Curso de Verán "60 anos de Estado de Israel". Intervención de Alona Fisher-Kamm

De seguido continuamos as crónicas que do pasado Curso de Verán "60 anos do Estado de Israel" e organizadas por ACOM (Acción para la Concordia en Oriente Medio), Casa Sefarad-Israel, Embaixada de Israel e Universidade Rey Juan Carlos I, tiveron lugar entre os días 7 e 11 de Xullo.

Relacións bilaterais hispano-israelíes.

Alona Fischer-Kamm
Ministra Conselleira da Embaixada de Israel en España

Coma complemento da conferencia inaugural de Jose Antonio Lisbona, un dos maiores expertos españois en relacións bilateráis hispano-israelíes, a Ministra Conselleira da Embaixada de Israel en España, dona Alona Fischer-Kamm, fixo unha valoración das mesmas dende o punto de vista israelí.

A intervención de Fischer-Kamm baseouse en sete punto básicos que, ao seu entender, marcaran a orixe e a evolución das relacions entre ambos Estados. En primeiro termo, coincidindo coa análise de Lisabona, esta relación destaca polo tardío do seu comenzo, xa non con respecto do resto de Europa, senón de todo o mundo. A Ministra Conselleira ilustrou a anormalidade desta tardanza sinalando que, no momento no que España e Israel se recoñeceron mútuamente, Israel xa contaba con relacións diplomáticas con Exipto e, o que incluso con Alemaña.

En segundo lugar, quixo sinalar o feito, ao seu entender non dabondo valorado, de que o recoñecemento de Israel viñera da man dun Goberno de cor socialista, nun momento no que, ademáis, en Israel gobernaba tamén a esquerda. Así, o feito de que fora o PSOE, e non UCD, quén procedera a dar o paso do recoñecemento, non debería ser visto coma un feito baladí, senón que, en parte, obedecería a unha vinculación, por aquelas datas aínda non tan deteriorada, entre a corrente socialista española e o sionismo socialista que fundara Israel. Por desgraza, coma tamén sinalou a poñente, esta relación non tardou en resentirse pola mala imaxe que a política israelí tiña a ollos dunha nova xeración de europeos que xa non tiveran coñecemento directo do que é vivir en guerra e, por outra banda, polas mudanzas na esquerda europea en relación a Oriente Próximo e o mundo árabe en xeral.

Un terceiro elemento a ter en conta é a importancia da cultura. Así, Fischer-Kamm apuntou ao feito de que a imaxe que os israelíes teñen de España non depende do escenario político de cada momento. Tal e coma outros poñentes, coma a bailadora dona Silvia Duran, desvelaron ao longo do curso, a imaxe que en Israel se ten de España pode ser, nalgúns ámbitos, en exceso folclórica, cos iconos do flamenco e da cultura andaluza que, durante décadas, amosáronse coma sinónimo de hispanidade, máis en absoluto é mala, e mesmo hai nestes momentos un interese crecente en todo o que teña vinculación con España, comenzando polo propio idioma. Alona Fisher-Kamm valeuse dun exemplo moi gráfico para definir a situación actual; nas súas palabras, “en Israel xa temos praia; cando un israelí ven a España busca outra cousa”. Neste punto, sinalou o interese constante cara a cultura sefardí, o cal motiva a numerosos cidadán israelíes cada ano a visitar a terra dos seus antergos na procura das súas orixes. Por outra banda, había un movemento de israelíes sen vinculación coa cultura sefardí que estaban interesados en España coma exponente de modernidade en temas tan diversos coma o arte, a moda ou a gastronomía. En total, case 250.000 israelíes chegan cada ano a España, nun mercado turístico que, en parte, aínda está por explotar, e máis ainda se temos en conta que as vacacións israelíes non coinciden coas do resto de Occidente.

En contraposición a esta situación, Fischer-Kamm quixo sinalar que, en España, a cultura israelí si era xulgada sob o prisma da política. Ao seu ver, con demasiada frecuencia téndese a valorar as expresións artísticas da sociedade civil israelí en función das posición políticas de cada artista, e non polos valores intrínsecos que a súa obra puidera ter. Falando dos laureados e famosos escritores Amos Oz, David Grossman, ou Abraham B. Yehoshúa, resaltou que era sintomático dese clima de politización o feito de que estes escritores foran máis coñecidos polas súas críticas reiteradas ao Goberno que pola súa obra, maila a calidade desta. Asi mesmo, chamou a atención sobre o feito de que non se deran casos doutros escritores que non se posicionaran políticamente en público, ou ben que o fixeran para rachar unha lanza polo seu país, que acadaran o recoñecemento maioritario deste tres. Quixo tamén deixar moi claro que o éxito destes escritores, coma o de calquera creador israelí, era un orgullo para Israel en canto que contribuía a espallar a súa cultura polo mundo, máis fixo un chamamento a desvincular a política do Estado das creacións artísticas provintes da sociedade.

Un cuarto punto do seu análise constitúeo a influencia que ten en dita relación a inexistencia en España de comunidades xudías relevantes. A diferenza de Francia ou Reino Unido (con 600.000 e 300.000 xudeus, respectivamente), a comunidade xudia española é porcentualmente das máis reducidas de Europa, cunha cifra aproximada de 50.000 xudeus nun país de corenta e dous millóns de habitantes. Na liña do apuntado pola Ministra Conselleira, convén lembrar que o moi bó traballo da Inquisición conseguiu borrar calquera indicio de cultura xudía por un espazo de case cincocentos anos, e só durante o fugaz periodo da Segunda Repúlica, e xa coa instauración da democracia, o case inexistente xudaísmo que quedaba puido saír da clandestinidade. Por contraste, no resto de Europa, ate o capítulo negrísimo da Shoáh, existían comunidades formadas ao longo de todo o continente, e logo da matanza, nalgúns lugares foi posíbel recuperalas en parte. Fronte a esta tradición do xudaísmo coma algo que forma parte da actualidade da meirande parte das sociedades europeas, en España subsite un rexeitamente atávico contra todo o xudeu que, a diferenza de outros países, non é capitalizado contra as comunidades xudías locáis, senón contra Israel. Tamén, para coma complemento da súa apreciación, non se pode obviar que, se ben comunidades coma a madrileña, ou a Javurá de Valencia, por poñer dous casos, acadan hoxe en día unha visibilidade impensable só vinte anos atrás, o xudaísmo en España segue a estar marcado polo rexeitamento incosciente e, en todo caso, por un descoñecemento notorio.

