/02/17

Nigrán: Imaxes das actividades no Día do Holocausto

Por iniciativa e xestións de AGAI e coa magnífica receptividade e colaboración do Concello de Nigrán, tiveron lugar diversas actividades na vila para celebrar o Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto.

Unha exposición titulada "Galegos en Mauthausen", a inauguración dun monolito cunha placa en memoria do veciño de Nigrán Jaime Martínez, morto no campo nazi de Mauthausen e como colofón unha charla-coloquio a cargo de Francis Papiernik, filla de sobreviventes do Holocausto, foros as actividades desenvolvidas este ano.