ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL

Cales son os 6 obxectivos fundamentais de AGAI?

2016-01-26T20:00:00.000-08:00

27 de xaneiro: Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto

2012-01-27T16:20:00.000-08:00

27 de Xaneiro: "Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto"
Resolución 60/7 de Nacións Unidas
***
"Sei que a miña voz se perde no devastador ruído do tempo, agardo que as xeneracións vindeiras non nos esquezan" Violeta Friedman
***
Lembrar hoxe e por sempre
***
Asociación Galega de Amizade con Israel

www.amizadeconisrael.org

Eu non estiven alí

2012-01-27T07:18:00.000-08:00

Por Pedro Gómez-Valadés, Presidente de AGAI
Artigo publicado nos xornais Faro de Vigo, Atlántico Diario, El Progreso e Galicia Confidencial
.
Un ano máis xurde entre a friaxe do calendario invernal un novo 27 de xaneiro. Un 27 que ate hai pouco máis de medio século era só a véspera do 28, como moito un modesto Santo Tomé de Aquino no calendario santoral católico ou simplemente, o vixesimoséptimo día do ano no calendario gregoriano. Mais todo iso mudou de xeito brutal e para sempre un 27 de xaneiro de 1945. Ese día, unidades da División número 100 do Exército Roxo, baixo o mando do xeneral Krasávina, entraron en Auschwitz-Birkenau e liberaron aos 2.819 prisioneiros que despois de 5 anos de masacre ficaban con vida. 2.819 testemuñas da infamia, 2.819 testemuñas do horror inexplicábel que asolou o corazón da vella e culta Europa, a nosa Europa, e que converteu para sempre a un vello e frío cuartel do Exército polaco no monumento funerario perenne de máis de millón e medio de seres humanos que desde aqueles días fican soterrados para sempre e como única tumba, no ceo. Tamén no noso ceo. No aire que serviulles como cadaleito despois de que o delirio xenocida os transformase nas cámaras de gas e nos fornos crematorios en parte do aire que agora e por sempre respiramos e respiraremos.
Igual que ese aire incoloro pero gris, acompañará por sempre a vida na Terra, a lembranza, o non esquecemento, a loita contra o devastador ruído do tempo que todo cala e silencia, ese aire, testemuño vital da morte, debe lembrarnos sempre, con cada bocanada que recollemos e expulsamos, que millóns de persoas morreron, foron asasinadas de xeito planificado e industrial durante esa longa noite de pedra que sacudiu as entrañas das Europas na metade do século pasado.
A pesar da distancia na terra e nos tempos. A pesar dos anos trascorridos, a pesar da lonxanía aparente da xeografía da barbarie nazi e da nosa terra finisterraica galega, hai centos de galegas e galegos que xa non están aquí mais que foron e serán por sempre irmáns de sangue dos millóns de xudeus asasinados.
Xosé Fernández Vázquez, o comandante Soutomaior, quen na súa fuxida do fascismo vitorioso en España, padeceu a prisión e a tortura en Auschwitz-Birkenau.
Marceliño Pardal Pouso, o derradeiro supervivente galego, deportado no campo de Mauthausen, e quen faleceu o 19 de abril de 2009.
As irmás Touza, Xulia, Lola e Amparo de Ribadavia que arriscaron a súa vida no máis fermoso xesto de salvar as de centos de xudeus e refuxiados que fuxindo da Europa ocupada e en guerra chegaban a través da rede humanitaria de salvamento que outro galego exemplar, o doutor vigués Eduardo Martínez Alonso, teceu desde os Pirineos ate a fronteira portuguesa e logo desde alí á liberdade e á vida.
E coma pequena homenaxe permitídeme mencionar só a catro galegos, catro. En representación dos centos mortos nos campos de exterminio nazis. O vigués Agustín Cameselle Fernández, morto no campo de Gusen. O ourensán Manuel Soutullo Iglesias, morto en Mauthausen. O lucense de Viveiro, Manuel Lamelas, morto en Mauthausen. O coruñés Xosé Albedro Vilaverde, morto en Mauthausen.
O ano 2005 Nacións Unidas con moitas décadas de retraso decidiu que desde aquela, todos os 27 de xaneiro serían enmarcados baixo o lema de "Recordemos hoxe e por sempre", na memoria pedagóxica para as xeneracións presentes e futuras do que nunca deberán esquecer. Porque nunca debe volver a suceder. Nunca debeu de suceder.
Eu non estiven alí. Ti, caro lector, tampouco. Mais non debemos ser cómplices por esquecemento ou omisión dun crime brutal que nunca con certeza conseguiremos entender na súa enorme dimensión. Eu non estiven alí. Mais precisamente por iso, eu non esquecerei xamais.

Comunicado de AGAI:

2012-01-26T19:58:00.000-08:00

No Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto

Este vindeiro venres, 27 de xaneiro conmemórase un ano máis o Día Internacional en Memoria das Vítimas do Holocausto. A decisión de designar unha data que anualmente lembre as atrocidades dunha traxedia como a Shoáh foi tomada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas un primeiro de novembro do 2005 sob o lema “Lembremos hoxe e por sempre”.
Na inauguración do Museo do Holocausto en Yad Vashem (Israel), en marzo do 2005, o daquela Secretario Xeral Kofi Annan lembrou que “a repulsión mundial ao xenocidio, ao asasinato sistemático de seis millóns de xudeus, foi unha das razóns que apoiou a Declaración Universal dos Dereitos Humanos”. O Secretario Xeral agregou que “as Nacións Unidas teñen a responsabilidade sagrada de loitar contra o odio e a intolerancia. Unhas Nacións Unidas que fracasan no seu intento de estar á vangarda da loita contra o antisemitismo e outras formas de racismo, negan a súa historia e socavan o seu futuro”.
Despois de aprobar o 1º de novembro de 2005 a resolución, a Secretaría Xeral das Nacións Unidas denominou este día especial como “un recordatorio fundamental das leccións do Holocausto, unha desgraza sen igual que non pode, simplemente, relegarse ao pasado e esquecerse”. Os horrores da Segunda Guerra Mundial foron sen dúbida un catalizador para a creación das Nacións Unidas, e non podemos nin debemos esquecer que un dos mandatos fundamentais considerados na súa Carta son os Dereitos Humanos para todos, sen distinción de raza, sexo, idioma ou relixión.
Foi un 27 de xaneiro o escollido como Día Internacional para a Recordación do Holocausto, xa que tal día coma ese de 1945 o exército soviético liberou aquela porta do inferno que foi o campo de exterminio de Auschwitz-Birkenau.

Non é posíbel ollar cara outro lado diante da traxedia sen igual do Holocausto. Desde a ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL - A.G.A.I. queremos e debemos lembrala, con vergonza e con horror desde a nosa militancia na condición humana, porque só así, lembrando, podemos honrar ás vítimas como merecen ser honradas. Só recoñecendo a verdade, estando en paz coa Memoria, estaremos en condicións de eliminar de raíz as ideas criminais que levaron a uns homes a aniquilar a outros homes polo mero feito de seren xudeus. E lembrar é, tamén, unha salvagarda para o futuro, para que nunca máis á profunda perversión dos campos de exterminio, nunca máis á barbarie e á degradación dos seres humanos; nunca máis ás ideoloxías que só causan destrución e degradación moral.

Xa que logo,
Lembramos hoxe e por sempre:
Ás vítimas da Shoáh, aos seis millóns de xudeus de toda Europa que foron perseguidos, trasladados a campos de exterminio e aniquilados de xeito despiadado polo simple feito de seren xudeus.
Ao millón e medio de cativos e mozos, aos que coa mesma crueldade arrebatouselles a vida.
Aos milleiros de cidadáns torturados e asasinados por combater a ideoloxía nazi ou por se enfrontar aos delirios criminais do III Reich.
Ás vítimas que conseguiron sobrevivir ao xenocidio, de quen aprendemos a súa inesquecíbel lección de enteireza e de loita.
A quen arriscando a súa propia existencia axudaron a salvar a vida doutros moitos evitándolles un destino de tortura e de morte.

Aos centos de galegas e galegos que sofriron a tortura e a morte nos campos de concentración nazis.
Porque esquecer ás vítimas e asasinalos por segunda vez.

Vigo, 26 de xaneiro de 2012

www.amizadeconisrael.org

Conferencia en Vigo: "Vida e morte nos campos de Auschwitz"

2012-01-24T15:25:00.000-08:00

Venres, 27

Día Internacional de recordo das vítimas do Holocausto

Conferencia-coloquio:

“Vida e morte nos campos de Auschwitz”

Interven: Paz Moreno Feliu (catedrática de Antropoloxía Social na Universidade Nacional de Educación a Distancia)
Presenta: Julio Picatoste (maxistrado da Audiencia Provincial de Pontevedra).

Lugar: Auditorio do Areal (rúa Areal, 46) en Vigo, á 8 da tarde.

Entrada libre

Organiza: Club Faro de Vigo

Premios Samuel Hadas: intervención do Embaixador de Israel Alon Bar na cerimonia de entrega

2012-01-20T18:03:00.000-08:00

Lista de premiados:

Excelentísimo Señor José María Aznar, Excelentísimo Señor Felipe González, Excelentísima Señora Esperanza Aguirre, Molt Honorable Senyor Jordi Pujol, Excelentísimo Señor Enrique Múgica, Excelentísimo Señor Antonio Muñoz Molina, Sr. D. Antonio Lisbona, Real Madrid-Baloncesto-Leyendas Blancas, Iberia, Federación de Comunidades Judías de España-FCJE, Asociaciones de amistad España-Israel representadas por la Associació de Relacions Culturals Catalunya-Israel, Centro de Estudios Judeo-Cristianos, Sr. D. Gabriel Albiac, Sr. D. Joan B.Culla i Clara, Sr. D. Adolfo García Ortega, Sra. Da. Pilar Rahola, Sr. D. César Vidal, Sr. D. Vicenç Villatoro

Madrid, 18 de xaneiro de 2012

Sra. Presidenta,
Sr. Ministro:
moitas grazas polas súas palabras.
Excelentísimas señoras,
excelentísimos señores,
Autoridades,
Señoras e señores,
Amigos,Boas noites.
Moitas grazas a todos por compartir connosco este acto de clausura das conmemoracións do XXV aniversario do establecemento de relacións diplomáticas entre España e Israel. Un ano cheo de actividades e iniciativas culturais, comerciais e políticas, entre as que destacan as visitas do Presidente de Israel, Shimon Peres, a Madrid, e a das súas Altezas Reais os Príncipes de Asturias a Xerusalén.En 1986, na Haia, representantes dos nosos gobernos asinaban o acordo de establecemento de relacións diplomáticas entre España e Israel. Unha sinatura que puña fin a décadas de desencontro, que pechaba o doloroso capítulo dunha anomalía histórica que prolongouse de máis. O pasado xudeu de Sefarad e o hispanismo da diáspora sefardí son aspectos singulares e de grande peso, convertendo en algo especial as relacións entre ambos os países.Nestes 25 anos non fixemos máis que empezar a recuperar o tempo perdido. Polo peso da historia e polas circunstancias rexionais, o encontro non sempre foi doado, pero sempre moi interesante, cunha alta carga emocional.

Señoras e señores,
A breve historia destas relacións é unha historia de éxito impresionante. España e Israel son hoxe dúas democracias que desde as dúas beiras do Mediterráneo traballan en favor da paz e a cooperación.O diálogo político é moi intenso a todos os niveis, en ocasións mesmo íntimo.Os intercambios culturais están en crecemento permanente; cada vez é maior a presenza de arte e cultura israelí en España, e a española en Israel.Tamén é digno de mención o grande número de turistas israelís que anualmente visitan España; o pasado ano foron máis de 300.000. Hai que salientar, e máis nestes momentos de crise económica, o alto nivel do intercambio comercial. De feito, Israel é o principal cliente de España en oriente próximo, e aínda estamos moi lonxe do que podemos chegar a facer xuntos.As prioridades do goberno español e as características da economía israelí, unha economía que creceu un 5% en 2011, unha economía que é dinámica e está baseada na iniciativa e a innovación, sentan a base para dar un salto cualitativo e cuantitativo nas relacións comerciais e empresariais.A creatividade e a innovación, a flexibilidade e a exportación, deben de ser os alicerces das novas pontes que debemos tender entre España e Israel. Se impulsamos a creación de iniciativas conxuntas empresariais, científicas, comerciais e educativas, sen dúbida afrontaremos mellor os desafíos do futuro.Este magnífico punto de partida para o futuro das nosas relacións é posíbel grazas á axuda de persoas e institucións que contribuíron ao establecemento de relacións e o seu posterior desenvolvemento e consolidación en diferentes ámbitos. Persoas e institucións como ás que hoxe entregamos os Premios Samuel Hadas de Amizade España-Israel. Somos conscientes de que outras moitas persoas, institucións e asociacións tamén son merecedoras do noso recoñecemento, pero é parte da natureza deste tipo de eventos. Non por iso esquecemos nin deixamos de agradecer a súa contribución.O galardón leva o nome de Samuel Hadas, falecido hai dous anos, primeiro Embaixador de Israel en España e un dos artífices do establecemento das relacións diplomáticas en 1986. Con esta entrega de premios, a Embaixada de Israel fai público o seu recoñecemento e as súas mostras de gratitude a quen tanto fixeron, e non sempre nun ambiente favorábel, para consolidar as relacións entre España e Israel e por defender a causa de Israel.O Estado de Israel está en débeda con vostedes.Grazas a todos e brindo, sen ter aínda a copa na miña man, pola nosa amizade, co convencemento de que todo será moito máis doado nos vindeiros 25 anos.