Ligado con este elemento, o quinto dos puntos sobre o que versou a súa conferencia foi a dependencia da situación política á hora de establecer vinculos interestatáis. Fischer-Kamm considerou que a volubridade dos mesmos non era o correcto para dous países con máis de vinte anos de relacións bilateráis ás súas costas. En España, en contraste coa Francia de Sarkozy, non se concibe ter bóas relacións a un tempo con Israel e co mundo árabe, senón que a diplomacia española consiste nunha escolla constante na que, segundo os avatares, prímase máis unha ou outra relación. Neste punto, sen embargo, Alona Fisher-Kamm quixo facer fincapé no feito de que, tanto na Conferencia de Madrid coma na de Barcelona, España saíra reforzada no mundo árabe, e que a intención de España de capitalizar o seu arraigo no Magreb coma ponte entre Europa e a ribeira sur do Mediterráneo non era incompatible con manter fluídas relacións co Estado de Israel.

Relacións que, ao seu ver, caracterízanse porque, se ben son cordiáis, non acadan a intimidade que teñen con outro países europeos. Esta relativa frialdade ten coma principal expoñente as escasísmas visitas sectorías que as delegacións diplomáticas españolas fan ao pequeno Estado da outra beira do Mediterráneo, o cal resulta máis chocante por ser Israel o primeiro mercado de España en Oriente Próximo. A diferenza dos outros países de Europa, en España non existía o hábito de prantexar sinerxias en temas concretos (industria, medio ambiente, investigación,...) no que a colaboración de ambos países podería ser tan fructífera, co evidente prexuízo para ambos que iso provoca. Dous exemplos serviron para ilustrar que unha relación fluída non significa concordancia coas políticas do Goberno. O primeiro, o de Romano Prodi, que mentres gobernou Italia estivo en constante contacto co Goberno israelí, aínda sen estar de acordo. O segundo, e máis próximo no tempo, foi o de Nicolás Sarkozy que, coma Primeiro Ministro de Francia, interviu na Knesset cun discurso no que compaxinou a súa solidaridade coa sociedade israelí perante a ameaza do integrismo islámico coas críticas a determinadas políticas gobernamentáis, nomeadamente ao desenrolo das colonias, e que foi aplaudido pola cámara de representantes.

Neste punto, quixo facer fincapé nun elemento que está chamado a mudar as relacións bilateráis que ate agora estivo tendo Israel con cada país europeo, incluída España; o proceso de integración comunitario. Neste eido, todo parece indicar que os grandes proxectos de colaboración serán cada vez máis un asunto a tratar directamente coa Unión Europea, no canto de ir Estado por Estado, e que polo tanto é previsible que a situación actual mellore conforme os órganos interlocutorios sexan, cada vez máis, os comunitarios.

Para pechar o listado, Fischer-Kamm sinalou a gran diferenza que había entre a atitude da sociedade española e do Goberno, independentemente da forza política que ostentara o poder en cada momento. Para finalizar a súa intervención, sinalou coma un elemento negativo a introdución na política interna de España, a xeito de arma arroxadiza, as relacións bilateráis entre ambos Estados, coincidindo neste punto, de novo, coa apreciación feita por Jose Antonio Lisbona.

Unha crónica en exclusiva de O ruído dos días. O noso agradecemento

Charla-coloquio en Vigo

"60 anos de Israel. Retos e prespectivas de futuro".

O vindeiro mércores día 25 terá lugar en Vigo, na Galería Sargadelos sita na rúa Urzaiz 17, unha charla-coloquio de Alona Fisher-Kamm, ministra conselleira da Embaixada de Israel en España.

Presenta: Pedro Gómez-Valadés, presidente de AGAI

Intervén: Alona Fisher-Kamm, ministra-conselleira da Embaixada de Israel en España.

Lugar: Galería Sargadelos

Día: Mércores 25

Hora: 20:00 horas

Entrada Libre.

Podes de seguido ler diferentes artigos de opinión publicados por Alona Fisher-Kamm:
O lado escuro das noticias sobre a Franxa de Gaza
A Folla de Ruta, a pesar de todo...
A Guerra do Líbano. E agora que?
As opcións de Israel

E ver unha entrevista en TV:

Entrevista con Alona Fisher-Kamm

Entrevista con Alona Fisher-Kamm, Ministra-conselleira da Embaixada de Israel en España. Actualmente Embaixadora en funcións. (Periodista Digital)

Imaxes da conferencia de Alona Fisher-Kamm

Alona Fisher-Kamm e Anxel Sánchez Seoane, vicepresidente de AGAI

Imaxes da conferencia que o pasado martes 3 de xullo, deu en Compostela a Ministra-conselleira e actual Embaixadora en funcións de Israel en España, Alona Fisher-Kamm. Acto que foi un éxito tanto de asistencia de público como na magnífica exposición que sobre a situación actual e as prespectivas que a curto e a medio prazo fican abertas no Oriente Próximo.

Entrevista con Alona Fisher-Kamm (LA OPINIÓN - 04.07.07)

ALONA FISHER-KAMM, MINISTRA CONSEJERA DE LA EMBAJADA DE ISRAEL EN ESPAÑA

"Al BNG no le pedimos explicaciones sino diálogo"

La diplomática israelí, que ayer visitó Santiago, mantuvo diversos encuentros institucionales.

