Amosando publicacións coa etiqueta documentos. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta documentos. Amosar todas as publicacións

07/03/17

Moción de difusión da herdanza hebrea-sefardi (Grupo Popular no Senado)




MOCIÓN DIFUSIÓN HERENCIA HEBREA-SEFARDÍ 

En el año 1492 se ponía fin a la vinculación de los judios con España, después de más de ocho siglos de convivencia y entendimiento mutuo . La expulsión pudo afectar según los numerosos estudios a entre 100.000 y 400.000 ciudadanos, un porcentaje significativo de la población entonces , pues España representaba en aquellos momentos el país con la comunidad judia más importante en el mundo.

Desde esta expulsión de los españoles que profesaban la fe judía en los reinos de Castilla y de Aragón, y posteriormente en 1498 del reino de Navarra, los judíos de origen español han llevado a España en el corazón, con verdadero cariño, con una inmensa nostalgia y sin ningún rencor. Han mantenido con tenacidad su idioma, el judeoespañol, el folclore y los ritos de la España medieval; los judíos sefardíes han sido durante más de cinco siglos auténticos embajadores de nuestro país, de su país, de Sefarad. Un fenómeno que no encuentra parangón en el mundo.

La dispersión de estos españoles no llevó sino a un empobrecimiento cultural de nuestro país. En 1992 cuando se conmemoraba el V Centenario de la expulsión, los Reyes de España sellaron un reencuentro simbólico de las dos culturas afirmando que Sefarad ya no era una nostalgia sino un hogar. Y años más tarde con la La Ley 12/2015, de 24 de junio, en materia de concesión de la nacionalidad española a los sefardíes originarios de España, se terminó de cerrar esa reconciliación. Con la aprobación de esa ley de envergadura histórica, se ha permitido reconocer la nacionalidad a los sefardíes que han mantenido a través de los siglos y de la distancia una especial vinculación con España. 

Gracias a la dimensión de esta ley se puso el colofón a una larga trayectoria histórica, política y legislativa de reencuentro y de reconciliación. Porque apenas hace dos siglos no había en España ni un solo judío. 

Fue a mediados del siglo XIX cuando los sectores más liberales y progresistas comenzaron a relacionar la decadencia española con la presión ejercida por la intolerancia religiosa. Y fue entonces cuando se puso como máximo exponente de esa actitud,  el ejemplo de la expulsión de los judíos y sus nefastas consecuencias. 

Tuvieron una enorme relevancia estudios como los de Amador de los Ríos o Rafael Altamira. Y sin duda tuvo también un gran impacto la guerra de África, y los relatos de los soldados que desembarcaron , y sorprendidos, fueron recibidos entre vítores por ciudadanos que les hablaban un extraño español, la haketía, (jaquetía) y les recibían como auténticos libertadores. 

También trató este tema Emilio Castelar,  en su famoso discurso sobre la libertad religiosa y fue un senador : Ángel Pulido, quien en 1903 por primera vez trajo la realidad de los judíos sefardíes aquí al Senado español. Recordamos con frecuencia una frase muy elocuente que pronunció en 1915 Isaac Alchech y Saporta, enviado al frente de una delegación de sefardíes que empezaban a sentir la persecución en Grecia, y que proclamó: "españoles fuimos, españoles somos y españoles seremos". 

En 1916 se firmó con Grecia el primer tratado por el cual España tomó bajo su protección a los sefardíes de origen español. Se les dió  el tratamiento de nacionales y se estableció que, en el caso de que hubiese litigios sobre sus personas o sus bienes, serían los diplomáticos españoles los que deberían prestarles asistencia y defensa. 

Los sefardíes desde ese momento pudieron obtener pasaporte español y eso, aunque no implicase reconocimiento de nacionalidad, supuso sin duda un paso crucial. Ese es el precedente de acuerdos similares posteriores como la ley de Primo de Rivera de 1924, por la que se concedía la nacionalidad española por carta de naturaleza a los protegidos de origen español.

Ese conjunto de normas, laxamente interpretadas, permitieron durante la II Guerra Mundial escribir al servicio exterior español una de sus páginas más gloriosas. Figuras como la de Sanz Briz, Romero Radigales, Ruiz de Santaella, Rolland de Miota, Julio Palencia, o Eduardo Propper, algunos de ellos reconocidos como Justos entre las Naciones en Yad Vashem, - centro mundial de documentación y conmemoración del Holocausto - , contribuyeron a salvar de los campos de exterminio nazis a miles de judíos, encarnando así nuestra mejor historia contemporánea.

También Ernest Lluch quien consiguió en 1981 la introducción en el Código Civil de la equiparación de los sefardíes con los nacionales de los países iberoamericanos, de Filipinas y de otros antiguos territorios españoles a efectos de la obtención de la nacionalidad por residencia. 

Y como comentaba anteriormente hace apenas dos años el pueblo español, representado en las Cortes Generales, culminó una vía de reconocimiento de la nacionalidad española a los descendientes de quienes fueron expulsados hace 500 años y han mantenido vivos sus vínculos durante tan largo tiempo. El debate en el Congreso y posteriormente aquí en el Senado con el apoyo unánime de todos los grupos parlamentarios , completó esta tarea. Sin embargo todavía es patente la percepción de un enorme desconocimiento de nuestros siglos de historia compartida y del inmenso legado de la cultura sefardí en nuestro país.

Por fortuna no todo se perdió con aquel decreto de hace seis siglos , mucha de aquella riqueza y diversidad cultural permaneció indeleble y es el momento ahora de exaltarlo y situarlo en el lugar que le corresponde en nuestra historia. Porque son numerosas las actuaciones que ha desarrollado  el Gobierno a través del ministerio de Cultura desde la Biblioteca Nacional de España difundiendo la herencia cultural hebreo-sefardí como demuestran las múltiples actividades que se han realizado en los últimos años :

.encuentros
.presentación de libros 
.exposiciones
.jornadas
.conciertos
.conferencias etc

Por eso instamos al Gobierno a que continúe dando impulso y difusión a la herencia cultural hebrea-sefardí,  parte indispensable y fundamental de nuestra identidad.

Madrid, 6 de Marzo de 2017 

23/06/15

Nacións Unidas: o bloqueo naval a Faixa de Gaza é legal e apropiado

 
Informe da Comisión Palmer 2011
A raíz dos graves incidentes que tiveran lugar durante a incursión de forzas israelís contra un barco que se dirixía a Faixa de Gaza en 2010 as Nacións Unidas encomendaron a unha comisión de expertos a elaboración dun informe sobre a legalidade ou non do bloqueo naval á Faixa de Gaza. Documento coñecido como "Informe Palmer" e feito público en xullo de 2011

Ao referirse ao bloqueo israelí da Faixa de Gaza, o Informe Palmer subliña que o Estado de Israel "enfronta unha ameaza real para a súa seguridade por parte de grupos militantes en Gaza".

"O bloqueo naval foi imposto como unha medida de seguridade lexítima e apropiada para impedir que as armas sexan introducidas en Gaza desde o mar e a súa implementación cumpre cos requisitos da lei internacional", precisa o informe de Nacións Unidas.