Alon Bar
Embaixador de Israel

(as fotografías e os videos do acto poden verse aquí)

Convite presentación Esther Bendahan Cohen na Coruña

2012-01-19T18:31:00.000-08:00

Presentación de Esther Bendahan Cohen na Coruña

2012-01-17T18:14:00.000-08:00

A escritora Esther Bendaham Cohen estará o vindeiro sábado día 28 de xaneiro ás 19:30 horas na libraría Arenas (Cantón Pequeno 25) para presentar o seu último libro "Pene" Ediciones Ambulantes (2011) e falarnos da súa obra e do lugar da muller na cultura xudía.
Presenta: Julio Béjar, escritor e socio de AGAI
Entrada libre

Esther Bendahan Cohen (1964)
Neceu en Tetuán (Marrocos) no seo dunha familia xudeo sefardí. Fixo estudos de Psicoloxía e Filoloxía francesa na Universidade Complutense de Madrid. Foi directora do programa de TVE «Shalom» (La 2) e na actualidade é Xefa da Programación cultural de Casa Sefarad-Israel. Escribe regularmente artígos e reportaxes en diversas publicacións como en El País, Raices, Alef.
Na súa obra, "Déjalo, ya volveremos", narra a súa infancia e a desintegración da comunidade xudía de Marrocos.
O seu último libro publicado, "Pene" (Ediciones Ambulantes), é un desgarrador berro contra a submisión, en todas as súas facetas.
En 2011 gañou o Premio Torrente Ballester da Deputación da Coruña pola súa novela "Amor y ley. El tratado del alma gemela".
As súas obras:
.Soñar con Hispania (con Ester Benari), Ediciones Tantín, 2002
.La sombra y el mar, Morales del Coso, 2003
.Deshojando alcachofas, Seix Barral, 2005
.Déjalo, ya volveremos, Seix Barral, 2006
.La cara de Marte, Algaida, 2007. Premio Tigre Juan de novela
.El secreto de la reina persa, La Esfera de los Libros, 2009
.Pene, Ediciones Ambulantes, 2011
As súas traduccións:
.En el nombre del otro : reflexiones sobre el antisemitismo que viene, Alain Finkielkraut, Seix Barral, 2005 (realizada en colaboración con Adolfo García Ortega).
.Los viejos tiempos, el rey no besa, (Joann Sfar), Ediciones Ponent Mon (en colaboración con Fernando M.Vara de Rey y Elia Maqueda).
.Chagall en Rusia, (Joann Sfar) Editorial 451, 2011. En colaboración con Fernando M. Vara de Rey.
Máis información:
.A súa ficha en Seix Barral
.A súa ficha en La Esfera de los Libros
.A súa ficha en Ediciones Ambulantes
.Déjalo, ya volveremos, Capítulo 1 (PDF)
.Entrevista en El País, 16/03/2006
.Entrevista a Esther Bendahan en el Círculo de Bellas Artes.

Entrevista con Shimon Peres (15.01.2012)

2012-01-16T01:13:00.000-08:00

Petición da Fundación Sousa Mendes

2012-01-09T18:26:00.000-08:00

SEATTLE, January 10, 2012 /PRNewswire/ --
　
La Sousa Mendes Foundation busca identificar y localizar a los refugiados del Holocausto que recibieron visados con los que salvaron sus vidas gracias a Aristides de Sousa Mendes en la primavera de 1940. Sousa Mendes, era un cónsul portugués que residía en Burdeos, Francia, y rescató a unas 30.000 personas del Holocausto. Lo consiguió dando a los refugiados visados para Portugal, contraviniendo un documento llamado "Circular 14" emitido por el Gobierno de Portugal para sus cuerpos consulares que contenían órdenes estrictas para no llevar a cabo esta acción. Como resultado fue llevado a juicio por el dictador Salazar, siendo castigado duramente.
　
Aristides de Sousa Mendes falleció en 1954 sumido en la pobreza y la desgracia sin reconocimiento oficial, y su labor casi es borrada de la historia. En el año 1966 fue declarado a título póstumo "Justo entre las naciones" por medio de Yad Vashem, la autoridad israelí del Holocausto. A finales de los años 80, el Gobierno de Portugal se disculpó formalmente con la familia de Sousa Mendes, entregando a título póstumo el cargo de Embajador.
　
La Sousa Mendes Foundation, creada en el año 2010 como una asociación entre la familia del héroe y las familias de las personas a las que rescató, comenzó una búsqueda sin precedentes para los rescatados. Estas personas y sus familiares proceden de todas partes de Europa, y recibieron visados portugueses en la zona del sur de Francia (Burdeos, Bayona, Hendaya o Toulouse) entre los meses de abril, mayo o junio de 1940, viajando después por España hasta llegar a Portugal, desde donde fueron dispersados con dirección a Estados Unidos, Canadá, Brasil, Reino Unido y otros lugares, entre los años 1940 y 1942.
　
"La mayor parte de las personas a las que Sousa Mendes salvó la vida ni siquiera saben que fueron salvadas por alguien", declaró el doctor Sylvain Bromberger, profesor emérito de MIT, siendo él mismo uno de los afortunados. Bromberger trabaja como miembro del consejo de la fundación, y está ayudando a la causa. La búsqueda se está extendiendo por medio de otro miembro del consejo, la doctora Olivia Mattis, en asociación con una buscadora voluntaria, Marie J. Gomes.

Los famosos receptores del visado de Sousa Mendes incluyen a Salvador Dali, Hans y Margret Rey (autores de Curious George), la familia Habsburg, la familia Rothschild y el director de cine King Vidor, entre otros. Pero la mayor parte de las personas que recibieron el visado eran familias normales que escapaban del horro de la persecución Nazi.
　
Si desea más información o compartir cualquier conocimiento en torno a los receptores del visado o sus familiares contacte con infosousamendesfoundation.org o visite la página web de la fundación sita en: http://www.sousamendesfoundation.org
　
Lista de rescate
La siguiente lista incluye solo a unas pocas personas que fueron salvadas de forma directa o cuyas familias fueron salvadas como resultado de la acción de Aristides de Sousa Mendes:
ñTABí Hamilton Fish Armstrong, editor fundador de la revista Foreign Affairs Thomas Bennigson, abogado, cuya madre, Edith Landsberg, fue rescatada Daniel Branton, profesor de biología celular de la Harvard University Doctor Sylvain Bromberger, profesor emérito de filosofía y lingüística de MIT Salvador Dalí Ilja Dijour, representante de la Hebrew Immigrant Aid Society Richard de Grab, fotógrafo
Archduke Otto von Habsburg y la familia Habsburg Robbert Hartog, líder empresarial canadiense y filántropo Doctora Lissy Jarvik, profesora emérita de medicina de la UCLA Robert Lebel, crítico de arte Kizette de Lempicka, hija de la artista Tamara de Lempicka Alexander Liberman, escultor, pintor y director de arte de la revista Vogue Doctor Daniel Mattis, profesor de física de la University of Utah Leon Moed, arquitecto Alfred Montesinos, antiguo director general de Cartier Jonah Peretti, gurú de Internet y cofundadora de The Huffington Post, cuya abuela, Adina Cherkin, fue rescatada Hans y Margret Rey, autores de la serie Curious George Baron Maurice de Rothschild y la familia Rothschild
Boris Smolar, jefe de correspondencia europea de la Jewish Telegraphic Agency Tereska Torres, escritora feminista y una de las primeras mujeres en luchar por Charles de Gaulle
Julian Tuwim, poeta polaco y sobrino del pianista Arthur Rubinstein
King Vidor, director de cine de Hollywood Wilhelm Weinberg, coleccionista de arte y filántropo Doctor Charles Weissmann, investigador biomédico del Scripps Research Institute ñFTABí

CONTACTO: Zayna Fayyad, +1-202-973-5312, ZFayyadlevick.com

Hermosa coincidencia

2012-01-08T17:13:00.000-08:00

Por Pablo Veiga

Publicado no semanario israelí Aurora - http://www.aurora-israel.co.il/

La casualidad ha hecho coincidir en el tiempo dos importantes festividades para la comunidad judía y cristiana, la Janucá para la primera y las Navidades para la segunda. Celebraciones ambas de gran calado y en las que concuerdan destacadas similitudes. Si en una prima la simbología de la luz, representada en la Memoráh – el candelabro – y la fortaleza espiritual, la navidad se visualiza en iluminación de calles y hogares. Es época de paz y de amor. Para los judíos, especialmente para los israelitas, la Janucá esconde un acto histórico de heroicidad, la lucha de los Macabeos. Victorias militares que merecen todo tipo de reconocimiento; no obstante el milagro de esta festividad radica en la fortaleza de los débiles frente a los poderosos. De ahí que la Kedushá, es decir, la Santidad, ha sido constatada como el ideal más elevado de la educación judía. El significado de estos festejos no se puede dejar de relacionar con el nacimiento del Estado de Israel y su lucha constante por sobrevivir en un entorno marcadamente hostil. Su pueblo sabe mejor que nadie el significado de los conceptos independencia y libertad. Para aquellos que vivimos en una sociedad de tradición cristiana, católica para más señas, como es la española y gallega, las navidades son fiestas muy entrañables y de gran arraigo. Independientemente del grado de creencia religiosa de cada quién, se viven intensamente. Las familias se reúnen, las comidas y cenas son copiosas y se despide el año viejo para recibir el nuevo. El veinticuatro de diciembre tiene lugar la noche buena, conmemorando el nacimiento de Jesús en Belén, el hijo de Dios, que vino al mundo para redimir a los hombres. Nació de la forma más humilde, en un pesebre, y su vida transcurrió por las tierras de Israel. Nazaret, el lago Tiberiades o Jerusalén son topónimos que todo cristiano sabe identificar. Este año se ha producido una hermosa coincidencia: La Janucá y la Navidad. Judíos y cristianos ante una de sus más importantes festividades. Hechos históricos que tuvieron lugar hace más de dos mil años, heroicidad militar por un lado y nacimiento de un niño por el otro, cargados de una tremenda connotación espiritual y religiosa. Valores como la paz, el amor, la fraternidad y otros impregnados de buenas intenciones continúan vigentes en nuestros días más que nunca. La luz se tiene que imponer a la oscuridad. La razón a la fuerza. Encendamos una vela y no ahorremos esfuerzos en ese fin. Luchemos por ello incansablemente. Las generaciones venideras lo valorarán.

* Pablo Veiga é socio de AGAI

Viaxe polo tempo de Hanuká en Israel

2012-01-04T17:52:00.000-08:00

11 de febreiro en Compostela: The Idan Raichel Project

2012-01-01T19:55:00.000-08:00

Chalomot Shel Acherim
er="0" allowfullscreen>
Hakol Over

Mi´ma´Makin

Live in Berlin

The Idan Raichel Project - Back to Jerusalem - הפרויקט של עידן רייכל

Solicitude ao Parlamento de Galicia

2012-01-01T03:42:00.000-08:00

A Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) ven de solicitar un ano máis ao Parlamento de Galicia, nomeadamente á súa presidenta, Dna.Pilar Rojo e aos portavoces dos tres grupos parlamentares, a aprobación dunha solemne declaración institucional co gallo da conmemoración o vindeiro día 27 de Xaneiro, do Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto.

O Parlamento galego, casa común de todas as galegas e galegos debe sumar un ano máis a súa voz e a súa nosa razón nese día de lembranza, de dor e de condena. Porque un 27 de xaneiro de 1945, hai agora 67 anos, era liberado Auschwitz-Birkenau. Demasiado tarde para millón e medio de seres humanos transformados en cinza. Auschwitz-Birkeanu, a fábrica do horror sen nome máis perversa e brutal que teña coñecido a Humanidade.

Un primeiro de novembro de 2005, Nacións Unidas tomou a decisión de designar a data do 27 de xaneiro como recordatorio anual das atrocidades dunha traxedia que nunca máis debera suceder no mundo.

O lema aprobado daquela por Nacións Unidas no ano 2005 “Lembremos por hoxe e por sempre” manifesta con nidia claridade o obxectivo que desde todo tipo de institucións e organismos internacionais se deben marcar na xornada.