LA OPINIÓN/M.González/Santiago

La embajadora de Israel en España, Alona Fisher-Kamm acudió ayer a Santiago de Compostela para hablar de la situación y perspectivas del conflicto en Oriente próximo, invitada por la Asociación Galega de Amizade con Israel. Aprovechó su visita para realizar varios encuentros institucionales en los que abordó la posibilidad de estrechar lazos comerciales, culturales y turísticos entre Galicia e Israel. Asimismo, manifestó su sorpresa por el rechazo del BNG a que su militante Pedro Gómez-Valadés encabece la Asociación Galega de Amizade con Israel.
-¿Qué opina de la postura del BNG contraria a que Pedro Gómez- Valadés presida la Asociación Galega de Amizade con Israel?
-Nosotros estamos abiertos a la negociación, estamos negociando con los palestinos para llegar a una solución pacífica y esta asociación apoya este objetivo. Desde la embajada hemos enviado una carta al BNG pero no para pedir explicaciones sino para decir que tenemos muchas cosas en común, tenemos que dialogar y tener un espíritu abierto. Pensamos que este incidente no es constructivo y no fomenta esta dirección. Pero no pedimos explicaciones y tampoco las hemos recibido. No ha habido respuesta. Aún así hemos querido aprovechar esta visita a Galicia para ver que tenemos muchas cosas en común y tenemos que trabajar juntos. En este sentido la asociación hace un trabajo extraordinario. Hay lugar para muchas asociaciones de amistad para dar conocimiento a este denominador común a lo que podemos hacer conjuntamente por el bien de ambos pueblos. No hace falta solo ceñirse a la opinión israelí sobre el conflicto palestino, sino a la riqueza cultural y la profundidad democrática que tiene Israel. Encontrar canales abiertos para poder dialogar.
-¿Se ha encontrado con la oposición de otras fuerzas políticas en España?
-De ninguna manera. Es un incidente del todo aislado y para nada refleja la realidad de apertura de su entorno político.
-¿En qué punto se encuentran las negociaciones entre los gobiernos Palestino e Israelí?
-Estamos a la espera pero con alguna ventana de oportunidades que se abren sobre todo ahora, después de los enfrentamientos tan trágicos en Gaza, con el Gobierno palestino legítimo que comparte el mismo objetivo que Israel. Por un lado, hay una serie de medidas de confianza como el desbloqueo del dinero palestino que hace mucho tiempo bloqueamos por miedo a que financiara a los terroristas. Ahora que tenemos como interlocutor Abu Mazzen no tenemos miedo y podríamos desbloquearlo. Luego está la liberación de 250 prisioneros y una serie de medidas del Gobierno israelí para mejorar la vida palestina.

LA OPINIÓN de A Coruña (04.07.07)

Artigos de opinión de Alona Fisher-Kamm

Podes aquí ler diferentes artigos de opinión publicados pola Ministra-conselleira da Embaixada de Israel en España, Alona Fisher-Kamm:

O lado escuro das noticias sobre a Franxa de Gaza

A Folla de Ruta, a pesar de todo...

A Guerra do Líbano. E agora que?

As opcións de Israel

As opcións de Israel

As opcións de Israel

Por Alona Fisher-Kamm
22.06.2006

En agosto de 2005, hai case un ano, Israel retirouse da franxa de Gaza, poñendo fin a 38 anos de presenza civil e militar israelí. A partir desa data, ningún soldado ou civil israelí pisou esa terra. Con ese acto, Israel quería e pensaba pechar un capítulo e deixar aos palestinos dirixir a súa vida diaria sen o pretexto eterno da "ocupación". Verdade. Tratábase dunha decisión unilateral israelí que non foi negociada cos palestinos. A decisión tomouse cando aínda estaba vivo Arafat, que non podía ser un interlocutor válido para as negociacións con Israel, pois non só non renunciara ao terrorismo, senón que, ademais, era responsábel de incitar, promover e iniciar actos terroristas. Nestas circunstancias, unha retirada unilateral era a mellor solución posíbel para superar o impasse político e tratar de rachar o círculo vicioso da violencia, que custou a vida de tantos israelís e palestinos. A retirada israelí, con todas as súas limitacións, abriu a porta para a aplicación da "Folla de Ruta" deseñada polo Cuarteto para dar un impulso ás negociacións e debuxar un camiño para a paz. E, de verdade, o segundo semestre de 2005 encheunos de esperanza. Viaxes de enviados especiais, multiplicáronse as visitas de líderes mundiais á zona, encontros entre palestinos e israelís a todos niveis. A idea dun acordo negociado e firmado entre os palestinos e israelís estaba no centro do programa do partido Kadima, dirixido polo actual Primeiro ministro, Ehud Olmert, durante a campaña electoral. Por vez primeira dende había moito tempo, rexía esta sensación de optimismo, que a paz nos agardaba á volta da esquina… Só que á volta da esquina agardábanos tamén Hamás. Os resultados das eleccións palestinas cambiárono todo.

O rexeitamento da mera existencia de Israel como estado xudeu e a continuación da loita armada (noutras palabras, o terrorismo) eran o centro da súa campaña electoral. A súa carta fundacional, os seus discursos e os seus actos poñen de manifesto o odio, o seu carácter antixudío, o seu rexeitamento a Israel e a calquera solución pacifica ao conflito, que, a seu entender, non é político, senón relixioso. "Non hai outra solución ao conflito palestino, que non sexa a Yihad", di o artigo 13 da súa carta fundacional. Seis meses no poder sen ningunha mudanza ou indicio de moderación. A pesar da presión da comunidade internacional, os líderes de Hamás están tratando de gañar tempo e romper a fronte internacional que puxo tres condicións para que Hamás sexa recoñecido como interlocutor: o recoñecemento de Israel, o abandono do terrorismo e o recoñecemento dos acordos xa asinados entre Israel e a ANP. Evitar a catástrofe humanitaria, a gran preocupación da comunidade internacional, non parece preocupar demasiado a Hamás, ou polo menos non ate o punto de considerar a aceptación das condicións postas e o recoñecemento de Israel. Pola contra, dedican o seu tempo a promover o odio e a rexeitar todo xesto de moderación. Entrementres, seguen caendo mísiles Kassam sobre cidades israelís; casas, escolas, infraestruturas e miles de israelís son reféns en mans do Hamás, pasando a diario moitas horas nos refuxios. Estes ataques continuos de artillería permanentes, que teñen provocado mortos e feridos, proveñen da franxa de Gaza, onde os palestinos son responsábeis da súa vida e da súa seguridade. Que lección podemos aprender nós, os israelís, desta experiencia?