13/05/12

V Asemblea Xeral e Xantar de Confraternidade




V Asemblea Xeral e Xantar de Confraternidade
Domingo 10 de xuño de 2012 ás 11:00 horas
Hotel Casa Rosalía (Brión)

V ASEMBLEA XERAL
Orde do día:
01/ Información e balance de xestión
02/ Información finanzas
03/ Varios; Pregos e preguntas
04/ Presentación e estrea do documental editado e producido por A.G.A.I.: "Testemuño: Annia Horszowsky" (Oscar Galansky 2012)
.
XANTAR DE CONFRATERNIDADE 
Data tope para ter feito o ingreso e escollido o menú (carne ou peixe):
Luns 4 de Xuño ás 14:00 horas

Menú 1:
. Caldo Galego
. Vieiras ao Forno (2 unidades)
. Xarrete de Tenreira asada con Patacas Panadeira ou Pescada á Cazola con Patacas Panadeiras (ESCOLLER CARNE OU PEIXE)
. Surtido de Sobremesas Variados da Casa
. Albariño D.O Rias Baixas
. Rioxa Crianza
. Pan, Auga, Café e Licores da Casa
. PREZO: 28,00 € por persoa
Para escoller no menú Carne ou Peixe deixade aviso antes do 4 de xuño no: 610424174
Menú 2:
(Vexetariano)
. Salada especial 
. Verduras variadas á grella
. Sobremesa variada
O ingreso debe facerse (indicando nome e número de comensais) na conta de A.G.A.I. en NovaCaixa. Nº: 2080 0518 97 3040025495

12/10/09

Análise do Informe Goldstone (Ministerio de Relacións Exteriores de Israel)


Ministerio de Relacións Exteriores de Israel

(AGAI agradece ao Ministerio de RR.EE de Israel pola súa xentileza enviándonos a presente análise do informe que agora publicamos traducida ao galego)
.

Análise e comentarios do MFA de Israel sobre o coñecido coma Informe Goldstone sobre a guerra en Gaza:

Israel está arrepiada e decepcionada co Informe publicado o pasado 15 de setembro de 2009 pola Comisión Investigadora de Gaza. O informe efectivamente ignora o dereito de Israel á autodefensa, fai afirmacións non comprobadas acerca do seu intento e desafía os valores democráticos e regulamentos de lei israelís. Ao mesmo tempo, o informe non fai máis que ignorar a estratexia deliberada de Hamas de operar entre e detrás da poboación civil e transformar áreas densamente poboadas nun campo de batalla. Facendo caso omiso de tales tácticas, esta, de feito, recompensando. O Informe apenas disfraza o seu obxectivo de instigar unha campaña política en contra de Israel, e nas súas recomendacións busca involucrar ao Consello de Seguridade, á Asemblea Xeral da Corte Internacional, ao Consello de Dereitos Humanos, e a toda a comunidade internacional en devandita campaña.

Mandato da Comisión:

O parcial mandato da Comisión Investigadora de Gaza, e a resolución establecida por ela, deron serias razóns de preocupación tanto para Israel como para outros estados membros do Consello que rexeitaron apoiala - incluíndo os estados membros da Unión Europea, Suíza, Canadá, Corea do Sul e Xapón. Tamén perturbou a moitos importantes personalidades, incluíndo á anterior Alto Comisionado para os Dereitos Humanos Mary Robinson, quen rexeitou invitacións para dirixir a Comisión e admitiu que foi "guiada non polos dereitos humanos senón pola política".

Conduta da Comisión:

Estas preocupacións víronse agravadas pola conduta da Comisión mesma, incluíndo informes nos medios Palestinos de que, durante as súas visitas en Gaza, estivo constantemente escoltada por oficiais de Hamas e a súa negativa a recusar membros da comisión con claras visións políticas sobre os feitos baixo investigación. Un membro da comisión asinou unha carta para o xornal Sunday Times dicindo que as accións de Israel en contra dos ataques de Hamas eran actos de "agresión e non de autodefensa", prexulgando a investigación antes de que esta comezase. As inauditas audiencias televisadas tamén deron motivos de preocupación. O feito de que todos os testemuños fosen previamente revisados e seleccionados, e que a ningún se lle fixeran preguntas relacionadas con ningunha actividade terrorista Palestina ou coa localización de armamento terrorista en áreas civís, só apoia as preocupacións de que eles eran parte dunha campaña política previamente orquestrada.

Un documento "non-xudicial":

O Xuíz Goldstone como Director da Comisión insistiu reiteradamente en que a Comisión non era unha investigación xudicial e por iso "non pode chegar a conclusións xudiciais". Con esta base é coa que xustificou a inclusión de membros partidarios da comisión, admitindo que a súa participación "non sería apropiada para unha investigación xudicial". Con todo, o Informe é altamente xudicial na súa natureza, chegando a decisivas determinacións xudiciais de culpa, e incluíndo "detallados achados legais" mesmo na ausencia da delicada información de intelixencia que Israel non se sentiu capacitado de entregar. Estas determinacións son feitas a pesar da admisión do Informe de que si "pretende alcanzar o stándar de proba aplicable en xuízos criminais".

Elementos Ignorados polo Informe:

O Informe ignora completamente a deliberada estratexia terrorista de operar no corazón de áreas civís densamente poboadas establecidas como o campo de batalla. Mesmo cando terroristas de Hamas se mesturan entre civís, o Informe rexeita a noción de que había intención de pór en risco á poboación civil. Sorprendentemente, a pesar das moitas e amplamente reporteadas instancias na prensa internacional sobre o abuso de instalacións civís por grupos terroristas, e as afirmacións dos mesmos lideres de Hamas encomiando a mulleres e nenos que actuaron como escudos humanos, o Informe afirmou reiteradamente que non puido atopar ningunha evidencia de tales actividades. Isto mesmo a pesar da súa admisión de que aqueles entrevistados foron "remisos a falar acerca da presenza ou conduta de hostilidades por parte dos grupos Palestinos armados". O Informe ignora tamén os exhaustivos esforzos de Israel, mesmo en plena batalla, por manter os estándares humanitarios. A pesar de que, de mala gana, recoñece os "esforzos significativos" de Israel por emitir alertas antes de atacar, non considera ningún destes esforzos como efectivo. Mentres que o Informe xulga en contra de Israel en relación con case calquera acusación, busca absolver ao Hamas de case calquera maldade. A palabra "terrorista" está totalmente ausente. O soldado Gilad Shalit, actualmente detido en cativerio incomunicado por máis de tres anos, foi "capturado durante unha incursión inimiga" e os membros do Hamas cos que a Comisión se reuniu en Gaza son agradecidos como as "autoridades de Gaza" por estenderlles a súa completa cooperación e apoio á Comisión. Mesmo aos miles de ataques de foguetes en contra de israelís que fixeron necesaria a Operación Gaza élles dado o tratamento máis superficial, e de feito o Informe culpa indirectamente a Israel por eles cualificándoos como "represalias".

Rexeitamento de valores democráticos:

Nun Informe que confía tanto nas organizacións israelís de dereitos humanos e que tamén demanda asuntos de seguridade sensibles á Corte Suprema de Israel, o Informe dedica considerable atención a "represión de desacordo en Israel". Basea esta afirmación en gran parte no estendido apoio da opinión pública israelí á operación militar, asumindo que Israel "creou un clima político no cal o desacordo non é tolerado". A noción de que a gran maioría dos israelís apoiaron xenuinamente accións para levar anos de continuos ataques de foguetes e mísiles contra civís israelís ao seu fin, non parece térselles ocorrido aos membros da Comisión. O Informe ademais critica ás investigacións internas de Israel mesmo aínda que estas se comparan favorablemente con investigacións de acusacións en asuntos militares na maioría dos países occidentais, e resultaron regularmente en investigacións criminais e conviccións.

Recomendacións:

As recomendacións do Informe son tan parciais como os seus achados. Busca utilizar ao Consello de Dereitos Humanos, ao Consello de Seguridade da Asemblea Xeral, á Oficina do Alto Comisionado de Dereitos Humanos e á Corte Criminal Internacional e á comunidade internacional como parte da súa hostil campaña política. A pesar de simbólicas recomendacións con respecto ao bando palestino, toda a presión internacional está dirixida unicamente contra Israel. A verdadeira proba dun informe como ese só pode ser se é que en futuros conflitos terá o efecto de aumentar ou diminuír o respecto polo dominio da lei. Lamentablemente un reporte parcial desta natureza, afirmando representar a lei internacional, só pode debilitar a posición da lei en futuros conflitos. Ao mesmo tempo, transmitirá un profundamente perturbador mensaxe a grupos terroristas alí onde sexa que estean, de que as cínicas tácticas de buscar explotar o sufrimento dos civís para fins políticos realmente reporta beneficios.