Xa en anos anteriores o Parlamento de Galicia, así como o Parlamento Europeo, Goberno de España, Parlament de Catalunya, Asamblea de Madrid… seguiron a senda marcada por NNUU e fixeron oficial cadanseu no seu espazo e competencia territorial esta mesma data como xornada de conmemoraxción oficial.

A condena e repulsión mundial ao xenocidio sistemático e industrializado que acabou coa vida de millóns de seres humanos, xitanos, disidentes politicos, homosexuais, deficientes físicos e de seis millóns de xudeus debemos lembrar que foi con certeza no seu momento, unha das razóns principais que motivaron o nacemento da propia Declaración Universal dos Dereitos do Home.

Percorrido polo Tui xudeu

2011-12-28T19:17:00.000-08:00

Janucá 2011

2011-12-22T15:50:00.000-08:00

Imaxes da entega do Premio Samuel Toledano en Ribadavia

2011-12-17T08:21:00.000-08:00

O presidente da Deputación de Ourense, D.Xosé Luís Baltar acompañado polo Alcalde Marcos Blanco e o Dr.Abraham Haim, no momento inicial de prendido das velas de Janucá.

O presidente de AGAI, Pedro Gómez-Valadés xunto o presidente da Deputación de Ourense, Xosé Luis Baltar

O historiador do CEM, Ramón Estévez, Abraham Haim e Pedro Gómez-Valadés

A historiadora Gloria de Antonio, quen foi Premio Samuel Toledano no ano 2008 conversa co presidente de AGAI

Pedro Gómez-Valadés xunto a Samuel Epstein, da Cámara de Comercio España-Israel, Xosé Luis Chao do CEM e Francis Papiernik, tamén da Cámara

Entre os asistentes o escritor Afonso Vázquez-Monxardín

Momento da intervención do Dr.Abraham Haim

A Secretaria Xeral da Rede de Xuderías, Assumpció Hosta i Rebés

Miguel de Lucas da Casa Sefarad-Israel

O Subdelegado do Goberno Camilo Ocampo

O Alcalde de Ribadavia, Marcos Blanco prende a vela de Janucá

O acto ficou presidido pola nonumental Biblia Kennicot, a biblia xudía de Galicia

Onte venres, no comezo do tradicional Shabat do mundo xudeu, tivo lugar no Salón de Plenos do Concello de Ribadavia a entrega do Premio Samuel Toledano 2011 ao Centro de Estudos Medievais de Ribadavia, entrega a que asistiron un moi nutrido grupo de autoridades locais e provinciais, entre as que se atopaba o presidente da Deputación, Xosé Luís Baltar, o subdelegado do Goberno, Camilo Ocampo, Miguel de Lucas en representación da Casa Sefarad-Israel, Assumpció Hosta i Rebés, Secretaria Xeral da Rede de Xudarías de España, Samuel Epstein, representante da Cámara de Comercio España-Israel e Pedro Gómez-Valadés, presidente da Asociación Galega de Amizade con Israel. Salientar que o acto estivo presidido de xeito simbólico por un exemplar da monumental Biblia xudía de Galicia, a coñecida como Biblia Kennicot, cedida para a ocasión polo Consello da Cultura Galega.

Xosé Luís Chao, presidente da entidade premiada, recibiu o galardón de mans do coordinador da comisión do Premio Samuel Toledano, o Dr.Abraham Haim, chegado desde Jerusalem para facer entrega do premio ante a imposibilidade por parte do CEM de acudir a capital israelí a recibilo. Na súa intervención Xosé Luís Chao manifestou o seu profundo e emocionado agradecemento ante o feito de que a prestixiosa fundación israelí organizadora deste premio elixise ao Centro de Estudos Medievais en recoñecemento polo labor desemvolvida en favor da recuperación da memoria histórica acerca da presenza dos xudeus nesta vila e pola defensa da cultura sefardí en Galicia. Respecto diso, Chao lembrou o grande prestixio deste premio internacional, destacando que a Comisión do Premio está presidida polo expresidente do Estado de Israel, Yitzhak Navón. "De feito asistiu ao acto que se celebrou en Jesuralén ou pasado 30 de outubro, pero ao que nós non puidemos asistir por mor de cuestións laborais, por iso repetimos a entrega do premio aquí en Ribadavia, cousa que e unha honra para nós".

O acto foi organizado a través da Concellaría de Cultura, que dirixe Xosé Prieto. o Dr.Abrahan Haim declarou que este premio naceu xa no ano 1998, premio internacional que promove a fundación israelí Samuel Toledano, quen fora presidente da FCJE. Durante o acto o Dr.Abraham Haim tivo unha intervención na que explicou de xeito ameno dos rituais tradicionais que a partir do vindeiro día 20 terán lugar en todo o mundo xudeu con motivo da festividade da Janucá. Con tal motivo, procedeuse a acender por nove dos asistentes o candelabro de nove brazos, sendo un dos participantes o alcalde de Ribadavia, Marcos Blanco e o presidente da Deputación de Ourense, Xosé Luis Baltar.

Casa de Israel felicítanos a Hanucá

2011-12-13T18:47:00.000-08:00

Imaxes do xantar do V Aniversario de AGAI

2011-12-11T08:00:00.000-08:00

Que representa Israel para min

2011-12-09T18:20:00.000-08:00

http://www.megaupload.com/?d=2OODC3VQ

Xantar polo 5º Aniversario de AGAI

2011-12-08T00:46:00.000-08:00

Domingo 11 de decembro de 2011

Hotel Casa Rosalía (Brión)

Data tope para ter feito o ingreso e escollido o menú (carne ou peixe):

Xoves 1 de Decembro ás 14:00 horas

Menú:

. Caldo Galego
. Vieiras ao Forno (2 unidades)
. (Escoller)

Xarrete de Tenreira con Patacas Guisadas ou Dorada ao Forno con Patacas Panadeiras
. Surtido de Sobremesas Variados da Casa
. Albariño D.O Rias Baixas
. Rioxa Crianza
. Pan, Auga, Café e Licores da Casa
. PREZO: 28,00 € por persoa
Para escoller no menú Carne ou Peixe deixade aviso no: 610424174

O ingreso debe facerse (indicando nome e número de comensais) na conta de A.G.A.I. en NovaCaixa. Nº: 2080 0518 97 3040025495

Novos mozos bárbaros

2011-11-23T17:28:00.000-08:00

Por Pilar Rahola

La Vanguardia - 24.11.2011

Vellos estalinistas que continúan nas súas cátedras apolilladas tentando comer o tarro aos novos

"A cita plantaxábase como un coloquio pero terminou en pelexa", empeza o artigo do Faro de Vigo. E a partir de aquí, o relato clásico da violencia intolerante, con puñadas incluídas, para impedir o dereito á palabra. Persoalmente repúgnanme estes mozos bárbaros que, en nome da liberdade, pisan a palabra dos outros. Escribín a favor de todos os que non puideron facer un acto na universidade, mesmo cando as súas formulacións estaban nas miñas antípodas, porque se a universidade é o templo da intelixencia, os bárbaros son a súa negación, e sen debate nin intelixencia non hai civilización.

"Mozos bárbaros de hoxe, entrade a saco na civilización decadente", dicía o verbo violento de Lerroux, e a saco entran estes mozos de Vigo en nome de calquera extremo, sexa do extremo dereita ou o esquerda, que tanto monta na gramática da intolerancia. Non son liberadores, son opresores. Non son demócratas, son intolerantes. Non queren saber, queren impor.

Esta vez tocoulle, como non!, a Lior Haiat, un israelí que participaba no coloquio "25 anos de relacións diplomáticas España-Israel", organizado pola boa xente da Asociación Galega de Amizade con Israel. Por suposto, os gurús da esquerda máis tola puxéronse histéricos e pediron o boicot. É de nota ler algúns dos comentarios que enviaron aos seus colegas, conspicuos catedráticos cuxa cátedra debe ser de xornalismo pravdiano. Certamente a universidade é o refuxio de moitas cousas boas, pero tamén dalgúns vellos estalinistas que perderon todas as batallas pero que continúan nas súas cátedras apolilladas tentando comer o tarro aos mozos. E estes foron os que quentaron o ambiente. O resto foi fácil, quince bárbaros berrando a súa intolerancia, violencia a doquier, un reitor desaparecido e que non chamou á policía (como si fixo pola contra o decano de Xornalismo, Xosé Pereira Fariña, que non permitiu que se boicotease a charla programada na Universidade de Santiago) e un debate sobre un conflito quente que non se puido realizar porque algúns prefiren que unha dialéctica intelixente non lles amole a imposición dos seus prexuízos.

Xavier Rius, no seu libro "Contra a Barcelona progre", relata con precisión a decadencia desta esquerda dogmática que, en casos como o relatado, convértese en puro barriobajerismo. Imaxínanse que dirían estes mesmos se un grupo de extrema dereita boicotease a charla dun comunista, ou dun palestino, ou dun gaiteiro? Montasen a de San Quintín, apelando á liberdade de expresión e bla, bla, sen saber que eles son a outra cara da moeda. Non os unifica o que din, pero unifícaos o seu gusto pola violencia, a súa intolerancia e o seu medo á palabra. No fondo odian a liberdade. Por iso úsana como bandeira cando queren pisala.

http://www.lavanguardia.com/opinion/articulos/20111124/54238502522/pilar-rahola-nuevos-jovenes-barbaros.html

Entrevista na TVG con Lior Haiat

2011-11-22T20:04:00.000-08:00

A Casa de Galicia organizou a Mesa Redonda "A diáspora de galegos e xudeus"

2011-11-18T01:20:00.000-08:00

No acto interviñeron, Santiago Camba, Xosé Ramón Ónega, Francisco R. García Fernández, Samuel Bengio, e Xulio Touza

Madrid, 15 de novembro de 2011

A delegación da Xunta en Madrid acolleu a Mesa Redonda co título "A diáspora de galegos e xudeus". No acto, presidido polo secretario xeral de Emigración da Xunta de Galicia, Santiago Camba, interviñeron: o delegado da Xunta en Madrid e director da Casa de Galicia, José Ramón Ónega López, autor do libro "Os xudeus no Reino de Galicia"; o presidente da Comunidade Xudía de Madrid, Samuel Bengio; o presidente da Asociación de Médicos Galegos en Madrid (ASOMEGA), Francisco R. García Fernández; e o arquitecto Julio Touza, descendente das irmás Touza, cuxo comportamento humanitario foi recoñecido pola comunidade xudía.

José Ramón Ónega, que na súa calidade de anfitrión deu a benvida aos intervenientes na mesa e tamén a cantas persoas asistiron ao acto, citando entre outros, ao presidente do centro Peres para a Paz, Isaac Siboni; ao director do Correo Galego, Feliciano Barrera; ao empresario Enrique Santín; e aos representantes das Asociacións Galegas en Madrid, como Carlos de Blas, activo colaborador da Casa.

Nas súas palabras, Ónega fixo un pequeno repaso pola historia dos xudeus no Reino de Galicia. "Resumo nun folio as máis de 700 páxinas do meu libro e polo tanto é o mínimo". Entre as cuestións máis rechamantes comentou as grandes pegadas que persisten en Galicia como os apelidos, Pereira, Cerdeira..; os oficios, ferreiro, canteiro..; os nomes de animais, como coello ou galo... ou os múltiples topónimos que seguen denominando moitas vilas e lugares galaicos. "O Camiño de Santiago é a presenza xudea por antonomasia", dixo Ónega noutro momento, antes de ceder a palabra ao arquitecto Julio Touza, neto e sobriño das irmás Touza, cuxa historia saíu á luz, nun libro hai só 6 anos, pola promesa do autor Antón Patiño a Lola Touza, -a súa avoa-, que só o faría público pouco antes da súa morte. E así foi. A obra narra como un ancián xudeu en Nova York pide a un galego que retornaba, que viaxase ata Ribadavia para agradecer a Lola Touza que o tivese salvado. As tres irmás, Lola, Amparo e Julia rexentaban a cantina da estación do tren e xunto con dous taxistas, o Rocha e o Calavera formaron un segredo equipo que abeirou e trasladou á fronteira con Portugal nos anos corenta os xudeus que fuxían a América ou África en tempos moi difíciles. Touza mostrouse moi orgulloso da xesta realizada por estas valentes mulleres que nunca recoñeceron nada publicamente e agora pode evocar algúns dos moitos ocos que el coñece da casa herdada, que sen dúbida terían servido para ocultar os perseguidos.

Pola súa banda, o presidente de ASOMEGA, Francisco R. García enumerou unha ampla bibliografía de títulos desta temática, dedicando especial atención ao médico vigués Eduardo Martínez Alonso, cuxa vida recolle a súa filla Patricia Martínez Vicente en dous libros. Francisco comentou que hai aspectos destas obras que poden ser cuestionables, sobre todo a idea de que fosen tantos xudeus os salvados, "porque nada era tan doado, empezando polas comunicacións,". Aínda que concluíu dicindo que "o número é o de menos, fosen 300.000 ou 300. Se tivesen sido só dous para min xa tería sido un heroe".