O significado da retirada israelí baseouse xusto na posibilidade de facilitar unha confianza mutua baseada sobre o interese común de que o caso de Gaza sirva de precedente para o futuro. O seu éxito, a pesar do carácter unilateral e puntual, podería ensinar a ambas partes que Israel pode manter a súa seguridade e defender as súas fronteiras aínda sen presenza física nunha gran parte dos territorios. Pero agora, poderemos nós arriscarnos a retirarnos de Cisxordania, tomando en conta as dimensións tan reducidas do Estado de Israel? Como defenderemos á poboación de Tel-Aviv, por exemplo, que está a 18 quilómetros de Cisxordania, ou o aeroporto internacional, que está a 6 quilómetros? Non só os israelís son reféns da política de Hamás. Os palestinos, aqueles que si queren a paz e si queren ter unha vida normal ao carón de Israel e non no seu lugar, teñen moitas razóns para preocuparse. Pero o verdadeiro refén de Hamás é o proceso de paz. O seu avance depende dunha soa palabra de Hamás: "SI". Si ao recoñecemento de Israel, Si ao abandono do terrorismo e Si aos acordos asinados. Coa vitoria do Hamás, regresamos á época "pre-Oslo" sen recoñecemento de Israel e sen interlocutor válido. Para que mude esta política palestina, é necesario manter a presión internacional sobre os seus líderes políticos e manter a fronte común que non lles da a lexitimidade nin a Hamás, nin aos seus membros, nin á súa política actual. Canto máis forte e eficaz sexa a presión política e máis rapidamente se trasmita a mensaxe do rexeitamento da comunidade internacional ao comportamento de Hamás, menos falta fará tomar medidas que provoquen o sufrimento da poboación civil palestina. Israel non ten interese en inflixir danos aos palestinos. Iso sería inaceptábel desde o punto de vista moral e político. Israel tampouco quere o caos ou inestabilidade social e política nos territorios palestinos.

Está todo perdido? Non necesariamente. En Israel, os resultados das eleccións amosaron que, a pesar da vitoria de Hamás, os israelís seguen vendo nun acordo negociado cos palestinos o camiño preferido. O goberno israelí segue considerando esta opción como prioridade. Israel dará tempo a Hamás para que cambie a súa postura e acepte a idea de negociar con Israel. Israel segue disposto a negociar co obxectivo de acadar unha solución pacífica de dous estados vivindo un ao carón do outro. Só no caso de fracaso e sen troco na actitude de Hamás, exploraremos outras ideas para avanzar e evitar a frustración que produciría unha situación de parálise. Nese caso, o primeiro-ministro israelí está decido a levar a cabo o seu plan de "converxencia", unha retirada importante de Cisxordania, desmantelamento de varios asentamientos e fin da presenza militar israelí nesa zona, determinada por Israel. Esta medida unilateral tal vez, non poñerá fin ao conflito, pero poderá, polo menos, considerarse coma un paso importante adiante no cumprimento (unilateral tamén) da "Folla de Ruta". O plan de converxencia é tamén unha mensaxe para todos: o rexeitamento de ser reféns de Hamás, o rexeitamento a aceptar as súas regras do xogo baseadas no terrorismo e á súa negativa a toda solución pacifica. Os palestinos teñen agora unha oportunidade única. Converter esta iniciativa unilateral nun proceso de negociación e de paz que teña en conta as necesidades, as inquietudes e os intereses de ambos lados. Tan pouco lles pedimos: só que acepten os requirimentos mínimos necesarios para ser interlocutores. Os seus líderes teñen que comprender que estamos condenados a vivir un ao lado do outro polo beneficio de ambos.

A guerra do Líbano, e agora que?

A guerra do Líbano, e agora que?

Por Alona Fisher-Kamm
18.10.2006

Hai uns días, sen demasiada cobertura mediática, os últimos soldados israelís saíron do Líbano e volveron a Israel, agás un pequeno núcleo de soldados nunha aldea raiana onde fará falta coordinar en detalle a saída. Así, os soldados da FINUL –e por primeira vez tamén os do exército libanés– puideron seguir o seu desenvolvemento segundo a resolución 1701 da ONU. Non é a primeira vez que se adoptan resolucións respecto á soberanía do Líbano e a necesidade de desarmar aos grupos armados, entre eles o grupo terrorista Hizbollah. Tampouco foi a primeira vez que soldados da FINUL se despregan no sur do país. Nesta ocasión, sen embargo, a comunidade internacional, o goberno libanés e Israel teñen o interese común de non permitir o regreso ao status quo anterior. Desde a retirada completa de Israel no ano 2000, recoñecida como tal pola ONU, a FINUL, que carecía dun mandato claro de actuación, servía máis que nada para tomar notas das violacións das resolucións por parte dun ou doutro bando.