Para maior información: http://www.mfa.gov.il/GazaFacts

30/07/09

Informe sobre a Guerra en Gaza


Israel fai público un informe sobre a Operación "Chumbo Fundido" levado a cabo contra Hamas en Gaza.
1. No presente informe exponse unha serie de cuestións xurídicas factuais e internacionais relacionadas coa operación militar emprendida polas Forzas de Defensa de Israel (Tzáhal) en Gaza no período decembro 2008 - xaneiro 2009 (a Operación Gaza).-

2. O informe foi preparado co fin de situar a Operación Gaza no contexto factual e xurídico que lle corresponde. Nalgúns puntos, o Documento presenta só unha análise provisional posto que Tzáhal continúa levando a cabo exhaustivas investigacións, de campo e no penal, relacionadas coas alegacións que se refiren ao comportamento das súas tropas durante a Operación. Estas investigacións serán revisadas polo Fiscal Militar Xeneral e sometidas a unha revisión posterior por parte do Fiscal Xeral do Estado. Ademais, poden interporse recursos de revisión xudicial ante o Tribunal Supremo de Xustiza de Israel (constituído en Tribunal de Amparo).
3. O Documento refírese ao contexto da Operación Gaza e sinala que Israel tiña o dereito e o deber de emprender unha acción militar contra Hamás en Gaza a fin de pór coto aos incesantes ataques con foguetes, mísiles e granadas de morteiro de Hamás, ademais dos seus outros atentados terroristas, contra miles de cidadáns israelís. Durante o período 2000-2008, Israel foi bombardeado con ao redor de 12.000 foguetes, mísiles e granadas de morteiro, dos cales uns 3.000 foron disparados durante o ano 2008. Hamás fixaba especificamente o horario de moitos dos seus ataques para aterrorizar aos escolares pola mañá e despois do mediodía. Estes ataques deliberados provocaron mortes e lesións, ademais de graves danos materiais, forzaron o peche de empresas comerciais e foron a causa de que decenas de miles de residentes aterrados abandonasen as súas vivendas.
4. O Documento observa que Hamás dedicaba constantes esforzos a estender o alcance das súas armas e que, a fins de 2008, os seus foguetes podían facer impacto nalgunhas das grandes cidades e as infraestruturas estratéxicas de Israel, ameazando así ás vidas dun millón de civís israelís, entre eles uns 250.000 nenos en idade escolar. Hamás urdiu tamén numerosos atentados suicidas contra a poboación civil de Israel e formou un gran exército constituído por máis de 20.000 efectivos armados en Gaza.
5. O Documento describe tamén os numerosos intentos de Israel por pór freo aos ataques sen recorrer á vía militar antes de dar comezo á Operación Gaza, entre eles peticións urxentes ao Secretario Xeral da ONU e aos sucesivos Presidentes do Consello de Seguridade instándolles a tomar medidas firmes, ademais de xestións diplomáticas, directas ou a través de intermediarios, destinadas a pór fin á violencia. A pesar diso, Hamás proseguiu, e de feito incrementou, os seus ataques a través da fronteira. Un deses ataques foi unha incursión procedente de Gaza en territorio israelí, en xuño de 2006, na que secuestraron a un soldado de Tzáhal, o cabo Gilad Shalit, que a máis de tres anos do suceso, aínda se atopa en cativerio e incomunicado, sen acceso ao Comité Internacional da Cruz Vermella (CICR) nin a ningún outro organismo internacional.

6. Nunha detallada análise xurídica, no que se inclúe un estudo dos principios xurídicos pertinentes e os procedementos do Estado, o Documento observa que o recurso á forza por parte de Israel na Operación Gaza foi unha reacción á vez necesaria e proporcionada aos ataques de Hamás. Mentres Tzáhal continúa investigando determinados incidentes ocorridos no transcurso da Operación, o Documento demostra que os comandantes e soldados israelís actuaron guiados polo Dereito Humanitario Internacional, inclusive os principios de distinción e proporcionalidade. Estes principios, consagrados no adestramento de Tzáhal, o seu Código Ético e as súas normas de combate, impuxeron ás forzas de Tzáhal dirixir os seus ataques unicamente contra obxectivos militares e tratar de asegurarse de non inflixir danos á poboación civil ou a obxectivos civís. Nos casos en que non era posible evitar danos concomitantes a civís ou bens de propiedade civil, Tzáhal investiu esforzos extraordinarios para asegurar que non fosen excesivos en relación coa vantaxe militar anticipada, en cada caso en particular e en xeral. Antes da Operación Gaza e durante o seu transcurso, Tzáhal non escatimou esforzos, como o rexistra o Documento, para asegurar a chegada de axuda humanitaria á poboación palestina, inclusive facilitando o acceso de 1.511 camións que transportaban 37.162 toneladas.



7. En contraste, tanto antes como durante a Operación Gaza, Hamás infrinxiu clara e gravemente as leis internacionais. O Documento rexistra os deliberados ataques con foguetes, mísiles e granadas de morteiro de Hamás contra a poboación civil de Israel, en violación da prohibición de ataques deliberados contra civís e obxectivos civís expresada no Dereito internacional. Tamén se documentan as deliberadas tácticas de Hamás que puñan en grave perigo á poboación civil de Gaza. Entre elas atópanse o lanzamento de foguetes desde áreas densamente poboadas na proximidade de escolas e instalacións protexidas pola ONU, a requisa de hospitais como bases de operacións e de ambulancias para o transporte, o almacenamento de armas en mesquitas e a colocación de trampas explosivas en barrios civís enteiros de modo que todo ataque sobre unha determinada estrutura devastara moitas outras. Estes actos, claramente documentados en probas fotográficas e de vídeo incluídas no Documento, infrinxían o Dereito internacional. Moitas das mortes e lesións de civís, así como un significativo volume dos danos á propiedade durante a Operación Gaza, foron atribuíbles á táctica de Hamás que consiste en mesturarse coa poboación civil e utilizar instalacións protexidas e bens civís, ou ben en operar na inmediata proximidade dos mesmos. O Documento rexistra tamén as lesións e danos directos causados a palestinos polas explosións das fábricas de armas de Hamás e polo impacto, sobre a poboación civil de Gaza, de foguetes que caeron a menor alcance que o previsto para os brancos.



8. O Documento expón os agudos dilemas aos que se enfrontou Israel na confrontación cun adversario que utilizaba á súa propia poboación civil a guisa de escudo. Alí detállanse as amplas precaucións adoptadas por Tzáhal co fin de evitar ou restrinxir os danos á poboación civil de Gaza, sen deixar de bregar por alcanzar o obxectivo necesario de pór coto aos lanzamentos constantes de foguetes e granadas de morteiro de Hamás contra a poboación civil israelí e contra os seus bens. Tzáhal non só examinou e reexaminou os brancos, ademais de utilizar municións o menos destrutivas que fose posible contra lexítimos brancos militares, senón que tamén puxo en práctica un elaborado sistema de advertencias, que comprendía advertencias xerais á poboación civil (mediante transmisións nos medios de comunicación e a emisión de volantes) a fin de evitar ou minimizar a presenza de civís nas áreas e instalacións utilizadas por Hamás, advertencias rexionais cuxo fin era alertar á poboación civil para que saíse de determinadas áreas antes de que comezasen as operacións de Tzáhal, e advertencias específicas (mediante chamadas telefónicas e disparos de alerta ás azoteas) para que os cidadáns evacuasen determinados edificios que ían ser atacados. Tzáhal distribuíu máis de 2 millóns e medio de volantes e realizou máis de 165.000 chamadas telefónicas para alertar á poboación civil e advertirlles que se afastasen dos brancos militares.