Para o presidente da Comunidade Xudía de Madrid, Samuel Bengio, o seu pobo leva 57 séculos de historia e deles os 35 xa na diáspora, cando os asirios os expulsaron da Terra Prometida e os levaron a Babilonia. Dende entón.

O acto pechouno o tamén médico e secretario xeral de Emigración, Santiago Camba, quen encontrou algúns paralelismos entre as diásporas de ambos os dous pobos. "O fenómeno migratorio sempre é un drama", asegurou, "e tanto xudeus coma galegos mantiveron a súa identidade como pobo". É verdade que o fenómeno galego é moi recente pois data dos séculos XIX e XX. De feito, as grandes ondadas de emigración de galegos foron nos cen anos que van dende 1860 a 1960, cara a América primeiro e a Europa despois. "Galicia tampouco se pode entender sen a súa diáspora, verdadeiro motor que a impulsou durante décadas dende o exterior", dixo Camba, algo que se notou especialmente na construción de escolas e hospitais.

Comunicado de AGAI perante o terrorismo de opinión

2011-11-17T04:00:00.000-08:00

A ASOCIACION GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL (AGAI) quere expresar a súa máis enérxica condena das actitudes totalitarias, fascistas e fanáticas que un pequeno pero violento grupo emprendeu para impedir a celebración dun encontro-coloquio na Universidade de Vigo no que tiña previsto participar o portavoz da Embaixada de Israel en España.

Que un fato marxinal de estalinistas frustrados e racistas poidan impor a súa vontade censora é inadmisíbel e intolerábel en calquera foro, especialmente nunha universidade pública. E moito mais se entre os implicados figuran profesores da universidade, mesmo catedráticos.

Impedir o exercicio da palabra a alguén, pola súa procedencia nacional (israelí nesta caso), ten un nome, e este non é outro que o de discriminación por razón de orixe nacional, é dicir, racismo. E presionar as Facultades de Económicas en Vigo e de Xornalismo en Santiago, para tentar amordazar a liberdade de expresión, fala ben ás claras dos seus protagonistas. Alguén –nomeadamente cando se trata dun docente e, máis ainda, dun catedrático- que non é quen de defender as súas ideas con argumentos e, pola contra, precisa da censura, do boicot, do insulto e da violencia, só pode ser considerado como un fascista.

Que xentes que din ser defensoras dos dereitos humanos empreguen a chantaxe e a violencia para impor as súas ideas e as súas vontades e impropio dunha sociedade democrática e como tal debe ser combatido e neutralizado, e os seus actores desenmascarados, por pura hixiene democrática.

Neste sentidodefender as súas ideas con argumentos, e precisa da censura, do boicot, do insulto e da violencia para impoñer o seu criterio, só pode ser considerado como un fascista. desde a ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL (AGAI) queremos denunciar diante da opinión pública galega que o seu presidente e diversas persoas do público que pretendían asistir con normalidade ao acto, foron obxecto de insultos, ameazas e agresións por parte dos organizadores do boicot contra a conferencia do voceiro da Embaixada israelí, instigadores que se identificaron, mediante convocatoria por internet, como BDS-Galiza. Os agresores, persoas algunhas xa de idade, mesmo secuestraron a cámara fotográfica de AGAI que finalmente devolverían.

Os mesmos convocantes tamén fixeron un chamado para “rebentar”, igualmente o propio martes, unha segunda conferencia a celebrar na galeria Sargadelos, e outra intervención fixada para onte mércores na Facultade de Xornalismo de Santiago. En ambos casos fracasaron no seu intento antidemocrático, habida conta de que AGAI decidira trasladar o primeiro deles a un céntrico hotel vigués, onde finalmente se celebraría ante numeroso publico. O acto de Compostela tamén teria lugar sen incidentes.

Desde AGAI entendemos que non se pode baixo ningún concepto permitir nin tolerar que actitudes violentamente antidemocráticas impoñan a súa lei nun recinto como é a nosa Universidade que debe ser foro e faro de cultura, de saber e de tolerancia.

Desde a ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL (AGAI) queremos agradecer publicamente a Universidade de Vigo e a Universidade de Santiago de Compostela, nomeadamente aos decanos da Facultade de Económicas de UVIGO e de Xornalismo na USC o seu convite e colaboración para a celebración dos actos. O seu louvábel interese na celebración de debates democráticos na Universidade, e o feito de que aproveitaran –probabelmente por vez primeira na súa existencia como institucions- a presenza dun diplomático xudeu para coñecer de primeira man unha informacion lexítima que diverxe do pensamento único e unidireccional que a sociedade galega percibe e padece desde hai décadas en torno ao conflito de Oriente Próximo.

Vigo, 17 de Novembro de 2011

Visita de AGAI a Mauthausen

2011-11-11T02:40:00.000-08:00

Visita de AGAI a Mauthausen

Encontros na Universidade

2011-11-07T12:02:00.000-08:00

Encontros-coloquio de Lior Haiat
.
Martes 15 ás 12:00 horas na Facultade de Ciencias Económicas e Empresarias da UVIGO
"25 anos de relacións diplomáticas España-Israel".
.

Mércores 16 ás 11:00 horas na Facultade de Comunicación da USC
“Estado palestino sí, pero non así”, seguido de rolda de prensa cos alumnos asistentes.
.

ORGANIZA: Asociación Galega de Amizade con Israel

A diáspora de galegos e xudeus

2011-11-07T08:43:00.000-08:00

Charla-coloquio en Vigo

2011-11-01T17:43:00.000-07:00

O vindeiro 15 de novembro, martes, ás 20:00 horas terá lugar en Vigo, na Sala da Galería Sargadelos, sita na rúa Urzaiz 17, baixo, unha Charla-Coloquio do portavoz da Embaixada de Israel en España, Sr.Lior Haiat.

"A imaxe de Israel en España"

Intervén: Lior Haiat. portavoz da Embaixada de Israel en España

Presenta: Pedro Gómez-Valadés, presidente de AGAI

Ver máis información no seu blog persoal "Off the Record" de Lior Haiat

ENTRADA LIBRE

"Oriente Medio: Retos e solucións". Por Lior Haiat

2011-10-30T20:53:00.000-07:00

Visita á Viena xudía

2011-10-29T16:46:00.000-07:00

Viena xudia

View more presentations from GZ-Israel

AGAI en Mauthausen

2011-10-27T17:32:00.000-07:00

" A dignidade e as vidas dos galegos demócratas foi soterrada neste deserto negro do horror e a infamia. Mais a súa memoria é a candea que se prende xa para sempre nas nosas conciencias ".

Galiza - Mauthausen - Outubro 2011 - AGAI.

Oren Bar-El en Ourense

2011-10-21T15:00:00.000-07:00

O Sr.Oren Bar -El camiñando polo Barrio Xudeu de Ribadavia acompañado polo Coordinador de AGAI en Ourense, o profesor Afonso Vázquez-Monxardín, o presidente do Centro de Estudos Medievais, Luis Chao, e o historiador Xosé Ramón Estévez, magníficos guias polas rúas de pedra da vella Ribadavia.

O Alcalde de Ribadavia, Sr. Marcos Blanco no centro da fotografía conversa no Salón de Plenos co Sr.Oren Bar-El

Oren Bar-El (primeiro á esquerda) xunto a Xosé Ramón Estévez, historiador e Luis Chao Rei, presidente do Centro de Estudos Medievais (1)

Fotógrafo: Martiño Pinal

VISITA DO MINISTRO CONSELLEIRO DE ASUNTOS POLÍTICOS DA EMBAIXADA ISRAELÍ, SR. OREN BAR-EL A TERRAS OURENSÁS

O día 20 de outubro, o sr. Oren Bar-el, incorporado á Embaixada de Madrid o día 1 de setembro pasado, estivo de visita en Ourense. Tres foron as visitas de cortesía que levou a cabo para este seu primeiro contacto coas autoridades ourensás e a oferta de colaboración da embaixada para canto teña que ver coas relacións bilaterais. Nas tres manifestou o seu interese en ser útil, tamén desde a súa experiencia de agregado económico e científico da embaixada en París, cargo que exerceu varios anos antes de vir a Madrid.

As visitas comezaron ás 10:30 da mañá en que foi recibido polo Presidente da Deputación de Ourense, Sr. José Luís Baltar Pumar na sede do Pazo Provincial e onde se produciu unha charla sobre a conveniencia da paz para a zona de medio oriente e a vontade da Embaixada de proxectar unha imaxe do seu país máis alá das informacións sempre relacionadas co conflito territorial. Cun intercambio de agasallos protocolarios rematou a visita.

Posteriormente, O Sr. Oren Bar-el trasladouse á Casa do Concello onde foi recibido polo alcalde Sr. Francisco Rodriguez co que mantivo unha animada charla no mesmo sentido de necesidade de busca da paz e da conveniencia de difundir informacións alternativas sobre a realidade israelí máis alá das simples denuncias tópicas sobre o seu país que tanto enrarecen o clima de mutua comprensión. Puxo como exemplo desta proxección da realidade israelí, a abondosa presenza de cinema desta nacionalidade no Festival de Cine que se desenvolve na cidade nestes días. Recibiu o alcalde como agasallo un libro sobre a cidade de Tel Aviv e o ministro da embaixada levou o correspondente sobre a cidade das Burgas.

A continuación trasladouse a Ribadavia onde foi recibido ás 12:30 na Sede do Concello polo Sr. Alcalde Marcos Blanco, o concelleiro de Cultura, José Prieto, o Presidente do Centro de Estudos Medievais, Sr. José Luís Chao, e o historiador e representante desa entidade, Sr. José Ramón Estévez. A xornalista Sabela Pinal de La Region, cubriu o acto. No encontro, felicitou ao Centro de Estudos Medievais polo prestixioso premio Samuel Toledano deste ano, e comprometeu a presenza institucional de alguén da embaixada en Ribadavia para a entrega do mesmo, en decembro deste ano e foi informado dos traballos que comprometen a Ribadavia na busca de incorporación de Portugal á rede de Xuderías da península e das posibilidade turísticas que se abren con esta posibilidade.

Posteriormente percorreu as rúas de Ribadavia parándose nos lugares emblemáticos da presenza xudía e xirando tamén unha visita ao castelo dos Sarmiento.

Despois de xantar na Praza maior xunto co alcalde, as autoridades sinaladas e o coordinador de AGAI en Ourense, Afonso Vázquez-Monxardín, seguiu a súa viaxe de toma de contacto con Galicia.

(1) O Centro de Estudos Medievais de Rivadavia ven de ser recoñecido co prestixioxo Premio Samuel Toledano 2011. Premio que seralle entregado en Xerusalén o vindeiro 30 de outubro. Máis información: www.samueltoledanoprize.org.il

Comunicado de AGAI:

2011-10-19T18:10:00.000-07:00

Perante a liberación de Gilad Shalit

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI queremos facer pública a nosa felicitación pola posta en liberdade do soldado israelí Gilad Shalit secuestrado desde había xa 5 anos. Alegría que queremos compartir coa súa familia e con toda a sociedade israelí.

Tras máis de cinco anos de secuestro e tortura en mans da organización terrorista Hamás, e a pesares dos múltiples esforzos e negociacións sen éxito tentados polo goberno israelí e outras institucións tanto israelís coma internacionais, por fin puidemos ver ao soldado israelí vivo e coa súa familia.

A Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI valora o risco e a valentía que ven de asumir o goberno de Israel. Valoramos pola súa enorme dificultade, a súa flexibilidade e solidarizámonos coa sociedade israelí por chegar a un acordo -moi doloroso- mais o único que podía posibilitar a posta en liberdade dun cidadán israelí secuestrado no exercicio das súas funcións encomendadas.

O ano pasado unha delegación da nosa asociación puido amosar en Xerusalén, na propia carpa que durante anos serviu de facho público polo non esquecemento e pola liberdade de Gilad, a nosa total solidariedade e incondicional apoio de AGAI aos pais de Gilad Shalit na súa infatigábel loita durante estes duros e incertos cinco anos.

A Asociaciación Galega de Amizade con Israel-AGAI entende que este dificil e moi doloroso acordo amosa claramente máis unha vez, o inxustificábel e irresponsábel da actitude obstrucionista da Autoridade Palestina que preside o Sr.Mahmud Abbas na súa negativa a sentarse a negociar co goberno israelí a pesar dos reiterados chamados deste en prol do reinicio das regociacións.

Vigo , 18 de outubro de 2011

Gilad Shalit por fin ceibe!

2011-10-18T12:09:00.001-07:00

Presenza israelí no OUFF.

2011-10-17T18:03:00.001-07:00

Presenza israelí no Festival de Cine de Ourense, o OUFF.