Quedou así sen capacidade de actuación perante situacións como a do secuestro dos soldados israelís ou cando Hizbollah perpetrou un atentado terrorista en Israel. Israel, ao estar fóra do Líbano, non tivo máis remedio que ver como aos poucos Hizbollah se armaba fronte aos seus ollos con 15.000 mísiles e foguetes e provocaba a diario con acosos, agresións de maior ou menor intensidade, manifestacións e tamén, de vez en cando, con secuestros de soldados e lanzamentos de foguetes contra a poboación israelí do norte. O goberno libanés, pola súa banda, tiña que soportar a creación dun estado dentro do estado e a falta de toda presenza e soberanía no sur. E todos nós, fumos testemuñas de como aos poucos Irán reforza a súa presenza no Líbano a través do seu brazo terrorista, Hizbollah. Vimos como a inxerencia de Irán se converte nun perigo e nunha ameaza para a estabilidade dunha rexión xa suficientemente implicada en guerras e conflitos.

E esta Hizbollah, representante de intereses alleos, soubo elixir ben o momento da última provocación, cando os seus dous patróns intelectuais e materiais –Irán e Siria– estaban buscando desesperadamente unha forma de desviar a atención internacional dos seus casos pendentes. Nin a comunidade internacional, nin Líbano, nin Israel poden permitirse volver á situación anterior de observar de xeito pasivo e impotente o rearmamento de Hizbollah e o xurdimento dun eixe Sirio-Iraniano con Hizbollah á fronte. A única saída posible é apoiar aos elementos moderados, a aqueles que queren restaurar a estabilidade e a soberanía do Líbano, previr o rearmamento de Hizbollah, desarmala e axudar ao goberno libanés a restaurar a autoridade. A implementación da resolución 1701 non será completa sen á liberación dos dous israelís secuestrados.

Pero as consecuencias da guerra do Líbano van máis alá desta fronteira. Fixo cambiar o punto de mira dos israelís, polo menos a curto prazo, respecto á solución do conflito palestino-israelí. A inmensa maioría da sociedade israelí segue crendo na solución pacifica baseada sobre o principio de dous estados que conviven pacificamente. Pero esta mesma maioría está máis inqueda que nunca ao ver o ocorrido nas nosas fronteiras. O goberno palestino actual segue negando a existencia de Israel. Segue negándose a recoñecer os acordos asinados entre as dúas partes e segue co terrorismo. A pesar dos eloxios prematuros da comunidade internacional, aínda non se estableceu un goberno de unión nacional e as diferenzas internas manifestáronse dunha maneira violenta nos últimos días. E se algún día se chega a formar un goberno de unidade nacional, non parece que vaia aceptar as condicións postas pola comunidade internacional. Verdade. A campaña electoral de Ehud Olmert comezou cunha chamada a por fin ao conflito a través de negociacións de paz. En consecuencia, o seu partido gozaba dunha popularidade sen precedentes. Pero ese anhelo israelí non poderá realizarse sen un interlocutor válido na outra beira, un interlocutor que recoñeza o noso mero dereito a existir e que acepte o principio de negociar a paz en vez de seguir soñando coa desaparición de Israel.

Ao non ter un interlocutor desde a vitoria de Hamás, Ehud Olmert optou pola retirada unilateral de Cisxordania. Nunca foi a solución ideal, pero nas circunstancias rexionais era un paso importante para evitar o impasse. Pero a desde a guerra do Líbano, os israelís poñen en dúbida tamén esta opción. Retirámonos do sur do Líbano e durante seis anos limitabámonos a observar o rearmamento de Hizbollah, contenéndonos de calquera reacción ate o último enfrontamento. Retirámonos da Franxa de Gaza e seguimos sufrindo ataques diarios de foguetes sobre as nosas cidades do sur e somos testemuñas dun armamento perigoso de Hamás e doutros grupos. Hamás, que sempre viu en Hizbollah un modelo a seguir, declara a súa intención de armarse e mellorar a capacidade dos seus foguetes Acaso non sería demasiado arriscado aventurarnos cunha terceira retirada unilateral, esta vez aínda máis perto dos grandes centros de poboación do país? Pregúntanse os israelís. Unha vez máis, Hizbollah e Hamás seguen sendo o gran obstáculo para a paz e seguen prexudicando os intereses dos propios palestinos e libaneses.

Pero a guerra do Líbano repercutiu tamén aquí, en España. Os actos conmemorativos do 20º aniversario do establecemento de relacións diplomáticas foron interrompidos por unha serie de declaracións e medidas feitas por líderes políticos españois que amosaron que os altibaixos do proceso de paz e os acontecementos rexionais condicionan as relacións bilaterais e ditan a súa calidade. Aos ollos dos israelís, calquera diferenza que puidese existir entre ambos lados ten que ser tratada no marco de relacións sólidas e estables e no marco dun entendemento dos intereses e dos valores comúns que nos unen. O interese común de profundar nas relacións bilaterais é a base para debater calquera diferenza, é o que ten que reinar e servir de vehiculo para superar os malentendidos. Ao fin de contas, España e Israel loitan conxuntamente pola paz en oriente próximo e ambos teñen que loitar en contra de todos aqueles que poñen un obstáculo no longo camiño para alcanzala. Ambos están unidos no desexo de por fin ao terrorismo e abrir a porta ás negociacións que conduzan á solución de dous estados. Ambos comparten os mesmos valores democráticos e creen que a prosperidade e o benestar dos pobos da rexión axudarán a consolidar a paz e a seguridade. Ambos están de acordo en que a solución ao conflito árabe-israelí é política e non militar, pero entrementres e ate que se dean as condicións necesarias para ter un interlocutor válido, somos nós os israelís quen temos que defendernos e protexer a nosa poboación dos atentados diarios, das ameazas e agresións e do sono que aínda teñen algúns dos nosos veciños de poñer fin á nosa existencia.

E, se erramos, seremos nós, os israelís, os primeiros en pagar o prezo…

A Folla de Ruta, a pesar de todo...