9. Neste Documento, Israel recoñece que, a pesar das precaucións adoptadas, a Operación Gaza deixou como secuela numerosos mortos e feridos civís, ademais de danos significativos á propiedade pública e privada en Gaza. Israel non trata de minimizar o alcance dos custos humanos. Como o declarou o ex Primeiro Ministro Olmert ao finalizar a confrontación: "No nome do Goberno de Israel, quero transmitir o meu pesar polo dano causado a civís non involucrados, pola dor que lles causamos, polos padecementos provocados a eles e ás súas familias como resultado da situación intolerable creada por Hamás".

10. Na análise dos aspectos xurídicos do conflito, o Documento sinala que a morte de civís e os danos á propiedade, aínda que considerables, non significan necesariamente que se infrinxiu o Dereito internacional. En particular, os principios de distinción e proporcionalidade son infrinxidos cando existe a intención de atacar a civís ou de atacar obxectivos militares a propósito de que poderían causarse á poboación civil danos excesivos en relación coa vantaxe militar prevista. Os deliberados ataques de Hamás contra a poboación civil de Israel constitúen unha infracción a eses principios e por tanto trátase dunha violación do Dereito internacional, mentres que a acción de Tzáhal contra obxectivos militares de Hamás, a pesar dos seus lamentables efectos sobre a poboación civil de Gaza, non o é.

11. O Documento presenta tamén un detallado relato dos esforzos de Israel por coordinar e facilitar as operacións de socorro e a asistencia humanitaria aos palestinos de Gaza. Tamén están documentados os repetidos abusos destes acordos por parte de Hamás, entre eles ataques de Hamás lanzados durante as treguas convidas para fins humanitarios e dirixidos contra os puntos de paso, e o secuestro e roubo das provisións de axuda humanitaria destinadas aos necesitados.
12. O informe presenta tamén detalles anteriormente non publicados acerca das numerosas investigacións realizadas polo Tzáhal por mor de alegacións presentadas por distintos grupos respecto de presuntas infraccións ás leis. Os equipos investigadores de Tzáhal están actualmente examinando unhas 100 demandas, entre elas 13 investigacións penais incoadas até agora, e examinarán calquera outra demanda que se presente. O Documento expón os achados preliminares dalgunhas das pescudas de campo realizadas por Tzáhal, entre eles os de investigacións relacionadas con 1) incidentes nos que se abriu fogo sobre instalacións da ONU ou outros organismos internacionais ou en que os mesmos sufriron danos, 2) incidentes de fogo sobre instalacións, edificios, vehículos e persoal de asistencia médica, 3) algúns incidentes con grande número de vítimas civís, 4) o uso de municións con contido de fósforo branco, e 5) destrución de bens de propiedade privada e de infraestrutura por parte das forzas terrestres. Respecto das investigacións en curso, o Documento proporciona toda a información que é posible publicar sen prexuízo á integridade e independencia de tales investigacións.
13. As investigacións de campo son só unha etapa preliminar nun extenso proceso xurídico. Estas investigacións serán sometidas á revisión independente do Fiscal Militar Xeneral, que pode ditar a apertura de investigacións penais. As decisións do Fiscal Militar Xeneral serán sometidas á revisión do Fiscal Xeral do Estado e poderán tamén ser tratadas polo Tribunal Supremo de Xustiza de Israel (constituído en Tribunal de Amparo). O sistema israelí de investigación de presuntas infraccións, incluído o seu procedemento de revisión xudicial, é internacionalmente recoñecido por ser meticuloso e independente; os seus procedementos e institucións son similares aos doutros países occidentais.
14. Israel lamenta profundamente as perdas civís que tiveron lugar durante a Operación Gaza, pero por virtude das leis internacionais, Israel ten á vez a responsabilidade e o dereito, como os ten calquera outra nación, de defender á súa poboación civil contra lanzamentos intencionales de foguetes. Cre que asumiu esa responsabilidade de xeito coherente coas normas do Dereito internacional e comprometeuse a levar a cabo unha minuciosa investigación de todas as alegacións que sosteñen o contrario, así como a facer públicos os resultados de tales pescudas e revisións subseguintes cando se completen.

11/05/09

"Un grito para os que non teñen voz".


"UN GRITO PARA OS QUE NON TEÑEN VOZ".

Con ocasión da entrega do premio Mass Media Award 2009 outorgado polo American Jewish Commitee a Pilar Rahola.

Washington, D.C.

8 de Maio de 2009


Bos días, amigos do Comité Xudeu Americano,

É unha grande honra para min estar aquí hoxe para recibir este Premio especial. Cando, hai varios meses, David Harris chamoume para anunciarme a decisión do AJC de outorgarme o premio Mass Media Award 2009, contesteille que non sabía se o merecía. A miña resposta non foi un simple xesto de cortesía. Estou segura que hai moitas persoas no mundo que loitan polos nosos valores- Liberdade, Tolerancia, Paz-, en peores condicións ca min. Especialmente, hai moitas grandes mulleres en países Musulmás loitando polos dereitos humanos, poñendo en perigo serio as súas propias vidas. Eu son só unha reporteira que fai o que cre é correcto. Unha muller comprometida co seu tempo e a súa sociedade. Ese é o meu único mérito: terme comprometido na loita contra as ameazas ás que nos enfrontamos. Porqué? Porque é o meu deber.

.

Moitas grazas por recoñecer meu humilde labor. Tamén, síntome especialmente honrada de aceptar este recoñecemento, porque é outorgado polo Comité Xudeu Americano, unha organización que é un símbolo na loita polos dereitos civís. É precisamente por iso, polo que o AJC significa, que me gustaría converter o meu pequeno discurso de agradecemento nun grito de denuncia. Vivimos nun tempo de retos e ameazas. Probablemente, de novo, o Tempo do Medo. No Século Vinte, a humanidade tivo que loitar contra dous tipos de totalitarismo, o Stalinismo e o Nazismo, ambas diferentes pero, en esencia, iguais. Agora, no Século Vinteún, sufrimos os asaltos dun inimigo novo aínda que similar: o extremismo Islámico. A ideoloxía mudou. Xa non usa o concepto de "Novo Home Soviético" nin o de "Sangue Pura Aria", senón que usa o nome de Deus en van. Non vive na dereita extrema, nin na esquerda extrema, pero aprendeu de ambos extremismos. A súa orixe, os seus métodos e os seus obxectivos son diferentes, pero comparte a esencia dos seus modelos sinistros: o uso do terror indiscriminado, o odio da liberdade e o amor á morte. Como os seus predecesores, é antioccidental e profundamente Antisemita, porque o pobo Xudeu foi, a través da historia, a metáfora da propia Liberdade. Esta nova ideoloxía totalitaria ten escravizado alí onde domina, e enche de corpos mortos o mapa do mundo. Por iso as vellas palabras de Albert Camus teñen un significado renovado: "Toda a historia do mundo é a historia da liberdade".

.