Chok Shachor Lavan Maya Zack Israel
http://www.ouff.org/2011/index.php/content/view/5278/303/lang%2cspanish/

na sección de ciclos temáticos:

IGUALDADE
I Shot My Love Tomer Heymann Israel, Germany
http://www.ouff.org/2011/index.php/content/view/5319/367/lang,spanish/
Love Davka Rona Soffer Israel
http://www.ouff.org/2011/index.php/content/view/5321/367/lang%2cspanish/

NA SECCIÓN PELÍCULAS INSCRITAS:

ANIMACIÓN Hai catro inscritas.
http://www.ouff.org/2011/index.php/component/option%2ccom_wrapper/Itemid%2c359/

CURTAMETRAXES DE FICCIÓN Hai varios inscritos
http://www.ouff.org/2011/index.php/component/option%2ccom_wrapper/Itemid%2c358/

DOCUMENTAIS Hai varios inscritos
http://www.ouff.org/2011/index.php/component/option%2ccom_wrapper/Itemid%2c357/

LORGAMETRAXES DE FICCIÓN Hai catro inscritos
http://www.ouff.org/2011/index.php/component/option,com_wrapper/Itemid,356/

ASEI en TeleMadrid

2011-10-16T17:22:00.000-07:00

Que é Sucot e como se celebra?

2011-10-15T18:39:00.000-07:00

Amarga reflexión

2011-10-13T18:54:00.000-07:00

Por Daniel Fernández Marco

Xerente de ASEI (Asociación Solidaridad España-Israel)

www.aseiweb.net

Parece que vai en serio. Ninguén aínda o veu, o seu paradoiro segue sendo descoñecido. Pero o ruído é tan intenso que ten que haber noces en algures. Gilad Shalit volve a casa, por fin. E iso é motivo de xúbilo, que dúbida cabe. Aínda que teñamos que obrigarnos a forzar un sorriso, e fagamos esforzos para non manifestar o rictus de noxo que todo o que circunda ao asunto nos provoca. E aínda que non saibamos xestionar completamente, o incómodo prurito de culpa por ser incapaces de obvialo todo, salvo a liberación dun raparigo sometido a un inhumano martirio durante cinco anos.
"O soldado israelí retido"... desta guisa adoitaban referirse a maioría de medios españois a Gilad Shalit. "Retido", como un coche nun atasco, ou un paquete na aduana. "Soldado israelí". Tecnicamente, os termos son correctos. De feito, máis correctos que cando téchase a asasinos deshumanizados de "activistas", ou a unha banda de terroristas de "grupo político". Aínda así, a definición non deixa de rezumar un pestilente rumbo, e non está de máis puntualizar. Unha descrición como "O soldado israelí retido" pode evocar a Rambo capturado polos vietnamitas, ou a Chuck Norris en "Desaparecido en Combate III", pero en absoluto conseguirá transmitir a realidade fidelmente. Gilad Shalit era un soldado israelí, iso é certo, pero tamén puramente circunstancial. En Israel, o concepto "soldado" é equívoco, e non sempre pode trocarse nos tópicos holywoodienses antes apuntados. Un soldado israelí, antes que soldado, adoita ser unha ama de casa, un estudante de bioloxía, un cirurxián afeccionado ao aeromodelismo ou un electricista que nos seus tempos libres colecciona selos. Gilad Shalit é cidadán dun país no que o servizo militar é unha servidume obrigatoria (cumprida case sempre con orgullo e ilusión, pero servidume). E máis que obrigatoria, dolorosamente necesaria, nunha nación de sete millóns de habitantes, rodeada de centos de millóns de individuos determinados (en moitos casos) a borralos do mapa. Por esta razón, Gilad Shalit, como calquera cidadán israelí, home ou muller, tivo que ser, durante un período da súa vida, un soldado israelí. E Gilad Shalit, antes que soldado, era, cando foi capturado, un raparigo de dezanove anos, enclenque (a xulgar polas fotos) e con lentes, ao que apaixonábanlle as matemáticas. O típico empollón da clase incapaz de matar a unha mosca e sempre disposto a botar un cabo aos compañeiros.
E detrás da "retención do soldado", o que se esconde en realidade é unha imperdoable tortura que roubou cinco dos anos máis importantes da vida dun mozo normal, marcándoo para sempre. Entre o seu dezanove e os seus vinte e catro anos, Gilad Shalit non se dedicou a gozar das delicias do sexo oposto (ou propio, se esa é a súa preferencia; en Israel ninguén lle mirará diferente nin lle colgará dun guindastre por iso), non explorou o mundo e as súas marabillas, non forxou amizades que lle acompañarán toda a vida e que farían do seu tránsito pola Terra unha experiencia máis grata, non tivo oportunidade de acumular a bagaxe e a sustancia que deberían de convertelo nun membro de proveito da sociedade israelí (deses que, ano si, ano tamén, gañan un premio Nobel por legar á humanidade algo que a enriqueza). A post-adolescencia de Gilad Shalit, en cambio, transcorreu... onde transcorreu?. Só os seus captadores sábeno; o que é seguro é que, independentemente do lugar, non gozaría dun trato como o que se dispensa a eses presos palestinos encerrados en cárceres israelís onde a Cruz Vermella os visita e atende continuamente, e onde mesmo se lles proporciona a oportunidade de estudar unha carreira e adquirir os coñecementos necesarios para multiplicar as súas deletéreas aptitudes. Nos cinco anos de secuestro de Gilad Shalit, nin a Cruz Vermella, nin ningunha outra organización internacional, desas que se desviven polos presos palestinos e vociferan o seu inhumano trato, preocupouse por el. A Convención de Xenebra, dis?, non me fagades rir. En 2008, o exército israelí viuse obrigado a intervir en Gaza, despois de que a poboación á que debían protexer recibise máis de douscentos proxectís disparados desde a franxa e sufrise case unha vintena de baixas. A operación concluíu sen que Shalit puidese ser liberado, e agora tocou negociar. Nestes cinco anos, multitude de benintencionados clamaron pola liberación do raparigo secuestrado. Iniciativas loables, pero de efecto (e pido perdón a quen ofenda, pois recoñezo insoportable o permanecer de brazos cruzados ante a inxustiza) contraproducente. En consecuencia, lonxe de establecerse un regateo de mercadillo árabe, declarouse unha barra libre por parte de Israel, froito da cal, mil vinte e sete!!! presos palestinos serán liberados. Moitos deles asasinaron a xente inocente, esnaquizado familias irreparablemente, e causaron máis dor do que é posible cuantificar. Dubido moito que ningún se arrepinta o máis mínimo, e a maioría volverá tratar de engrosar o seu historial criminal. Hamas (que antes e durante o proceso, manifestou a importancia de secuestrar a máis israelís) está de celebración. Non é para menos.
É un trato xusto? Permitirédesme que non me pronuncie. Parece mezquino exporllo cando está en xogo a vida dun pobre rapaz cuxo único pecado foi atoparse, hai cinco anos, no lugar equivocado no momento errado. E para alimentar a ignominia, non pode deixar de doerme do complexo de culpa que o desproporcionado troco poida carrexar ao inocente liberado.
É un trato xusto? Permitirédesme que non me pronuncie, estou demasiado concentrado no meu esforzo para non manifestar o rictus de noxo que todo o que circunda ao asunto me provoca.

O fin dun pesadelo

2011-10-12T17:35:00.000-07:00

Por Isaac Querub*

http://www.larazon.es/noticia/4614-el-fin-de-una-pesadilla-por-isaac-querub

Todo parece indicar que nos vindeiros días Gilad Shalit volverá a casa. Máis de 5 anos de brutal cativerio, de secuestro ilegal. Máis de 5 anos sen saber onde nin como está. Sen que ningunha organización humanitaria internacional puidese ter acceso a el. Máis de 5 anos, con todos os seus días, de intensa dor e sufrimento dunha familia. O acordo para a súa liberación non é nin xusto nin proporcionado. Israel vai liberar a mil presos xulgados e condenados pola Xustiza, en moitos casos terroristas coas mans manchadas de sangue.

E Hamas vai liberar a un só soldado cuxo delito foi cumprir co seu deber e atoparse no momento e no lugar equivocados hai máis de 5 anos. Por certo que Hamas, mentres cunha man negocia, coa outra ordena seguir bombardeando a Israel. Onte mesmo, outro mísil foi disparado desde Gaza contra poboación civil israelí. Con todo a dor que causa pór na rúa a persoas que asasinaron e que seguramente volverán tentalo, supón un alivio pór fin á tortura que sufriu a familia Shalit en todos estes anos.

Como xudeus españois véñennos á lembranza as horas de angustia que vivimos co secuestro de Miguel Angel Blanco e o longuísimo ano e medio que durou o cativerio de José Antonio Ortega Lara a mans de ETA.

Hoxe, respiramos aliviados por Gilad Shalit e a súa familia, pero non esquecemos a outros seres humanos dos que nada se sabe, como o piloto israelí Ron Arad, secuestrado por un grupo xiíta libanés hai 25 anos e que, ao parecer, podería atoparse en Irán.

*Presidente da Federación de Comunidades Judías de España

Shaná Tova y Feliz Ion Kipur

2011-10-05T18:23:00.000-07:00

Por Pablo Veiga*

AURORA

Me conminan los amigos de Aurora a escribir un artículo con motivo de la celebración de dos fiestas tradicionales judías emblemáticas: Año Nuevo y Día del Perdón.
La casualidad quiso que justamente hace un año visitara por primera vez Israel. Mi periplo por el país coincidió con el Rosh Hashaná. Su conmemoración vino seguida del shabat, que añadido a la finalización del ramadán musulmán modificó sustancialmente el itinerario previsto. Las dificultades para disponer de transporte público obligó a poner rumbo a Jerusalem desde el lago Kinneret, abandonando la idea inicial de recorrer los Altos del Golán y las zonas más septetrionales. Lamento señalar que la expresión saná tová me llegó a producir cierto enfado, ya que no contaba en mis planes con esa alteración. La penitencia fue disfrutar de la ciudad de Jerusalem un par de días más de lo previsto.
Acostumbrados por nuestras latitudes a celebrar el fin de año y comienzo del nuevo con fiestas en la calle toda una noche hasta el amanecer, el Rosh Hashaná judío es austero y de oración. De ahí el choque por la importante diferencia. Nosotros acostumbramos a brindar para que los doce meses venideros vengan cargados de felicidad y que sean mejores que los doce anteriores. El trabajo, la salud y el amor son los tres deseos que no pueden faltar.
Sobre el Ion Kipur, mis conocimientos eran mínimos. Lo asociaba a una de las guerras árabe-israelí. Aunque tenía idea de su considerable significación por un conocido jugador de fútbol, Haim Revivo, que militó en el Celta de Vigo, uno de los principales equipos de la región, a finales de los años noventa. Dicho jugador israelí cumplió con el precepto de su religión. El partido fue adelantado y Revivo sustituído para marchar a sua casa con la familia. La segunda imagen que tengo grabada en mi retina la contemplé hace un año; nunca olvidaré estando yo en la Ciudad Vieja de Jerusalem, una semana antes del Ion Kipur, la marcha de cientos de jóvenes, chicos y chicas, que se dirigían por las callejuelas estrechas y empedradas hacia el muro de las lamentaciones. Sus vítores y su alegría por llegar al lugar sagrado donde durante mucho –demasiado- tiempo otros no tenían la oportunidad de llegar. Quizás recordasen algunos de sus antepasados, que dejaron la vida conquistándolo, o de aquellos que fueron masacrados en los campos de concentración, o fueron perseguidos y humillados. Lógico tanto alboroto. Esos chavales transmitían patriotismo con sus cánticos. La escena, sin duda, de las más emotivas de mis doce días por Israel.
El pueblo judío celebra su año 5772. Felicidades. Durante estas efemérides, como siempre, se rezará por la paz. Y el Día del Perdón, los judíos de Israel y del resto del mundo ayunarán y orarán en recogimiento. Los mismos anhelos, año tras año. Y se hará un esfuerzo por perdonar a aquellos que sólo piensan en negativo, con ideas fijas perniciosas para los demás y para ellos mismos. Amor y paz frente a odio y guerra. Trinfarán los primeros, seguro.
*Pablo Veiga é socio de AGAI e colaborador no semanario israelí AURORA

"Reporteiros" programa da TVG: ONU-Palestina

2011-10-04T11:36:00.000-07:00

Programa REPORTEIROS da TVG (01.10.11) from galicia israel on Vimeo.

Willi Münzenberg, los palestinos y la inercia solidaria.

2011-10-02T18:30:00.000-07:00

Por Carlos Galansky*
Publicado en La Voz de Galicia e La Opinión de A Coruña

La inercia, en el ámbito de la física, es la propiedad que tienen los cuerpos de permanecer en movimiento, a pesar de que no se le aplique alguna fuerza. La inercia, en el ámbito de las personas, es seguir haciendo algo que siempre se hizo, sin cuestionarlo.

En el año 1917 un fuerte resplandor, producto de una insurrección armada, produjo una ilusión en aquellas personas que creyeron en ese proyecto de nueva sociedad, la sociedad socialista y su pueblo soviético. Por el contrario los países capitalistas y sus burguesías eran los enemigos contra quienes se volcaban todos los odios.

