02/08/18

2 de agosto: Día Mundial En Recordo Do Xenocidio Xitano


Os roma (xitanos) estaban entre os grupos elixidos por razóns raciais para ser perseguidos polo réxime nazi e a maioría dos seus aliados.

Os nazis consideraban aos roma "inferiores racialmente" e o destino dos roma nalgún sentido era paralelo ao dos xudeus. Os roma estaban suxeitos a prisión, traballos forzados, e masacre. Tamén estaban suxeitos a deportación aos campos de exterminio. Os Einsatzgruppen (equipos móbiles de matanza) asasinaron a decenas de miles de roma nos territorios orientais ocupados polos alemáns. Ademais, millleiros foron asasinados nos campos de exterminio de Auschwitz-Birkenau, Chelmno, Belzec, Sobibor, e Treblinka. Os nazis tamén encarceraron a miles de roma nos campos de concentración de Bergen-Belsen, Sachsenhausen, Buchenwald, Dachau, Mauthausen, e Ravensbrueck.

O 21 de setembro de 1939, Reinhard Heydrich, xefe da Oficina Principal de Seguridade do III Reich, reuniuse con oficiais da Policía de Seguridade (Sipo) e do Servizo de Seguridade (SD) en Berlín e decidiu deportar a 30.000 roma alemáns e austriacos ao leste - territorio dentro da Polonia ocupada polos alemáns. Este plan fracasou debido á oposición de Hans Frank, gobernador xeral nazi da Polonia ocupada, e a decisión de priorizar ao máximo as deportacións masivas dos xudeus de Alemaña.

Houbo con todo varias deportacións de xitanos Ao redor de 2.500 foron deportados a Polonia en abril e maio de 1940. A maioría morreron como resultado dos traballos forzados. Os que enfermaban ou quedaban incapacitados foron fusilados. Outros 5.000 xitanos foron deportados a Lodz, onde foron detidos nunha área separada dentro do ghetto xudeu de Lodz. Os que sobreviviron as condicións horribles do ghetto foron daquela deportados ao campo de exterminio de Chelmno, onde morreron en camións de gas.

En preparación para a súa eventual deportación de Alemaña, todos os xitanos foron confinados en campos (Zigeunerlager). Coa suspensión de deportacións en 1940, estes campos convertéronse en campos de longo prazo para roma. Marzahn en Berlín xunto con Lackenbach e Salzburg en Austria eran dos peores destes campos. Centos de roma morreron a consecuencia das condicións. Os alemáns da zona queixábanse constantemente dos campos, esixindo a deportación dos roma internados aí para "protexer a moralidade e a seguridade publica". A policía do barrio usou estas queixas para apelar oficialmente a Heinrich Himmler, o xefe das SS, para que reactivase as deportacións dos xitanos ao leste.

En decembro de 1942, Himmler asinou unha orde para a deportación de todos os roma de Alemaña. Aínda que Himmler permitiu algunhas excepcións, e os soldados xitanos do exército alemán que se atopaban nas súas casas con licenzas temporarias foron detidos e deportados por ser roma.

Os roma de Alemaña foron deportados a Auschwitz, onde un campo especial foi establecido para eles en Auschwitz-Birkenau - o "campo das familias xitanas". Familias enteiras foron encarceradas xuntas. Os xemelgos e ananos foron separados e suxeitos a experimentos médicos seudo-científicos conducidos polo SS Capitán Dr. Josef Méngele. Os médicos nazis tamén usaban prisioneiros romani nos experimentos médicos dos campos de Ravensbrueck, Natzweiler-Struthof, e Sachsenhausen.

Nas áreas de Europa ocupadas polos alemáns, o destino dos xitanos variaba de país a país, dependendo das circunstancias locais. Os nazis en xeral encarceraban aos roma e logo transportábanos a Alemaña ou Polonia para facer traballos forzados ou para ser exterminados. Moitos roma de Polonia, Holanda, Hungría, Italia, Iugoslavia, e Albania foron fusilados ou deportados aos campos de exterminio e matados. Nos estados bálticos e as áreas da Unión Soviética ocupadas polos alemáns, os Einsatzgruppen (equipos móbiles de matanza) mataban roma ao mesmo tempo que mataban os xudeus. Miles de homes, mulleres, e nenos romani morreron nestas accións. Por exemplo, moitos roma foron fusilados xunto cos xudeus en Babi Yar, preto de Kiev en Ucrania.