E, sen embargo, están todos os xogadores líderes nesta historia da liberdade a facer o correcto?. Eu creo que non. Se estas palabras queren ser un grito, é un grito denunciador. Unha denuncia contra os Chamberlains do Século Vinteún, culpables, como o Chamberlain do Século Vinte, de voltear á outra beira, de permanecer calados, ou de ser directamente culpables de aceptar o mal totalitario. O primeiro Chamberlain do Século Vinteún son as Nacións Unidas, cuxa capacidade de defender os dereitos humanos, de denunciar ditaduras atroces e de axudar aos máis febles, é nula. Por iso non é capaz de confrontar traxedias como a de Darfur e é incapaz de defender mulleres oprimidas polo Islam. Pero é capaz de convidar a un cumio contra a intolerancia, a un islamofascista que mantén ás mulleres en apartheid, mata homosexuais, odia aos Xudeus e promove a destrución de Israel. E faino en Europa, no aniversario da Shoah. Martin Luther King dixo: "Nada no mundo é máis perigoso cá ignorancia sincera e a estupidez concienciuda". En efecto, as Nacións Unidas son só útiles para aprobar resolucións contra un pequeno país que enfronta unha situación de risco permanente, Israel. E esquécese que Israel é o único aliado do pobo Palestino Democrático. O único aliado verdadeiro. Pero ás nacións Unidas non lles importa a verdade. Prefire atacar a Israel, porque, todos sabemos que criticar a Israel sae de balde. Lémbranse de Eleanor Roosevelt, a gran dama do Século Vinte, membro fundadora das Nacións Unidas e Presidenta do comité que escribiu o Decreto dos dereitos Humanos? Que pensaría ela se vise agora no que se ten convertido as Nacións Unidas? Desgrazadamente convertéronse na súa peor caricatura.

.

O segundo Chamberlain atópase onde a intelixencia debería residir: nas universidades, nos medios de comunicación, e no mundo intelectual. Lonxe de ter un exército de pensadores que poderían alertar contra os perigos totalitarios, temos unha longa listaxe de intelectuais e reporteiros obsesionados contra Israel, e ao mesmo tempo, cegos, xordos e mudos perante calquera atrocidade totalitaria. Vivimos as traxedias de Ruanda e Sudán, con miles de mortos cada un e eles permaneceron en silencio. Vivimos a masacre permanente de musulmás, nas mans do Fundamentalismo Islámico e eles permanecen en silencio. Vivimos a escravización de millóns de mulleres e eles permanecen en silencio. Pero, se unha vítima cae baixo as balas Americanas ou Israelís, entón erguen a súa voz e condenan ao país inimigo e maldito. Eses intelectuais son os inventores do novo antisemitismo, politicamente correcto, disfrazado como solidariedade, e cunha conciencia limpa. E, sen embargo, o seu odio para Israel nun dos aliados máis fortes da victimización Jihadista. O novo antisemitismo xurdiu en Europa e en América Latina en tal xeito, que hoxe en día é parte sustancial da ideoloxía de esquerda. Por iso a credibilidade da esquerda como bastión da Liberdade, desfíxose.

.

Hoxe en día, a maioría da esquerda perdeu os seus obxectivos progresistas e abandonou os seus valores éticos. Serve só para negar a Israel e para repetir a simple propaganda. En España esta actitude antisemítica converteuse na única forma de pensar, ate tal grao de converter ao país no máis neo antisemita de Europa. A maioría dos periódicos Españois, néganlle credibilidade a Israel, a mocidade queima bandeiras co Maguen David, nas manifestacións bérrase en favor de Hamas e négase o debate. Aqueles que defendemos o dereito de Israel a existir, somos demonizados en moitos foros e redes de Internet e aínda ameazados. A pesar de todo, son optimista. Porque un exército de cidadáns españois empeza a crer que Israel non é tan malo, aínda que de momento están agochados no armario. En España, como en moitos outros lugares, falar a favor de Israel non está ben visto.

.

O último Chamberlain é a "realpolítica" dos países democráticos, prisioneiros das súas necesidades enerxéticas. Porque esas dependencias, ditaduras implacables que asoballan as súas sociedades son toleradas; e a opresión de millóns de mulleres musulmás que son subxugadas por leis terribles é tolerada. Se o odio para Israel é unha das grandes vergonzas do mundo, esquecer ás mulleres musulmás é outra grande vergonza universal. Non estamos preocupados polo seu sufrimento porque decidimos non querer velo. Toleraría hose en día o mundo libre a opresión de cidadáns de color? Agora, que os Estados Unidos teñen un Presidente de coler, Barak Obama toleraría a unha nova Sudafrica racista? Entón, por que parece natural que decenas de países islámicos segreguen ás mulleres como facía Sudáfrica coa súa poboación negra? Por qué as mulleres do Islam loitan unha guerra tan solitaria? Por qué non oímos a voz da líder iraniano en favor dos dereitos das mulleres, Shirin Ebadi? Por qué non oímos á Palestina Samia Tamimi, quen loita polos dereitos das mulleres baixo a tiranía de Hamas, ou da loitadora Somalí Ayan Hirsi Ali? Por qué non oímos da Bengalí Taslima Nasreen, que ten que sobrevivir con tres fatwas de morte? Ou da líder Afgana, Fawzia Koofi quen denunciou a nova lei do estado de Shia do Presidente Karzai, que permite o matrimonio de nenas menores e permite a violación no matrimonio? E tantas outras, auténticas heroínas do noso tempo, cuxo sufrimento debido ao odio, intolerancia e opresión únense cos xudeus que sufriron de intolerancia antisemita, e cos homes e mulleres de color que sufriron da intolerancia racial.

.

É a mesma cara do odio. Só as vítimas cambian. O mércores pasado, Bernard Henry Levy dixo que os musulmás democráticos son os nosos aliados. Eu estou de acordo con el. Especialmente as mulleres musulmás que loitan pola liberdade no Islam. Por qué non escoitamos as súas voces? Probablemente, por medo. Sen embargo, quen se atreve co Islam? Quen se atreve co petróleo? Un día esas mulleres van conquistar a súa liberdade. Cando o fagan, van a mirar para Occidente e acusarnos de telas abandonado, de complicidade cos opresores e de traizón. E terán toda a razón. Díxenlles, na miña introdución, que a miña gratitude ía ser un grito. Un grito contra o silencio. Un grito contra a complicidade. Un grito contra a indiferenza. Eleanor Roosevelt dixo: Ninguén pode facerte sentir inferior sen o teu consentimento. A pregunta é: consentimos? Agora que Barack Obama quere falar co tirano iraniano, e o Presidente español Zapatero fala sobre a Alianza das Civilizacións con outros tiranos, debemos preguntarnos, cal é o significado de civilización? Certamente estou a favor do diálogo. Como o estratego Chinés Sun Tzu escribiu: "a excelencia suprema consiste en romper a resistencia do inimigo sen loitar". Sen embargo, o diálogo é diálogo só se está baseado sobre dous fundamentos: a superioridade moral da liberdade sobre a tiranía, e o compromiso non negociable coas vítimas. É dicir, só pode haber unha Alianza de Civilizacións, unha que estea baseada no tácito Decreto de Dereitos Humanos. Calquera outra opción non é unha alianza de civilizacións. É unha alianza co barbarismo, co único obxectivo de garantir certos intereses.

.

Grazas de novo por este premio tan significativo. Vou a empregalo para dar a miña voz a aqueles que non son escoitados. Ás familias dos israelís asasinados, que nunca aparecen nas noticias. A Gilad Shalit, quen pronto cumprirá tres anos de secuestrado. Aos fillos de nais palestinas, que foron adestrados para converterse en mártires. Nenos que teñen o dereito de ser educados para a vida, pero son educados para a morte. Son a nosa causa tamén. E vou usar a miña voz tamén, para os seres humanos de Darfur, que morren por miles. Ás nenas que sofren escravización e mutilación xenital. Ás vítimas de todas as crenzas asasinadas pola Jihad asasina nos ataques terroristas. Vou darlle voz, a miña pequena voz, ás vítimas, pois só entón serei merecedora deste premio. Trincheiras, é o título do último libro de David Harris. Certamente, estamos nas trincheiras. Nas trincheiras da xustiza, nas trincheiras dos Dereitos Humanos, nas trincheiras da liberdade e nas trincheiras de Israel, porque Israel é o símbolo de todos estes valores. Nestes días esperanzadores de cambio, é bo lembrar as palabras do Presidente Obama: "Cando os americanos saben que teñen o poder de cambiar cousas, é difícil detelos. ...fágano! Imos facelo! Imos cambiar as cousas! Si podemos!!! Nós podemos!!!.