Comenzó entonces la solidaridad con ese proyecto en los países europeos. Su principal impulsor fue un alemán , Willi Münzenberg, quien va a dedicar todo su esfuerzo a ello. Nucleó en sus variadas organizaciones solidarias todo el anhelo de muchas almas. En las Juventudes Comunistas Internacionales, en la ayuda Internacional Obrera, en los Congresos Antifascistas en Francia y en el Frente Popular Alemán. Sustituyó la caridad por la solidaridad. Encontró la llave del corazón de muchos intelectuales. Estos no tenían un conocimiento profundo de los asuntos políticos y económicos. No eran los argumentos políticos concretos, sino los sentimientos morales generales los impulsores de la solidaridad. Una cosa pensada era una cosa real. Pero junto a motivos idealistas estaban también la vanidad intelectual. Los vanidosos tienen su precio: son fáciles de atraer y se dejan manipular. La intelectualidad crítica no se extendía a la política.

Willi Münzenberg descubrió todo el engaño de esa sociedad estalinista y los años perdidos en mantener una solidaridad con ella, en 1939, tras el pacto Hitler-Stalin. La “puñalada en la espalda” como él mismo escribió. Pero fue tarde, la historia lo devoró.

Hoy como herencia de ello, tenemos nuevamente organizaciones solidarias con la sociedad islamista y el pueblo palestino. De nuevo un grupo de esclarecidos intelectuales nos presentan un ideal de sociedad y un pueblo oprimido (el palestino) y un nuevo país explotador (Israel). Cambiaron la hoz y el martillo por la media luna.

El bloque socialista desapareció, un país de su órbita de influencia como Libia ha caído. La información que llega de las barbaridades cometidas por su líder Gadhafi son minimizadas. La Libia de Gadhafi ya no presidirá la Comisión de Derechos Humanos de la ONU con dedicación exclusiva a condenar a Israel. De momento se mantiene el premio de Derechos Humanos que lleva su nombre.

La inercia solidaria de algunos intelectuales sigue su camino, ajena al sufrimiento de los pueblos que la padecen. Su insensibilidad social es imperdonable.
* Carlos Galansky é socio de AGAI. Preso político na Arxentina pola súa militancia na esquerda durante as dictaduras militares.

Queres un pin de AGAI?

2011-10-01T17:25:00.000-07:00

Esmaltado en cores sobre unha base de prata de lei de 925 mms, e 2,1cm. de ancho coa Estrela de David en prata superposta enriba da banda da bandeira galega.

AVISO MOI IMPORTANTE:

Vanse encargar só o número exacto de pedidos, xa que logo se queres un ou máis pins debes facer o ingreso do importe do mesmo (12 euros por cada unidade) indicando claramente o teu nome no número de conta da Asociación Galega de Amizade con Israel en NovaCaixa antes do vindeiro 20 de outubro.

Nº de Conta: 2080 0518 97 3040025495

Para calquera aclaración podes contactar connós no teléfono 610424174 ou no correo electrónico: amizadeconisrael@yahoo.es

Lembra que o prazo para facer o ingreso remata o 20 de outubro ás 14:00 horas. Logo faremos o encargo da cantidade exacta de encomendas.

Os pins serán entregados no Xantar do 5º Aniversario de AGAI que terá lugar en Compostela no mes de Decembro en data que en breve comunicaremos.

Non perdas esta ocasión única de conseguir o noso pin!

O Magen David coas cores da bandeira galega!

Sen dúbida será un bo agasallo para facer aos teus amigos!

Aquí podes ver a imaxe do deseño:

Pin AGAI

View more documents from GZ-Israel

Seica o basilisco é animal de compaña

2011-10-01T11:58:00.000-07:00

Seica o basilisco é animal de compaña

View more documents from GZ-Israel

Curso "As Xudarías de Galicia" : UNED-Ourense

2011-09-29T17:30:00.000-07:00

As Xudarías de Galicia

Organizado pola UNED-Ourense terá lugar os vindeiros días 28 e 29 de Outubro. en Monforte de Lemos e Ribadavia sob a dirección do profesor Enrique Cantera Montenegro.

Programa:

- VENRES, 28 de OUTUBRO (Monforte de Lemos)
Centro do Viño da Ribeira Sacra
16:00 h: OS XUDEOS DE MONFORTE. A FAMILIA DOS GAIBOR
Imparte: Sr. D. Felipe Aira Pardo, Historiador.
17:00 h: CULTURA E TRADICIÓNS. COSTUMES CULINARIAS SEFARDÍS.
Imparte: Sr. D. Alfredo Asaf Fernández Pino, Presidente da Comunidade Xudía B´nei Israel de Galicia.
18:00 h HISTORIA DOS XUDÍOS EN GALICIA. PRINCIPALES XUDERÍAS.
Imparte: Prof. Dr. Anselmo López Carreira, Profesor - Titor Historia Medieval-UNED Ourense.
19:00 h. VISITA AO BARRIO XUDÍO DE MONFORTE DE LEMOS. PARTE PRÁCTICA
Imparte: Técnicos do Concello de Monforte de Lemos.
21.00 h. Remate do curso en Monforte de Lemos.
***

- SÁBADO, 29 de OUTUBRO (Ribadavia)

Salón de Actos do Concello de Ribadavia, Praza Maior
09:00 h: A REDE DE XUDERIAS DE ESPAÑA. PROGRAMA RASGO.
Imparte: Sr. D. Antonio Míguez Amil, Oficina Municipal de Turismo, Concello de Ribadavia.
10:00 h: O BARRIO XUDÍO DE RIBADAVIA. PROTAGONISTAS E REFERENCIAS AO VIÑO.
Imparte: Dra. Gloria de Antonio Rubio, CSIC-Padre Sarmiento-Xunta de Galicia.
11:00 h: OS GUÍAS E A SUA CONTRIBUCIÓN A DINAMIZACIÓN TURÍSTICA DAS XUDERÍAS GALEGAS. EXPERIENCIAS E ANECDOTARIO.
Imparte: Sra. Dña. Rosa María Dorado Vidal. Guía espacialista de Galicia.
12:00 h: OS XUDEO-CONVERSOS: O CASO DO MALSÍN E A HISTORIA DAS IRMÁNS TOUZA.
Imparte: Sr. D. Xosé Ramón Estévez, Historiador, Centro Estudos Medievais de Ribadavia.

13:00 h: VISITA GUIADA A XUDERÍA DE RIBADAVIA E AO CIXGA. PARTE PRÁCTICA.
Imparte: Sr. D. Antonio Míguez Amil, Concello de Ribadavia.
14:00 h: Clausura e Xantar. Menú Sefardí.

ORGANIZACIÓN:

Curso de Extensión Universitaria
Lugar: Salón de Plenos do Concello de Ribadavia e Centro do Viño da Ribeira Sacra, Rúa Comercio 6, Monforte de Lemos
Datas: 28 e 29 de outubro 2011
Nº de horas: 10 horas, aprobados 1 crédito de libre elección (0,5 ECTS) para alumnado da UNED e solicitada a homologación á Xunta de Galicia para Guias Turisticos.
Dereito a diploma coa asistencia do 85 % das actividades.
Prazas: Limitadas por rigurosa orde de inscrición
Taxas de matriculación:
Ordinaria: 25 € (35 € con xantar sefardÍ)
Alumnado da UNED: 20 € ( 30 € con xantar sefardí)
Demandantes de emprego, bolseiros, discapacitados e xubilados: 10 € (20 € con xantar sefardí)
Obxetivos:
Salientar o importante papel da presenza xudía na historia de Galicia, achegar aos participantes a recuperación do noso patrimonico cultural xudeo, e potenciar a formación para promocionar o turismo foráneo interesado no legado hebraico.
CURSO HOMOLOGADO POLA SECRETARIA XERAL PARA O TURISMO PARA OS GUÍAS TURÍSTICOS DE GALICIA.
Prazo de Matrícula: Do 3 ó 26 de OUTUBRO de 2011.
Documentación a achegar segundo o tipo de matrícula:
Copia matricula Universitaria
Copia da tarxeta de demandante de emprego, xubilado, discapacitado ou certificado de bolseiro.
Pago:
Nº Conta: Novacaixagalicia: 2080–5252–90–3040256790.

Para máis información:

Teléfono: 988 371444

Fax: 988 371440
E-mail: cursos@ourense.uned.es

http://www.uned.es/ca-ourense/

Agardemos que si! Feliz Aninovo 5772! Shaná Tová uMetuká! שנה טובה ומתוקה

2011-09-28T10:38:00.001-07:00

Feliz Aninovo 5772!

Shaná Tová uMetuká!

שנה טובה ומתוקה

Texto íntegro do discurso de Benjamin Netanyahu en Nacións Unidas

2011-09-25T00:53:00.000-07:00

Transcrición completa da intervención do Primeiro Ministro Benjamín Netanyahu na Asemblea Xeral de Nacións Unidas. NY 23.09.2011

.
Grazas, Sr. Presidente.

Damas e cabaleiros,
Israel estendeu a súa man en paz desde o momento no que foi establecido 63 anos atras. No nome de Israel e do pobo xudeu, eu estendo esa man novamente hoxe. Eu esténdoa ao pobo de Exipto e Xordania, con renovada amizade para veciños con quen fixemos a paz. Eu esténdoa ao pobo de Turquia, con respecto e boa vontade. Eu esténdoa ao pobo de Libia e Tunez, con admiracion por aqueles que estan tentando construír un futuro democratico. Eu esténdoa aos outros pobos do Norte de Africa e a Peninsula Arabiga, con quen queremos forxar un novo comezo. Eu esténdoa ao pobo de Siria, Libano e Iran, con sobrecollemento pola valentia daqueles combatendo a brutal represion.
Pero moi especialmente, eu estendo a miña man ao pobo palestino, con quen buscamos unha paz xusta e duradeira.

Damas e cabaleiros,
en Israel a nosa esperanza pola paz nunca se esvaeceu. Os nosos cientificos, doutores e innovadores aplican o seu xenio para mellorar o mundo de mañá. Os nosos artistas, os nosos escritores, enriquecen o legado da humanidade. Agora, eu sei que esta non é exactamente a imaxe de Israel que é a miúdo retratada nesta sala. Despues de todo, foi aqui en 1975 que o antigo anhelo do meu pobo por restaurar a nosa vida nacional na nosa antiga patria biblica foi entón que isto foi nomeado vergonzosamente como racismo. E foi aqui en 1980, xusto aqui, que o historico acordo de paz entre Israel e Exipto non foi eloxiado; foi denunciado! E é aqui, ano tras ano que Israel é inxustamente sinalada para condena. É acusada para condena mais a miúdo que todas as nacións do mundo combinadas. Vinte e unha das 27 resolucións da Asemblea Xeral condenan a Israel, a unica democracia verdadeira no Medio Oriente.

Ben, esta é unha parte desafortunada da institucion ONU. É o teatro do absurdo. Non só mostra a Israel como o vilán; a miúdo mostra a viláns reais en importantes roles: a Libia de Gadhafi presidiu a Comision de Dereitos Humanos da ONU; o Iraq de Saddam encabezou o Comite da ONU sobre Desarmamento. Vostedes podrian dicir: Iso é o pasado. Ben, que esta sucedendo agora, precisamente agora, hoxe, no Libano controlado por Hezbollah agora preside o Consello de Seguridade da ONU. Isto significa, en efecto, que unha organizacion terrorista preside o organismo ao que lle é confiado garantir a seguridade do mundo.

Vostedes non poderian inventar algo asi.

Entón aqui na ONU, as maiorias automaticas poden decidir calquera cousa. Elas poden decidir que o sol se poña no occidente. Pero elas tambien poden decidir, elas decidiron, que o Muro Occidental en Xerusalem, o lugar mais santo do Xudaismo, é territorio palestino ocupado.

E aínda aqui na Asemblea Xeral, a verdade pode ás veces abrirse paso. En 1984 cando eu fun nomeado embaixador de Israel ante as Nacións Unidas, eu visitei ao Gran Rabino de Lubavich. El díxome, e damas e cabaleiros, eu non quero que ninguén de vostedes sexa ofendido debido á experiencia persoal de servir aqui, eu se que hai moitos homes e mulleres honorables, moitas persoas capaces e decentes, servindo aqui ás súas nacións. Pero aqui esta o que me dixo o Rebbe. El díxome, "ti estaras servindo nunha casa de moitas mentiras". E continuou, "lembra que mesmo no lugar mais escuro, a luz dunha unica vea pode ser vista lonxe e clara".