A Folla de Ruta, a pesar de todo…
Por Alona Fisher-Kamm
22.01.2007

“Que teña unha vida interesante” maldin os chineses. Lamentablemente, esta maldición é unha realidade en Oriente Próximo. Nunca é doado resumir nunhas liñas un ano enteiro, mais é aínda máis complicado cando se trata desta rexión e do ano 2006, cuxos acontecementos dramáticos van seguir marcando a nosa vida nos anos vindeiros. Cronoloxicamente, comezamos o ano coa repentina enfermidade do Primeiro ministro Sharon que o deixou en coma. A democracia israelí nunca dependeu dunha persoa ou doutra. É dabondo madura e estábel para poder superar unha como esta, sen traumas nin crise interna. Sen embargo, Sharon deixou as súas funcións como primeiro ministro cunha tarefa inacabada. O camiño sinuoso que emprendeu coa retirada unilateral tería que ser seguido por outros pasos cara a paz, outras retiradas, outras iniciativas, outras medidas de confianza. Non, el non chegou a ver o momento no que a comunidade internacional comezou a recoñecer a súa verdadeira determinación e vontade de asumir riscos no nome da paz. Pero os acontecementos non nos deixaron moito tempo para recuperarnos. O mesmo mes de xaneiro, o grupo terrorista e islamista Hamás gañou as eleccións na ANP. Toda esperanza de ter un socio estábel, forte, capaz de tomar decisións e de dirixir aos palestinos para a moderación e a paz quebrou. Peor aínda, desde entón, todos os intentos de introducir algunha mudanza na postura ou o comportamento desta organización, o goberno palestino actual, fracasaron.

Hamás mantén o seu radicalismo: non recoñecen a mera existencia de Israel (sexan cales sexan as súas fronteiras), non aceptan deixar as armas e a loita armada para poder negociar a paz, e tampouco recoñecen os acordos de paz xa acadados entre Israel e a autoridade palestina. O mais terríbel desta política é que as vítimas reais non son só os israelís, senón, en primeiro lugar, o pobo palestino. Neste contexto confuso celebráronse en marzo as eleccións en Israel. O novo goberno tivo que facer fronte a un novo problema: como seguir o proceso de paz e as negociacións sen ter un interlocutor. Verdade. A paz asínase sempre entre inimigos, pero para conseguila ten que haber vontade en ambas partes e unha aceptación mínima dalgunhas regras básicas. Requisitos mínimos moi lonxe de ser respectados por Hamás. Nestas condicións, a vontade dos israelís de chegar a un acordo negociado cos palestinos deu paso á idea dunha retirada unilateral en Cisxordania, a pesar dos seus defectos e os seus riscos.

Non era fácil convencer aos israelís de que esta retirada tería as súas vantaxes, xa que eramos testemuñas de que os ataques diarios de Kassam sobre as cidades continuaron. A poboación e as infraestruturas civís eran atacadas a partir das mesmas zonas que Israel deixara en Gaza pouco antes. Sen embargo, Ehud Olmert gañou as eleccións con este proxecto. Durante os dous meses seguintes, os ataques contra a poboación israelí do sur do país foron incesantes. Día tras día, decenas de mísiles provocaron danos humanos e materiais. E logo veu a primeira treboada do verán co secuestro dun soldado israelí, Guilad Shalit no sur do país. Guilad está en mans de terroristas desde hai máis de 6 meses sen ningún sinal de vida, ningunha nova sobre o seu estado de saúde. Os seus captores fan un uso cínico do seu estado, da dor dos seus familiares e da vontade de Israel de conseguir a súa liberación. Ademais, este caso revelou o papel tan negativo de Damasco, que incita aos terroristas palestinos a seguir a súa loita, apoia aos sectores palestinos máis radicais e violentos, obstaculiza todas as iniciativas encamiñadas á liberación do secuestrado e bloquea os pasos para chegar a algún entendemento interno palestino.

Si, a pesar das súas declaracións, o réxime sirio non mostrou ningún sinal de moderación, non deu ningunha proba da súa vontade de contribuír á estabilidade rexional, e a iso hai que engadir o seu nefasto papel no Líbano, cuxo resultado foi a guerra que sufriu a rexión en verán.Ven? Só chegamos ao mes de xullo e a realidade faise cada vez máis complicada. Non teño intención nestas curtas liñas de analizar a guerra, cos seus gañadores e perdedores. Sen embargo, paga a pena lembrar e salientar que o seu motivo foi o secuestro de dous soldados israelís, Eldad Regev e Ehud Goldwasser, un acto terrorista acompañado por un ataque simultáneo sobre cidades do norte de Israel. Desde a retirada israelí do Líbano, no 2000, sufrimos constantes ataques armados de Hizbollah, aos que Israel non reaccionou; o prezo desa política de contención pagouno a poboación do norte. Esta vez, e fronte a unha provocación terrorista, o goberno israelí decidiu enviar unha mensaxe nidia.

Persoalmente, non podo pensar en ningún país democrático que non respondese de xeito similar diante dunha serie de ataques desta envergadura, pois non só ten o dereito senón, máis ben, o deber e a responsabilidade de protexer aos seus cidadáns. Ningún goberno responsábel permanecería impasíbel ao ver a un grupo terrorista como Hizbollah armándose nas súas fronteiras ate acumular máis de 15.000 mísiles, co obxectivo declarado de utilizalos en contra dun país veciño. Non puidemos liberar aínda aos nosos soldados. Tampouco vencemos a Hizbollah. Sen embargo, logramos afastar a Hizbollah das nosas fronteiras, grazas tamén á resolución 1701 das Nacións Unidas e a disposición de moitos países, España entre eles, que despregaron aos seus soldados no marco da FINUL. Este desenvolvemento ten un dobre obxectivo: afastar a Hizbollah das fronteiras e así evitar unha nova provocación que podería desestabilizar ao goberno libanés. Isto, ademais, está facilitando ao goberno libanés a posibilidade de asumir as súas responsabilidades e restaurar a súa soberanía neste territorio, que se convertera nun estado dentro dun estado.