Grazas

Pilar Rahola.

08/05/09

Carta de congresistas de EEUU a Zapatero

Catorce congresistas de EEUU –10 demócratas e 4 republicanos– veñen de enviar unha carta ao presidente do Goberno español pedíndolle que tome decisións para frear os "sentimentos antisemitas" que existen en España, algo que según estudos que citan é algo que está en preocupante aumento. Ademáis, cren necesario que o Goberno español faga unha "declaración pública" e tome "fortes posicións rexeitando expresións antisemitas". Para demostrar a situación que se vive en España, os congresistas baseanse en varios estudos realizados nos últimos anos. Así, apuntan a un do Pew Research Center de 2008 no que se apunta que os sentimentos anti-xudeus medraron en Europa ainda que salienta que "a situación é particularmente dramática en España onde as opinións en contra dobráronse nos últimos tres anos, pasando do 25% en 2005 ao 46% en 2008". En outro estudio –da Anti Defamation League (ADL)– apuntase, entre outras cousas, que o 46% dos españois cre que "os xudeus seguen falando demasiado sobre o que lles ocurriu durante o Holocausto". Os congresistas tamén amosan na carta –cuxa autenticidade foi confirmada a LD por fontes de toda solvencia– a súa preocupación pola "continua retórica antisemita" na prensa española "que sen dúbida afecta a percepción pública e contribue á intolerancia e aos actos cheos de odio". Particularmente, refírense a un diario. Din que "ainda que é lexítima a crítica ao Goberno de Israel e as súas políticas", El País publica constantemente artículos e viñetas que transmiten estereotipos anti-israelíes. Asimesmo, apuntan a súa preocupación por algúns informes que sinalan que o Gobern balear "utiliza fondos públicos para publicar material para nenos que conteñen sentimientos virulentamente anti-israelíes". Finalmente, os lexisladores cren que o Goberno de Zapatero –ao que chaman Primeiro Ministro da "República de España"– debería implementar leis antidiscriminatorias que convirta o antisemitismo nun acto criminal, penalizar a negación do Holocausto e crear unha fiscalía especial para situacións de racismo, xenofobia e antisemitismo. Din que nun tiempo no que o presidente Obama busca relacións cos seus aliados para promover a democracia, dereitos humanos, liberdade relixiosa, é importante que España se una a EEUU para combater o antisemitismo. A carta está asinada polos congresistas Robert Wexler, Dan Burton, Eliot Engel, Alcee L. Hastings, Christopher H. Smith, Frank Wolf, Shelley Berkley, Ron Klein, Michael E. McMahon, Carolyn McCarthy, Doug Lamborn, James P. Moran, Steve Cohen e Janice Schakowsky.

23/04/09

Declaración do Portavoz das IDF (22.04.09)


DECLARACIÓNS DO PORTAVOZ DAS FORZAS ARMADAS ISRAELÍES
Autorizada a súa publicación o 22/04/2009 ás 15:00

Conclusións da Investigación de Reclamacións e Incidencias durante a Operación Chumbo Fundido


O Xefe do Estado Maior das IDF, o Tenente Xeneral Gabi Ashkenazi, aproba e autoriza a difusión pública das conclusións obtidas polos cinco equipos de investigación asignados para desentrañar os feitos derivados da conduta dos soldados das IDF durante a Operación Chumbo Fundido. Os equipos, encabezados por un funcionario co rango de Coronel, estaban compostos por oficiais que non formaron parte directamente da cadea de mando durante a operación en cuestión, e foron nomeados polo Tenente Xeneral Ashkenazi para investigar a fondo certo número de incidencias de dominio público (debido a informacións difundidas por organizacións internacionais e medios de comunicación israelís e internacionais, entre outras fontes). Os cinco equipos de investigación abordaron as cinco seguintes cuestións:

1. Reclamacións relativas a incidentes nos que instalacións internacionais e da ONU foron bombardeadas ou danadas durante a Operación Chumbo Fundido. A investigación foi dirixida polo Coronel Itzik Turgeman.

2. Incidentes nos que se abriu fogo contra instalacións, edificios, vehículos ou persoal médicos. A investigación foi dirixida polo Coronel Erez Katz.

3. Reclamacións en relación con incidentes nos que civís inocentes resultaron danados. A investigación foi dirixida polo Coronel Tamir Yedai.