Hoxe eu espero que a luz da verdade brille, aínda que sexa só por uns poucos minutos, nunha sala que durante moito tempo foi un lugar de escuridade para a miña pais. Entón como Primeiro Ministro de Israel, eu non vin aqui para gañar aplausos. Eu vin aqui para falar a verdade. A verdade é, a verdade é que Israel quere paz. A verdade é que eu quero paz. A verdade é que no Medio Oriente en todos os tempos, pero especialmente durante estes dias turbulentos, a paz debe estar ancorada na seguridade. A verdade é que nós non podemos alcanzar a paz a traves de resolucións da ONU, senón só a traves de negociacións directas entre as partes. A verdade é que até agora os palestinos rexeitaron negociar. A verdade é que Israel quere a paz cun estado palestino, pero os palestinos queren un estado sen paz. E as verdades que vostedes non deben permitir que iso suceda.

Damas e cabaleiros, cando eu vin por primeira vez aqui 27 anos atras, o mundo estaba dividido entre Oriente e Occidente. Desde entón terminou a Guerra Fria, grandes civilizacións ascenderon de séculos de sopor, centos de millóns foron sacados da pobreza, incontables mais van seguir, e o destacable é que até agora este monumental cambio historico ocorreu en gran parte en forma pacifica. Pero unha malignidade esta agora crecendo entre Oriente e Occidente que ameaza á paz de todos. Busca non liberar senón escravizar, non construír senón destruír. Esa malignidade é o Islam militante. Envólvese no manto dunha gran fe, pero asasina a xudeus, cristiáns e musulmáns por igual con implacable imparcialidade. O ataque do 11 de setembro matou a milleiros de americanos, e deixou as torres xemelgas en ruínas ardentes. Onte á noite eu depositei unha ofrenda floral no monumento ao 11/S. Conmoveume profundamente. Pero cando eu estaba a ir alli, unha cousa repetiase na miña mente: as atroces palabras do presidente de Iran neste podio onte. El dixo que o 11/S foi unha conspiracion americana. Algúns de vostedes abandonaron esta sala. Todos vostedes deberon telo feito.

Desde o 11/S, os militantes islamitas masacraron a outros incontables inocentes, en Londres e Madrid, en Bagdad e Mombai, en Tel Aviv e Jerusalem, en cada parte de Israel. Eu creo que o perigo mais grande que enfronta o noso mundo é que este fanatismo se arme con armas nucleares. E isto é precisamente o que esta tentando facer Iran.
Poden vostedes imaxinar a ese home que baballoo aqui onte, poden imaxinalo armado con armas nucleares? A comunidade internacional debe deter a Iran antes que sexa demasiado tarde. Se Iran non é detido, nós enfrontaremos o espectro do terrorismo nuclear, e a Primavera Arabe poderia axiña converterse nun Inverno Irani.

Iso seria unha traxedia. Millóns de arabes tomaron as rúas para substituír tirania con liberdade, e ninguén se beneficiaria mais que Israel se aqueles comprometidos coa liberdade e a paz prevalecesen.

Esta é a miña fervente esperanza. Pero como Primeiro Ministro de Israel, eu non podo arriscar o futuro do estado xudeu baixo ilusións. Os gobernantes debemos ver a realidade como é, non como debe ser. Nós debemos facer o mellor que podamos para formar o futuro, pero nós non podemos facer desaparecer con só desexalo os perigos do presente. E o mundo ao redor dos israelies estase volvendo definitivamente mais perigoso. O Islam militante xa tomou o poder en Libano e Gaza. Esta determinado a esnaquizar os tratados de paz entre Israel e Exipto e entre Israel e Xordania. Envelenou xa moitas mentes arabes contra os xudeus e Israel, contra America e Occidente. Oponse non ás politicas de Israel senón á existencia de Israel.

Agora, algúns argumentan que a difusion do Islam militante, especialmente nestes tempos turbulentos, se vostedes queren atrasalo, eles argumentan, Israel debe apresurarse a facer concesións, debe asumir compromisos territoriais. E esta teoria soa simple. Basicamente é asi: Abandonen o territorio, e a paz sera promovida. Os moderados seran fortalecidos, os radicais seran mantidos baixo control. E non se preocupen polos fastidiosos detalles de como se defendera Israel de feito; as tropas internacionais farían o traballo.
Estas persoas din constantemente: Só faga unha oferta ampla, e todo funcionará.

Vostedes saben, hai só un problema con esa teoria. Nós tentámola e non funcionou. No ano 2000 Israel fixo unha oferta de paz ampla que reunia practicamente todas as esixencias palestinas. Arafat rexeitouna. Os palestinos entón lanzaron un ataque terrorista que se cobrou mil vidas israelies.

O Primeiro Ministro Olmert logo fixo unha oferta aínda mais ampla, no ano 2008. O Presidente Abbas nin sequera respondeu a proposta.

Pero Israel fixo mais que só facer ofertas amplas. Nós realmente abandonamos territorio. Nós retirámonos de Libano no 2000 e de cada polgada cadrada de Gaza no 2005. Iso non calmou á tormenta islamica, a tormenta islamica militante que nos ameaza. Só achegou mais a tormenta e a fíxo máis forte.

Hezbollah e Hamas dispararon miles de foguetes e mísiles contra as nosas cidades desde os mesmos territorios que nós evacuamos. Vexan, cando Israel deixou Libano e Gaza, os moderados non derrotaron aos radicais, os moderados foron devorados polos radicais. E eu lamento dicir que as tropas internacionais como a UNIFIL en Libano e a EUBAM en Gaza non detiveron aos radicais para que non ataquen Israel.

Nós deixamos Gaza esperando paz.

Nós non conxelamos os asentamentos en Gaza, nós arrincámolos. Nós fixemos exactamente o que a teoria di: Saian, regresen ás fronteiras de 1967, desmantelen os asentamentos.

E eu non creo que a xente lembre o lonxe que fomos para lograr isto. Nós arrincamos a miles de persoas dos seus fogares. Nós evacuamos aos nenos das súas escolas e os seus xardíns de infantes. Nós arrasamos as sinagogas. Nós mesmo, nós mesmo trasladamos aos nosos seres queridos das súas tumbas. E logo, facendo todo iso, nós demos as chaves de Gaza ao Presidente Abbas.

Agora a teoria di que todo debe funcionar, e o Presidente Abbas e a Autoridade Palestina agora poderian construír un estado pacifico en Gaza. Vostedes poden lembrar que o mundo enteiro aplaudiu. Eles aplaudiron a nosa retirada como un acto de gran estadismo. Foi un atrevido acto de paz.

Entón eu quero preguntarlles. Algún de vostedes, algún de vostedes traeria o perigo tan preto das súas cidades, das súas familias? Actuarian vostedes tan temerariamente coas vidas dos seus cidadáns? Os israelies estamos preparados para ter un estado palestino en Cisxordania, pero nós non estamos preparados para ter outra Gaza ali. E ese é o motivo polo que necesitamos ter acordos de seguridade reais, os cales os palestinos simplemente rexéitan negociar connosco.

Os israelies lembramos as amargas leccións de Gaza. Moitos dos criticos de Israel as ignoran. Eles aconsellan en forma irresponsable a Israel que camiñe de novo o mesmo perigoso camiño novamente. Vostedes len o que estas persoas din e é coma se nada sucedese, só repetindo o mesmo consello, as mesmas formulas coma se nada disto sucedera.
E estes criticos continuan presionando a Israel para que faga concesións de grande alcance sen asegurar primeiro a seguridade de Israel. Eles eloxian a aqueles que alimentan inconscientemente ao insaciable crocodilo do Islam militante como audaces estadistas. Eles caracterizan como inimigos da paz a aqueles de nós que insistimos en que primeiro temos que erixir unha forte barreira para manter fora ao crocodilo, ou cando menos atascar unha barra de ferro entre as súas fauces abertas.

Entón fronte ás etiquetas e os libelos, Israel debe elixir o mellor consello. Mellor unha mala prensa que un bo eloxio, e mellor aínda seria unha prensa xusta cuxo sentido da historia esténdase mais alla do almorzo, e a cal recoñeza as lexitímas preocupacións de seguridade de Israel.

Eu creo que en negociacións de paz serias, estas necesidades e preocupacións poden ser apropiadamente encaradas, pero elas non seran encaradas sen negociacións. E as necesidades son moitas, debido a que Israel é un pais tan pequeno. Sen Judea e Samaria, Cisxordania, Israel é toda de 16 kilometros de ancho.

Eu quero polo en perspectiva para vostedes, debido a que todos vostedes estan na cidade. Iso é uns dous terzos da lonxitude de Manhattan. É a distancia entre Battery Park e a Universidade de Columbia. E non se esquezan que a xente que vive en Brooklyn e New Jersey é considerablemente mais amable que algúns dos veciños de Israel.

Entón como vostedes, como protexen vostedes tan pequeno pais, rodeado por xente xuramentada na súa destruccion e armada até os dentes por Iran? Obviamente vostedes non poden defendelo desde dentro dese estreito espazo unicamente. Israel necesita maior profundidade estratexica, e ese é exactamente o motivo polo cal a Resolucion 242 do Consello de Seguridade non requirio que Israel abandone todos os territorios que capturou na Guerra do Seis Dias. Falo acerca de retirada de territorios, a fronteiras seguras e defendibles. E para defenderse, Israel debe por tanto manter unha presenza israeli a longo prazo en areas estratexicas criticas en Cisxordania.

Eu expliqueille isto ao Presidente Abbas. El respondeu que se un estado palestino ía ser un pais soberano, nunca poderia aceptar tales arranxos. Por que non? America tivo tropas en Xapon, Alemaña e Corea do Sur por mais de medio século. Inglaterra tivo unha base aerea en Chipre. Francia ten forzas en tres nacións africanas independentes. Ningún destes estados afirma que eles son paises non soberanos.

E hai moitos outros temas vitais de seguridade que tambien deben ser encarados. Tomemos o tema do espazo aereo. Novamente, as pequenas dimensións de Israel crean enormes problemas de seguridade. America pode ser cruzada en avion en seis horas. Voar a traves de Israel leva tres minutos. Entón o pequeno espazo aereo de Israel vai ser cortado á metade e dado a un estado palestino que non esta en paz con Israel?

O noso principal aeroporto internacional esta a uns poucos kilometros de distancia de Cisxordania. Sen paz, os nosos avións se volverian brancos de mísiles anti-aereos colocados no estado palestino adxacente. E como deteremos o contrabando dentro de Cisxordania? Non é simplemente Cisxordania, son as montañas de Cisxordania. Dominan precisamente a planicie costeira onde a maioria da poboacion de Israel vive. Como poderiamos evitar o contrabando dentro destas montañas daqueles mísiles que poderian ser disparados sobre as nosas cidades?

Eu traio estes problemas debido a que non son problemas teoricos. Son moi reais. E para os israelies, son temas de vida ou morte. Todas estas potenciais gretas na seguridade de Israel deben ser seladas nun acordo de paz antes que sexa declarado un estado palestino, non despois, debido a que se vostedes o deixan para despois, non poderan ser selados. E cando estes problemas explotasen na nosa cara, explotaría a paz.

Os palestinos deben primeiro facer a paz con Israel e logo obter o seu estado. Pero eu tambien quero dicirlles isto a vostedes. Despois que tal acordo de paz sexa asinado, Israel non sera o ultimo pais en dar a benvida a un estado palestino como un novo membro das Nacións Unidas. Nós seremos o primeiro.

E hai unha cousa mais. Hamas esta violando o dereito internacional retendo ao noso soldado Gilad Schalit secuestrado desde hai cinco anos. Eles non lle deron nin sequera unha visita da Cruz Vermella. El está retido nun calabozo, na escuridade, contra todas as normas internacionais. Gilad Schalit é o fillo de Aviva e Noam Schalit. El é o neto de Zvi Schalit, quen escapou do Holocausto ao vir na decada de 1930 como un raparigo á terra de Israel. Gilad Schalit é o fillo de todas as familias de Israel. Toda nacion representada aqui debe esixir a súa liberacion inmediata. Se vostedes queren aprobar unha resolucion sobre o Medio Oriente hoxe, esa é a resolucion que vostedes deben aprobar.

Damas e cabaleiros, o ano pasado na Universidade de Bar-Ilan en Israel, este ano na Knesset e no Congreso americano, eu articulei a miña vision para a paz na cal un estado palestino desmilitarizado recoñece ao estado xudeu. Si, o Estado xudeu. Despoies de todo este é o organismo que recoñeceu ao estado xudeu 64 anos atras. Agora, non pensan vostedes que é hora de que os palestinos fagan o mesmo?

O estado xudeu de Israel sempre protexera os dereitos de todas as súas minorias, incluídos os mais dun millon de cidadáns arabes de Israel. Eu desearia poder dicir o mesmo acerca dun futuro estado palestino, porque como os funcionarios palestinos deixaron moi claro o outro dia, de feito, eu creo que eles o fixeron aqui mesmo en New York, eles dixeron que o estado palestino non permitira ningun xudeu. Eles seran estarán libres de xudeus, judenrein. Iso é limpeza etnica. Hai leis hoxe en Ramallah que fan punible a traves da morte a venda de terra aos xudeus. Iso é racismo. E vostedes saben a que lei evoca isto.