Israel valora moi positivamente o papel da FINUL e procura facilitar o seu labor. Os obxectivos da FINUL (asegurar a estabilidade do Líbano e reforzar o seu goberno) coinciden cos nosos. Ao analizar as consecuencias desta guerra, tamén debemos mencionar as dificultades a nivel bilateral que xurdiron entre España e Israel, e buscar as vías para superalas. Non dubidamos das boas intencións españolas, pero aos israelís producíronnos unha fonda decepción as declaracións, os feitos e o clima moi críticos para Israel que se producían aquí nun momento no que Israel, un país amigo e democrático, loitaba contra un grupo terrorista e cuxa poboación era atacada sen ningunha provocación. Non é tarefa fácil intentar restaurar a confianza e o sentimento de proximidade nas relacións bilaterais. Tampouco estamos seguros de que “a iniciativa de paz” de España, e sobre todo o xeitao no que foi lanzado, contribúa a este obxectivo. A guerra entre Israel e Hizbollah puxo de relevo, aínda máis, o papel negativo de Siria como elemento desestabilizador, radical, cínico, que apoia ao terrorismo, e como provedor de armas a Hizbollah.

Para aqueles que dubidaban, a guerra tamén puxo en evidencia a ameaza de Irán, unha ameaza non só para Israel, senón para toda a rexión. O que converte a Irán nunha ameaza real é unha combinación de elementos, entre eles, a chamada do seu presidente a borrar a Israel do mapa (unha declaración repetida en varias versións ao longo do ano). Así mesmo, hai que salientar o carácter antisemita do seu discurso, cuxo máximo expoñente foi a conferencia para poñer en dúbida a existencia do Holocausto. Este negacionismo ten un dobre obxectivo: poñer en cuestión un feito histórico e poñer en dúbida o dereito de Israel a existir e o dereito do pobo xudeu a unha terra. E logo vén o apoio directo ao terrorismo e a Hizbollah, a intervención noutros países co obxectivo de crear o caos e unha base de influencia rexional. A iso hai que sumar os seus intentos de conseguir capacidade militar nuclear, o que será un pesadelo para todos os países moderados da rexión e máis alá. As medidas tomadas polo Consello de Seguridade son unha mensaxe importante do desacordo mundial co comportamento iraniano e un primeiro paso na boa dirección para intentar a por fin ao proxecto. Non cabe dúbida de que a comunidade internacional esta preocupada fronte a estes acontecementos. Ninguén quere ficar quedo perante tales ameazas e todos desexamos facilitar o camiño para a paz. Pero perante esta situación, temos que preguntarnos cal sería a maneira máis eficaz e viable para alcanzalo. Iniciativas e planos non faltan. Segue en vigor a Folla de Ruta que, a pesar dos seus defectos e dos seus atrasos, é o único plano aprobado por ambos lados e que dá algunhas liñas xerais e principios aceptados.

Baseado sobre estas liñas, o Primeiro ministro israelí ven de presentar un plano político, no cal fala de dous estados democráticos que conviven en paz, e reiterou a súa disposición a “pagar un prezo” alto e facer concesións dolorosas desde o punto de vista israelí. Para demostrar a seriedade das súas ideas, entrevistouse co Presidente palestino Abu Mazen e mostráronse de acordo sobre unha serie de medidas para reforzar a confianza mutua e, principalmente, para aliviar un pouco as dificultades económicas que sofren os palestinos. Queda por ver o seu alcance real. Se comecei cunha maldición chinesa, desexaría terminar cunha bendición xudea dedicada ao ano novo: “que termine o ano coas súas maldicións e empece o ano coas súas bendicións”. Feliz Aninovo.

O lado escuro das noticias sobre a franxa de Gaza

O lado escuro das noticias sobre a franxa de Gaza

Por Alona Fisher-Kamm
22.05.2007

Como moita xente, seguín con inmensa preocupación e tristura as novas chegadas nos últimos días desde a franxa de Gaza sobre os enfrontamentos violentos entre Fatah e Hamás, unidos nun goberno de unidade nacional pero loitando no terreo. Decenas de mortos –armados e civís– asasinatos a sangue fría e unha poboación palestina desesperada, unha vez máis. A esta tristura súmase un sentimento de anoxo ao ler nos xornais a información sobre os ataques israelís: "Israel lanza sobre Gaza o peor ataque desde o alto o fogo de novembro", titula un; "Israel bombardea Gaza en plena escalada da guerra civil en Palestina", é outro dos encabezamentos. Non quero cuestionar a información publicada nos distintos medios de comunicación. Sen embargo, quero sacar á luz algúns datos e feitos que se lle "escapan" á maioría dos medios españois. Noticias ocultadas que poderían darlle ao lector unha perspectiva máis ampla na súa visión dos acontecementos.

1. Durante os enfrontamentos, un cidadán español atopou a morte en mans de Hamás. Sen embargo, as noticias non chegaron ao coñecemento do público. Nos poucos medios que o mencionaron, facía falta ler con moita atención para entender que Hamás foi o responsable, e non, por exemplo, Israel. Poderían vostedes imaxinar a reacción do público ou das autoridades se o cidadán español fose ferido accidentalmente por Israel?

2. Cantos dos atentos lectores saben que Mahmud Abbas anulou a súa viaxe a Gaza esta semana a raíz do descubrimento dun intento de Hamás de atentar en contra el? Non quero imaxinar a condena internacional se fora Israel. A gravidade do acto é aínda maior, xa que Hamás non é só un grupo terrorista recoñecido como tal pola comunidade internacional, senón tamén o socio do Fatah no goberno de unidade nacional, tan eloxiado pola UE. Acaso son estas as consecuencias desta composición gobernamental, que recibe aos poucos de facto o recoñecemento da comunidade internacional?