4. O uso de armas que conteñen fósforo. A investigación foi dirixida polo Coronel Shai Alkalai.

5. Danos a infraestruturas e destrución de edificios polas forzas de terra. A investigación foi dirixida polo Coronel Adam Zusman.
A Unidade do portavoz das IDF fixo fincapé en que as investigacións destes expertos non supoñen de ningún xeito un substituto da investigación que a central operativa das IDF está a realizar sobre toda a operación, investigación que continúa desenvolvéndose en varias frontes e que concluirá en xuño. Outros asuntos inclúen un proceso de investigación ou verificación dentro das IDF a varios niveis. A decisión do Xefe do Estado Maior de nomear aos cinco equipos investigadores, derívase do deber profesional, moral e legal das IDF de aclarar unha serie de reclamacións que se produciron en relación coa conduta das tropas. O proceso de exame inclúe unha serie de operacións de investigación, que constitúen o protocolo de actuación aceptado polas IDF e outros exércitos occidentais.
Estas levaron a cabo por tres expertos investigadores co rango de coronel, que non tiveron participación directa nos incidentes en cuestión. De conformidade co protocolo aceptado polo IDF para as investigacións profesionais, os investigadores traballaron de maneira independente e facilitóuselles o acceso a todos os materiais considerados pertinentes para o caso. Tamén se lles dotou de liberdade para interrogar a calquera persoa relevante para o caso. Facilitáronselles as denuncias recibidas nas IDF e noutros organismos israelís, procederon a entrevistarse con numerosos soldados e oficiais, e provéuselles de todos o documentos pertinentes e outros materiais. Cabe sinalar que a cada soldado cuxo testemuño foi requirido solicitóuselle a cooperación coa investigación, e os investigadores recibiron unha colaboración plena en todos os casos. As investigacións demostraron que ao longo dos combates en Gaza, as IDF actuaron de acordo ao establecido nas leis internacionais.
As IDF mantiveron un alto nivel de moralidade e profesionalidade mentres se enfrontaban a un inimigo cuxo obxectivo terrorista era a poboación civil israelí, e que se servía para os seus propósitos da poboación civil da Franxa de Gaza, usándoos como escudos humanos. A pesar de tales circunstancias, a investigación revelou moi poucos incidentes nos que se producise un erro humano ou de cálculo durante o combate. Estes lamentables accidentes resultaron inevitables e prodúcense en toda situación de combate, sobre todo naquelas como esta, na que Hamas obrigou ás IDF a combater no medio da poboación civil. O goberno de Israel ordenou ás IDF embarcarse na Operación Chumbo Fundido como parte do seu deber de protexer aos cidadáns tras oito anos de fogo de foguetes sobre as comunidades israelís no sur de Israel. Este fogo foi particularmente intenso durante os tres anos transcorridos a partir do "repregamento", cando Israel se retirou de Gaza, e durante os dous meses previos á operación, nos que 160 foguetes e morteiros foron disparados contra Israel. Durante estes anos, centos de miles de nenos, mulleres e homes israelís foron aterrorizados por unha infinidade de ataques levados a cabo por Hamas e outras organizacións terroristas que operan na franxa de Gaza. Miles de foguetes e morteiros caeron sobre escolas, gardarías e barrios residenciais.
Non quedou outra saída que a de actuar contra estes continuos actos de terrorismo, que se cobraron moitos mortos e feridos, en corpo e alma, e que perturbaban todo intento de levar unha vida normal nas cidades e comunidades do sur de Israel. Os combates de Gaza desenvolvéronse nun campo de batalla moi complexo, contra un inimigo que elixiu, conscientemente e como parte da súa doutrina, actuar no medio da poboación civil. Os inimigos minaron as súas casas con explosivos, abriron fogo desde escolas ás que acudían os seus propios fillos, e usaron á súa propia xente como escudos humanos, abusando da maneira máis cínica do compromiso ético e legal das IDF de evitar infrinxir dano á poboación civil. Co fin de garantir o cumprimento dos compromisos das IDF no que respecta ao dereito Internacional, as IDF realizaron un esforzo inxente e gastado unha enorme cantidade de recursos para advertir aos civís da franxa de Gaza e previlos do perigo. As IDF lanzaron máis de 2.250.000 folletos durante a contenda, utilizaron a radio palestina, advertiron persoalmente, vía telefónica, a máis de 165.000 residentes en Gaza, e levaron a cabo un procedemento especial de disparos de advertencia (Un golpe no tellado), co fin de asegurar que os civís palestinos puidesen evitar sufrir danos.
De igual modo, as IDF fixeron uso de munición de precisión sempre que foi posible, para minimizar o dano aos civís. Ademais de todo iso, durante a operación, as IDF autorizaron a entrada en Gaza de convois humanitarios impondo un receso humanitario de varias horas ao día. As IDF réxense por valores morais e operan de acordo ás leis internacionais de guerra, adestran aos seus soldados para actuar conforme aos valores e normas que comprometen ás IDF, e realizan inmensos esforzos para combater o terrorismo adoptando todas as medidas posibles para evitar danar a civís inocentes. Como outros exércitos obrigados a combater a un inimigo terrorista que se oculta e opera escudándose tras civís inocentes, as IDF teñen que enfrontarse a complexos dilemas morais, provocados polo ilexítimo proceder de Hamas. Esta forma de proceder transformou as áreas urbanas de Gaza nun campo de batalla, facendo uso premeditado de civís inocentes, edificios civís e instalacións de uso humanitario ou similares (tales como hospitais, institucións educativas ou relixiosas ou instalacións asociadas á ONU ou outros organismos internacionais). As investigacións mostran claramente que as IDF actuaron de acordo co dereito internacional.
As IDF tiveron sempre presente o seu compromiso coa legalidade, á hora de planear a operación, durante os adestramentos da tropa previos á ofensiva, e no ditado de ordes durante a operación. En certos casos, as IDF limitaron as súas accións máis aínda do que establece o dereito internacional, actuando con moderación, sempre co fin de evitar causar danos a civís. As IDF lograron as metas e obxectivos fixados, asestando un duro golpe ás organizacións do terror dirixidas por Hamas, convertendo nos seus obxectivos a terroristas, infraestruturas militares e fábricas de armas. A complexa operación requiriu da acción conxunta das forzas de terra, mar e aire, xunto con diferentes servizos de intelixencia, e incluíndo aos reservistas e ás forzas regulares. Previamente á operación, levou a cabo unha coidadosa planificación e puxéronse a punto todos os preparativos, para asegurar que as unidades e os centros de mando estivesen capacitados e listos para afrontar calquera reto.
O proceso de investigación foi longo debido á magnitude dos combates, a complexidade e minuciosidade do traballo dos investigadores, o tempo requirido para solicitar información das distintas unidades implicadas na operación, e as exhaustivas interconexións e comprobacións. Con respecto algunhas das investigacións aquí referidas, existen detalles que aínda están a ser investigados. De conformidade co establecido, un resumo de cada unha das investigacións será presentado ao Fical Militar Xeneral, quen ten potestade para ordenar que leven a cabo controles adicionais, ou se existe base para a apertura doutro tipo de investigación. As súas decisións son totalmente independentes e tan só ten que render contas ante a lei. Debido á súa importancia, as conclusións das investigacións e a opinión do Fical militar, presentaranse para a súa revisión ante a Fiscalía Xeral.

(Off The Record) información atribuíble a fontes militares

Durante as tres primeiras investigacións (concernentes a danos producidos a equipos médicos, danos causados a civís inocentes e danos causados en infraestruturas da ONU e doutras organizacións internacionais) examináronse listaxes de acontecementos reais sobre a base das alegacións ás IDF e as reclamacións presentadas polos medios de comunicación durante a operación. Durante o proceso do seu traballo, os investigadores descubriron novos incidentes incluídos no seu campo de investigación, que tamén foron analizados. Durante as investigacións examináronse de maneira sistemática as ordes dadas, as medidas adoptadas e todo aquilo no que se poida mellorar co fin de optimizar a protección dos civís, os equipos médicos e os hospitais e as instalacións da ONU ou doutros organismos internacionais durante o combate. Ao longo das dúas ultimas investigacións (referidas á demolición de casas, danos a infraestruturas, e ao emprego de municións contendo fósforo) examináronse estes temas a nivel xeral durante todo o combate, facendo especial énfase ás ordes dadas, as medidas adoptadas e as leccións que poden ser aprendidas. Cabe sinalar que os resultados das investigacións poden ser utilizados para adoptar medidas disciplinarias ou de mando contra os soldados, ou para pór en marcha investigacións penais, como se fixo no pasado.
Grazas a Daniel Fernández Marco (ASEI) pola traducción do hebreo ao español.

31/01/09

De interese: Nota das IDF sobre a morte de Saláh Shehadeh

Pola súa actualidade e interese reproducimos de seguido o comunicado oficial emitido polas IDF-Forzas de Defensa de Israel, en Agosto de 2002 en relación coa morte do lider de Hamás, Salah Shehadeh.

Xerusalém, 2 de agosto de 2002
Resultados da investigación pola morte de Salah Shehadeh (Comunicados polo porta-voz das IDF)

A investigación pola acción das IDF (Forzas da Defensa de Israel) na cal foi morto no dia 22 de xullo Salah Shahadeh , cabeza do brazo militar de Hamas en Gaza, concluiu esta tarde.
Unha moi rigorosa investigación foi levada a cabo coordenadamente polas IDF e pola ISA (Axencia Israelita de Seguridade), e os seus achados foron enviados hoxe ao Ministerio da Defensa.
Salah Shehadeh, dirixente do brazo terrorista que operou na Faixa de Gaza e en Cisxordania, facía parte dos membros fundadores de Hamas e era directamente responsábel pola planificación e dirección de ducias de ataques levados a cabo durante os últimos dous anos, nos cais ducias de cidadáns israelitas foron asasinados e centos máis ficaron feridos. Estaba aínda detras do financiamento de laboratorios para produción de míseis Qassam e achábase persoalmente envolvido na compra e fabricación de armas.
Recentemente, Shahadeh participou na planificación e execución de importantes ataques, incluindo a preparación dun camión con 600 kilogramos de explosivos coa intención de facer estourar a Ponte Gush Katif, ou a infiltración terroristas en Israel co fin de levar a cabo un ataque masivo en lugares concorridos de Beer Sheba, ben como outros ataques con bombas.
Os achados da investigación mostran que os procedimentos seguidos na operación das IDF foron correctos e profesionais, de igual maneira que as estimacións operativas.
A operación tivo como resultado a eliminación dun proeminente líder terrorista, que tiña sido procurado desde había tempos por medios operativos e de intelixencia. Ao mesmo tempo, a investigación achou defeitos na información disponíbel e a avaliación de tal información, no relativo á presenza de civís inocentes perto de Shahadeh, quen se encontraba daquela oculto nun refuxio operativo.
As IDF e a ISA afirmaron que se a súa información tivese indicado con certeza a presenza de civís inocentes na proximidade de Shehadeh, o momento ou método empregado para levar a cabo a acción tería sido alterado, como se fixo numerosas veces no pasado.
Como resultado dos achados da investigación, foron extraídas algunhas conclusións con importantes implicacións para futuras operacións, co fin de evitar a repetición de tal caso no futuro.
A IDF e a ISA continuarán loitando contra o terrorismo e prevendo ataques terroristas contra os israelitas, ao tempo que continuarán a tomar todas as medidas posíbeis para evitar danificar os civís inocentes que se encontraren nas proximidades.