Os romaneses non puxeron en practica unha política sistemática de exterminio dos roma. No entanto en 1941 entre 20.000 e 26.000 roma da área de Bucarest foron deportados a Transnistria, na Ucraína ocupada polos romaneses, onde miles morreron de enfermidades, inanición, e o tratamento brutal. En Serbia, no outono de 1941, os pelotóns de execución do exército alemán (Wehrmacht) mataron a case a poboación enteira dos homes adultos romani xunto con todos os adultos xudeus, como represalia pola matanza de soldados alemáns pola resistencia serbia. En Croacia, os Ustasa (os fascistas croatas aliados con Alemaña) mataron a 28.000 xitanos. Moitos roma foron internados e morreron no campo de concentración de Jasenovac.

Non se sabe precisamente cantos xitanos morreron no Porraimos (Holocausto xitano). Aínda que as estatísticas e as porcentaxes exactas non se poden establecer, os historiadores calculan que os alemáns e os seus aliados mataron entre 25 e 50 por cento de todos os roma europeos. Dos aproximadamente un millón de roma que vivían en Europa antes da guerra, aproximadamente 220.000 morreron.

09/07/18

Carlos Núñez non é un nazi




O pasado luns día 21 de maio, o programa de radio "Vigo en la onda", de Onda Cero, presentado por Raquel Sánchez, emitiu na súa columna “La firma” que semanalmente asina o exconcelleiro vigués Carlos Nuñez Rodríguez, unhas palabras indistinguibles das dun neonazi. Comezou co copia e pega de mentiras habituais, fácilmente refutables; atribuiu declaracións falsas ao actual Primeiro Ministro de Israel ("Sólo matando palestinos se puede conquistar la tierra palestina"; desde aquí o animamos a achegar ditas declaracións. Grazas), que dende o 1930 demoleronse “la mayoría de las ciudades árabes” (qué cidades?), e xa entrando en calor, “durante las Segunda Guerra Mundial los judíos nunca formaron parte del frente antifascista”. 

Os desvaríos de Carlos Nuñez non terían máis relevancia de non ser porque, precisamente, non tiveron ningunha. Tras a derrota do nazismo, esa ideoloxía é xeralmente desprezada, cando non directamente ilegal. Sen embargo, os mitos medievais dos que se valeu perduran e con boa saúde. Carlos Nuñez pode formalmente rexeitar o nazismo, e continuar empregando os mesmos elementos; o dominio desde a sombra, a crueldade contra o non xudeu, ou a actuación en bloque coma un ente maléfico. 

É frecuente que quen odia aos xudeus apele á liberdade. Vense, a si mesmos, como homes libres, que falan claro e sen ataduras, o cal é certo se entendemos por ataduras as que outorga a razón. Cando Carlos Nuñez di que “durante la Segunda Guerra Mundial los judíos creían correcto el exterminio de etnias y el genocidio en Europa oriental” ou “el exterminio nazi no tuvo como objetivo el millón [sic] de muertos judíos”, está falando con liberdade. 

En concreto, liberado de calquera forma de cultura ou intelixencia, sen o molesto peso que o coñecemento supón para os espíritos xoviais. Desde aquí o animamos a que aplique o mesmo criterio a outras verdades evidentes a ollos de calquera persoa libre das manipulacións da Cultura; a bondade da xustiza popular das turbas, a submisión da muller ao home, a volta ás sangrías para curar enfermidades, o apedreamento de homosexuais, ou o xeocentrismo. 

Como a democracia xoven e acomplexada que é, en España téndese a amparar o discurso do odio dentro da liberdade de expresión. A diferenza de países cun Estado de Dereito consolidado, ainda non calou a idea capital de que a liberdade e a responsabilidade son as dúas facianas da mesma moeda. E que, se non existe censura previa, é para que cada quen actúe libremente e acepte as consecuencias. Coma outra das nosas contas pendentes coa modernidade, en España verquer odio contra os xudeus segue saíndo de balde. 

Carlos Nuñez Rodríguez non é un nazi. É parte de algo máis grande, do que o nazismo é un subgrupo. Ambos comparten filas no que Agust Babel denominou “o socialismo dos imbéciles”. Unha lexión sentimental, unida polo odio de sempre, coa careta de cada época.