3. No primeiro día dos enfrontamentos, Hamás matou a cinco membros de Fatah perto do paso Karni. Ao ver a furia da poboación intentaron botar a culpa a Israel, denunciando un ataque israelí e chamando á vinganza.

4. Ao non ter a reacción agardada, reemprenderon o lanzamento de foguetes Qassam sobre a cidade de Sderot. En cinco días, ate o 20 de maio, ao redor de 150 foguetes caeron en territorio israelí. Escolas, xardíns de infancia, sinagogas, casas ou infraestrutura civil, todos foron obxectivos de Hamás. Decenas de civís israelís feridos, desaloxados de súas casas, escolas pechadas, unha cidade abandonada. Uns ataques e unhas consecuencias que non teñen o eco que lles corresponde nos medios de comunicación nin unha condena da comunidade internacional.

5. Durante todos estes días de ataques continuos, Israel limitouse a protexer aos seus cidadáns e, logo, a atacar de xeito moi limitado só as bases de Hamás e os núcleos de lanzadores dos Qassam, tratar de evitar na medida do posible calquera dano a civís non implicados e á súa infraestrutura civil, o que reduciu significativamente as posibilidades de rematar cos lanzamentos de Qassam.

6. As análises mediáticas dos tráxicos sucesos non expuxeron unha serie de preguntas básicas que merecen unha resposta:

a. Por que Israel é atacado unha vez máis sen ningunha provocación e por que, unha vez máis, a poboación civil se converte no obxectivo para Hamás (sen condena internacional)? Creo que existen dúas respostas a esta pregunta. Por unha banda, posiblemente, o cálculo de Hamás é que así pode canalizar a frustración da poboación ao desviar a atención dos enfrontamentos internos para o "inimigo común" de sempre –Israel–; doutra banda, Hamás debe ter a “esperanza” (si, é a palabra axeitada) de que Israel lance unha represalia, se converta no “malo” e, deste modo, Hamás conseguiría máis simpatías e logros na area interna. Igual, Hamás considera que a nivel internacional terá que pagar un prezo mínimo por esta escalada dos ataques contra Israel.

b. Por que os ataques de Qassam son lanzados desde os mesmos territorios que Israel abandonara hai case dous anos? Israel retirouse da franxa de Gaza como primeira medida de confianza e como nunha proba a disposición e capacidade das autoridades palestinas para manter a orde e a seguridade e previr ataques en contra de Israel, que dificultan calquera avance nun proceso de paz. O uso destes territorios como base dos ataques fai poñer en dúbida calquera outra retirada israelí.

c. De onde vén todo este arsenal de foguetes usados en contra de Israel e todas as armas utilizadas por Hamás en contra de Fatah? Noutras palabras, a prensa acusa a Israel de violar o alto o fogo declarado en novembro 2006 sen preguntarse que para Hamás durante estes meses de alto o fogo. Caváronse decenas de túneles entre Exipto e a franxa de Gaza, polos cales foron introducidas ilegalmente toneladas de armas e explosivos á Franxa. Desde o alto o fogo máis de catrocentos foguetes caeron en territorio israelí –diante dos que non houbo resposta militar israelí– causando vítimas humanas e danos materiais. Sabemos ben que Hamás ten no seu arsenal armas máis sofisticadas e foguetes de maior alcance que os Qassam. É unha cuestión de pura táctica de vontade política que limita hoxe día o seu uso.

d. Quen é responsable? Hamás, segundo os medios de comunicación. Verdade. Hamás é un grupo terrorista, definido como tal pola comunidade internacional. Pero, o mesmo Hamás gañou as eleccións palestinas e forma parte do goberno de unión nacional. O primeiro ministro palestino é de Hamás. A metade do goberno e a maioría do parlamento palestino é de Hamás. Non nos equivocamos entón se cargamos a responsabilidade da escalada sobre o goberno palestino, o mesmo goberno cuxa formación foi eloxiada pola UE.

e. Como debería de tratar, entón, ao goberno nacional palestino? Creo que a resposta é sinxela: tratalo como é en realidade e non como esperamos que sexa. A UE deu a benvida ao acordo da Meca, o acordo que permitiu a formación do actual goberno palestino. Europa xustificou esta reacción dicindo que debía verse como un primeiro paso para unha moderación gradual e un camiño de poñer fin aos enfrontamentos internos palestinos. Uns meses despois, os enfrontamentos e os mortos son máis numeroso que nunca e aínda non hai ningún sinal de moderación nin de aceptación das tres condicións postas pola comunidade internacional. Aquí, o público non está informado das mensaxes de incitación e de odio que seguen enviando os líderes de Hamás. O caso da televisión palestina que no seu programa infantil chama a través dunha figura parecida a Mickey Mouse á yihad e incita ao odio para Israel, é só un pequeno exemplo revelador. Na miña opinión, o certificado de boa conduta que deu a comunidade internacional ao goberno palestino foi prematuro e abriu a porta a unha lexitimación de facto de Hamás que esta organización está usando hoxe con éxito en contra do Fatah.

f. E, por último, a pregunta hipotética de sempre: Que faría o goberno de España e os cidadáns españois se os seus veciños atacasen a unha cidade española con 150 foguetes en cinco días? Todo o mencionado arriba, faime lembrar unha anécdota famosa e reveladora: "Unha israelí chega ao aeroporto de Barajas e a primeira cousa que ve é un can enorme que ataca a unha nena pequena. De xeito instintivo, sen pensalo, decide protexer á nena e despois dunha loita longa chega a salvar á nena e matar ao can. Os xornalistas aplauden a súa valentía e deciden titular as noticias: "Un heroe madrileño salva a unha nena pequena". A israelí replícalles que non é madrileña, pero os xornalistas insisten: ¨"Unha heroe española salava a unha nena pequena". A israelí explícalles que tampouco é española. É entón que lles revela a súa identidade. Os xornalistas reflexionan un pouco e logo titulan as noticias: "Unha israelí asasina a un can".