28/12/08

Comunicado da Embaixada de Israel


COMUNICADO DA EMBAIXADA DE ISRAEL

ISRAEL: EN DEFENSA PROPIA


A Embaixada de Israel rexeita categoricamente as críticas dalgúns medios, organizacións e persoas que onte en España tacharon de desproporcionada, a acción do Exército de Defensa de Israel contra obxectivos de Hamás en Gaza. Consideramos que estas opinións foron vertidas de forma precipitada e irresponsable e non están baseadas na realidade que xorde dos seguintes feitos:

1. A operación militar israelí foi provocada polo constante lanzamento de mísiles contra cidadáns israelís por parte do movemento islámico Hamás desde que este deu por finalizade de forma unilateral o período de calma con Israel.

2. Devandita operación foi o último recurso despois de intensos esforzos por parte do goberno de Israel e da comunidade internacional para instar a Hamás a cesar os seus ataques.

3. O pasado xoves o primeiro ministro israelí, Ehud Olmert, dirixiuse directamente á poboación palestina pedindo deter as accións do movemento islámico.

4. Israel retirouse de toda a franxa de Gaza no verán de 2005. O control do territorio pasou a mans palestinas. Desde xaneiro de 2006 goberna alí pola forza o movemento islamita Hamás recoñecido como unha oganización terrorista pola Unión Europea e cuxo obxectivo declarado é borrar a Israel do mapa. Hai algúns días Hamás declaro publicamente e de forma unilateral o fin do período de calma con Israel.

5. Inmediatamente despois de devandita declaración ao redor dun cuarto de millón de cidadáns de Israel foron obxecto de constantes ataques con mísiles desde a franxa de Gaza. O número de proxectís que se lanzaron de forma non selectiva e indiscriminada en contra da poboación de Israel superou os 81 por día. Isto sen contar as bombas de morteiro e disparos con armas lixeiras. Estas accións supuxeron a cota máis alta de violencia sufrida polos cidadáns do Sur de Israel nos últimos 8 anos de continuos ataques. Non hai país no mundo que poida aceptar estas agresións terroristas contra os seus cidadáns.

As accións militares israelís de onte foron selectivas, orientadas exclusivamente contra obxectivos de Hamás. A gran maioría das baixas na franxa de Gaza foron membros desta organización terrorista que ademais ían armados.

Os grandes esforzos de Israel por actuar de forma selectiva unicamente contra obxectivos terroristas contrastan coa intencionalidade de Hamás de atentar directamente contra poboación civil inocente israelí.

Israel lamenta profundamente as vítimas inocentes que se cobra o conflito pero hai que recordar que de acordo ao dereito Internacional Público calquera estado ten o dereito de defender aos seus cidadáns incluíndo devolver fogo contra os lugares desde onde son atacados, mesmo naqueles onde se atopen tamén civís e exista o perigo de prexudicar a inocentes. Toda a responsabilidade neste caso recae sobre os que utilizan aos seus propios cidadáns como escudos humanos, neste caso Hamás, e non sobre a parte que aplica o seu dereito a defenderse, neste caso Israel.

Non é só a vida dos israelís o que non lle interesa a Hamás senón tampouco a vida dos palestinos. Hamás está interesado no maior número posible de vítimas palestinas para conseguir elementos de apoio na comunidade internacional. Reaccións como as que se publicaron onte aquí en España fanlle o xogo á organización terrorista.

Quen publicaron as súas declaracións onte gardaron silencio nos últimos días cando unha incesante choiva de mísiles caía de forma indiscriminada contra mulleres e nenos en Israel. A publicación de devanditas declaracións xusto agora, cando Israel exerce o dereito de defensa básico para protexer aos seus cidadáns, pódese definir como selectiva e parcial. Estas posturas críticas e precipitadas contribúen a manter vivo o conflito.

Para máis información: Departamento de Prensa (Tel.:91-7829510) e Portavoz (Tel.629 337815)

Departamento de Prensa

Madrid, 26 de decembro de 2008
Velázquez 150
28002 Madrid
Tel. 91 7829500

22/08/08

Selo polaco sobre Majdanek

Este selo foi emitido poe Polonia o 29 de abril de 1945 conmemorando a data oficial da rendición do exército alemán. Neste dia, Hitler nomea ao Almirante Donitz o seu sucesor e cásase con Eva Braum. Ao dia seguinte, a mata e suicídase. No selo "conmemorativo" sobre o Campo de Exterminio de Majdanek, vese o campo; a data de seu funcionamento - 1941-1944; un soldado alemán representado coma o esquelete da morte despexando sobre Majdanek o gás "Cyclon-B" (en polaco), que é o gas Zyklon-B que os revisionistas din que non existiu e na liña inferior "KOMORY GAZOWE" que non precisa traducirse do polaco para se saber que é "Cámaras de Gás".
A traducción correcta dos termos é:
Majdanek Oboz Smierce = Campo de Morte de Majdanek
Laznie i Komory Gazowe = Compartimentos da Camara de Gas

02/07/08

A Historia de Israel en Mapas


Descarga a versión en PDF(en 4 partes): I II III IV

O conflito árabe-israelí e o proceso de paz ten sido durante décadas o foco da atención mundial, sexa por parte dos medios de comunicación, o cine, as institucións políticas e gobernamentais, os organismos non gobernamentais, os grupos relixiosos, o mundo empresarial e o público en xeral. Co transcorrer do tempo, algúns dos críticos de Israel permitiron que o seu punto de vista do problema se vexa influido polos mitos, tópicos, prexuizos e unha falta de coñecementos no canto de feitos sólidos. Isto vese, por exemplo, en asuntos referentes aos territorios en disputa entre Israel e os palestinos: o trasfondo histórico é frecuentemente descoñecido ou ignorado. Máis aida, incluso cando se trata da situación actual - o problema do terrorismo, os perigos rexionais e a repercusión da topografía nas fronteiras - xeralmente o contexto non é tomado en consideración. O propósito da publicación que podes descargar en formato pdf é achegar material factual e de trasfondo por medio de mapas e diagramas que abordan aspectos claves do conflito árabe-israelí e do proceso de paz. Esta publicación non pretende abranxer todos os temas, pero sí trata moitos deles. É de agarsdar que por medio das ilustracións e os datos proporcionados no traballo se teña unha mellor comprensión contrastada dos feitos pasados e da realidade actual, así como das futuras opcións de paz.

28/05/08

Mitos e realidades


“O gran inimigo da verdade non é a miúdo a mentira —deliberada, fabricada, deshonesta— senon o mito —persistente, persuasivo e repetido”. John F. Kennedy

"Mitos e realidades"
É un libro imprescindíbel para entender o conflito árabe-israelí e que podes DESCARGAR AQUÍ na versión en español, ou na súa versión EN PORTUGUÉS