Israel non ten intencións nin nada que se lle pareza de cambiar o caracter democratico do noso estado. Nós só non queremos que os palestinos tenten cambiar o caracter xudeu do noso estado. Nós queremos que renuncien, nós queremos que eles renuncien á fantasia de mergullar a Israel con millóns de palestinos.

O Presidente Abbas ven de falar aquí mesmo hai un intre, e dixo que o centro do conflito israeli-palestino son os asentamentos. Ben, iso é estraño. O noso conflito estivo durando durante case medio século antes de que houbese un só asentamento en Cisxordania. Entón se o que o Presidente Abbas esta dicindo era certo, entón eu supoño que os asentamentos acerca dos que o esta falando son Tel Aviv, Haifa, Jaffa, Beer Sheva.

Quizais iso é o que o quixo dicir o outro dia cando dixo que Israel estivo ocupando terra palestina durante 63 anos. El non dixo desde 1967; dixo desde 1948. Eu espero que alguén se moleste en facerlle ao esta pregunta debido a que ilustra unha simple verdade: O centro do conflito non son os asentamentos. Os asentamentos son un resultado do conflito.

Os asentamentos teñen que ser, é un tema que ten que ser encarado e resolto no curso de negociacións. Pero o centro do conflito sempre foi e desafortunadamente continua sendo o rexeitamento dos palestinos a recoñecer un estado xudeu en calquera fronteira.
Eu penso que é hora que os dirixentes palestinos recoñezan o que todo lider internacional serio recoñece, desde Lord Balfour e Lloyd George en 1917, ao Presidente Truman en 1948, ao Presidente Obama só dous dias atras aqui mesmo: Israel é o estado xudeu.
Presidente Abbas, deixe de dar voltas sobre este tema. Recoñeza ao estado xudeu, e faga a paz connosco. En a paz xenuína, Israel esta preparada para asumir dolorosos compromisos.

Nós cremos que os palestinos non deben ser nin os cidadáns de Israel nin os seus subditos.

Eles deben vivir nun estado libre propio. Pero eles deben estar listos, como nós, para o compromiso. E nós saberemos que eles estan listos para o compromiso e para a paz cando eles comecen a tomar seriamente os requirimentos de seguridade de Israel e cando eles deixen de negar nosa conexion historica coa nosa antiga patria.

Eu a miúdo escóitoos acusar a Israel de xudaizar Xerusalem. Iso é como acusar a America de americanizar Washington, ou aos ingleses de anglicizar Londres. Vostedes saben por que nós somos chamados "xudeus"? Porque vimos de Judea.

Na miña oficina en Jerusalem, hai un selo antigo. É un anel de selo dun funcionario xudeu da epoca da Biblia. O selo foi atopado xusto á beira do Muro Occidental, e se retrotrae a 2700 anos atras, á epoca do Rei Jizkiah. Agora hai un nome do funcionario inscrito no anel en Hebreo. O seu nome era Netanyahu. Ese é o meu apelido.

O meu primeiro nome, Benjamin, retrotraese un mil anos antes a Benjamin, Binyamin, o fillo de Iacob, quen foi tambien coñecido como Israel. Iacob e os seus 12 fillos andaron estas mesmos outeiros de Judea e Samaria 4000 anos atras, e houbo continua presenza xudia na terra desde entón.

E en canto a aqueles xudeus que foron exiliados da nosa terra, eles nunca deixaron de soñar con volver: os xudeu en España, na vispera da súa expulsion; os xudeus en Ucraína, fuxindo dos pogroms; os xudeus loitando no ghetto de Varsovia, mentras os nazis estaban rodeandolo. Eles nunca deixaron de rezar, eles nunca deixaron de anhelar. Eles rumorearon: O ano proximo en Jerusalem. O ano proximo na terra prometida.
Como Primeiro Ministro de Israel, eu falo por unhas cen xeracións de xudeus que estiveron dispersos a traves das terras, que sufriron cada mal baixo o sol, pero que nunca renunciaron á esperanza de restablecer a súa vida nacional no unico estado xudeu. Damas e cabaleiros, eu continuo esperando que o Presidente Abbas sexa o meu socio na paz. Eu traballei duro para promover esa paz. O dia que asumi o cargo, eu pedin negociacións directas sen precondicions. O Presidente Abbas non respondeu. Eu delinee unha vision de paz de dous estados para dous pobos. El aínda non respondeu. Eu eleminei centos de barricadas e postos de control, para facilitar a liberdade de movementos nas zonas palestinas; isto facilitou un fantastico crecemento na economia palestina. Pero novamente ningunha resposta. Eu tomei o paso sen precedentes de conxelar as novas construcións nos asentamentos durante 10 meses. Ningun primeiro ministro fixo iso antes, xamais. Unha vez mais vostedes aplauden, pero non houbo resposta. Ningunha resposta.

Nos ultimos meses, funcionarios americanos promoveron ideas para recomenzar as conversacións de paz. Houbo cousas naquelas ideas acerca de fronteiras que non me gustaron. Houbo cousas alli sobre o estado xudeu que eu estou seguro que aos palestinos non lles gustaron.

Pero con todas as miñas reservas, eu estiven disposto a avanzar sobre estas ideas americanas.

Presidente Abbas, por que vostede non se une a min? Nós temos que deixar de negociar acerca das negociacións. Sigamos simplemente adiante con iso. Negociemos a paz.
Eu pase anos defendendo a Israel no campo de batalla. Eu pasei decadas defendendo a Israel no tribunal da opinion publica. Presidente Abbas, vostede dedicou a súa vida a promover a causa palestina. Debe este conflito continuar por xeracións, ou poderemos nós, os nosos fillos e os nosos netos falar nos anos por diante acerca de como nós atopamos unha forma de terminalo? A iso debemos apuntar, e iso é o que eu creo que nós podemos conseguir.

En dous anos e medio, nós reunímonos en Jerusalem só unha vez, aínda cando a miña porta estivo sempre aberta para vostede. Se vostede o prefire, eu irei a Ramallah. De feito, eu teño unha suxestión mellor. Ambos voamos miles de kilometros a New York. Agora estamos na mesma cidade. Nós estamos no mesmo edificio. Entón reunamonos aqui hoxe nas Nacións Unidas. Quen esta alli para deternos? Que que nos pode deter? Se nós queremos xenuinamente a paz, que hai que nos impida reunirnos hoxe e comezar as negociacións de paz?

E eu suxiro que nós falemos abertamente e honestamente. Escoitemos o un ao outro. Fagamos como dicimos no Medio Oriente: Falemos "dugri". Iso significa francamente. Eu direille a vostede as miñas necesidades e preocupacións. Vostede dirame as súas. E coa axuda de Deus atoparemos a base comun para a paz.

Hai un vello refran arabe que di que vostede non pode aplaudir cunha soa man. Ben, o mesmo ocorre coa paz. Eu non podo facer a paz só. Eu non podo facer a paz sen vostede.

Presidente Abbas, eu estendo a miña man, a man de Israel en paz. Eu espero que vostede agarre esa man. Ambos somos fillos de Abraham. O meu pobo chámao Avraham. O seu pobo chámao Ibrahim. Nós compartimos o mesmo patriarca. Nós moramos na mesma terra. Os nosos destinos estan entrelazados. Realicemos a vision de Isaias (Isaias 9:1en Hebreo) "O pobo que camiña na escuridade verá unha gran luz". Que esa luz sexa a luz da paz

23 de Setembro de 2011

Discurso de Benjamin Netanyahu na Asemblea Xeral da ONU

2011-09-23T13:57:00.001-07:00

Monforte Sefardí

2011-09-22T01:00:00.000-07:00

Por Andrés Pavón
El Progreso

O pasado sábado, 3 de setembro, tiven a fortuna de acodir a Monforte de Lemos á Xornada da Cultura Xudía. Ao innato atractivo do casco vello da cidade, engadirónselle as excepcionais explicacións de Felipe Aira no percorrido guiado polas casas e rúas nas que hai testimonio documentado da presenza de familias hebreas. Se cadra, de cara a vindeiras edicións estaría ben darlle máis contido á xornada (conferencias, concertos de música sefardí...) pero vista a afluencia de público, non cabe dúbida de que estamos no bó camiño. A colaboración de Ribadavia e a posible elaboración de viños Kosher na Ribeira Sacra, noticias ambas aparecidas neste diario, invitan ao optimismo.

Aló polo mes de xuño, e tamén en Monforte, tivo lugar o I Shabbat Gastronómico organizado pola Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI. Daquela foi o técnico municipal X. Martínez quen sabiamente nos guiou polas rúas nas que se escribiu a Historia xudía de Lemos. Tamén desfrutamos -da man mestra de Martín, o cociñeiro do Grelo, asesorado nas receitas polo amigo compostelán Xabier Barreiro- dunha comida similar ás que inxerían os monfortinos hebreos na Idade Media.

Ámbolos dous actos -nos que os responsables municipais colaboraron activamente- foron un éxito e van ter continuidade nos próximos anos posto que sacan á luz unha parte fundamental do patrimonio histórico e cultural da cidade e da comarca que estaban certamente esquecidos.

Atrás queda aquela pintada co emblema da nazi Schutzstaffel (SS) que apareceu hai ano e medio nun lateral da igrexa de San Vicente e que avergoñaba a un dos principais monumentos da cidade do Cabe. Agora a situación cambiou radicalmente e podemos estar orgullosos de que Monforte estea plenamente asentado na Rede de Xuderías e de que recupere a memoria daqueles lemeses de relixión xudea que tamén contribuiron a construir a cidade e que, por causa da sinrazón e da inxustiza, tiveron que marchar da súa terra.

E, coido, un aspecto a destacar foi o feito de que ningún exaltado viñese a insultarnos ou a boicotear os actos a pesares da ostensible presenza de bandeiras de Israel e de Estrelas de David e dos tristes e encendidos odios que ditos símbolos espertan nalgúns. E eso, se cadra, é o máis importante xa que podería indicar que comezamos a asumir o noso pasado e a alonxarnos de certos tópicos baseados na falta de información. Mazel Tov.

El pasado judío de Tui

2011-09-19T18:38:00.000-07:00

Casas Otero, J. Los sambenitos del Museo Diocesano de Tui.

Dra. Mª Gloria de Antonio Rubio
CSIC - Instituto de Estudios Gallegos “Padre Sarmiento”

Una de las constantes que encontramos al intentar un acercamiento a la presencia judía en Galicia es la falta de documentación que impide un conocimiento en profundidad de los personajes que compusieron su sociedad, sus barrios, sus edificaciones o las relaciones que mantuvieron con la población cristiana. Sin embargo, en el caso concreto de Tui, los escasos treinta documentos conservados son lo suficientemente significativos como para afirmar la existencia de una sinagoga, de un cementerio y conocer datos personales o profesionales sobre algunos de sus personajes. Es decir, confirman la existencia de una comunidad judía estructurada como tal.

Ante la falta de documentación demográfica y para hacer un cálculo aproximado del número de habitantes de Tui, es necesario recurrir a la cantidad tributada a la hacienda real, en concepto de “servicio y medio servicio”, por los judíos tudenses. Dicho impuesto se recaudaba asignando una cantidad proporcional al volumen de población, pagando, en el siglo XV, 45 maravedíes por cada vecino o cabeza de familia mayor de veinte años y eximiendo del tributo a las mujeres. Sin embargo, como los judíos de Tui cotizaron en un grupo formado por las comunidades de Tui y Baiona, no es posible aislar las cantidades correspondientes a cada una de ellas pero sí muestran, en cambio, su escasa entidad poblacional. Las cantidades tributadas fueron las siguientes:

Año
Cantidad a pagar
Número de familias
1464
1000
1000 / 45 = 22
1472
450
450 / 45 = 10
1474
450
450 / 45 = 10
1479
600
600 / 45 = 13
1482
600
600 / 45 = 13

A pesar de contar con tan pocos habitantes la comunidad judía de Tui contó con dos de los elementos fundamentales: la sinagoga y el cementerio.

De la sinagoga -denominada “tora” en la documentación tudense- existe constancia en una pequeña anotación correspondiente al año 1546, que dice textualmente: “Rua da Oliveira. Por las casas que foron Toura dos Judeos que he a cabaleriça que esta pegada ao muro han as Aniversarias de pension oyto mrs.”. Por lo tanto, la sinagoga estuvo situada en la “Rúa da Oliveira”, en la zona más próxima a la muralla y no tendría ningún valor arquitectónico pues en esta fecha el lugar que ocupó fue utilizado como caballeriza.

Mantener un cementerio era una de las obligaciones fundamentales para cualquier comunidad hebrea. Primaba incluso sobre la de construir una sinagoga, ya que si para la oración pública era suficiente una pequeña habitación, resultaba de todo punto imprescindible disponer de un osario o cementerio en el que enterrar a los difuntos con arreglo a los ritos particulares de la religión judía. En el caso de pequeñas comunidades que no contaban con cementerio propio, sus difuntos eran llevados a enterrar al cementerio de la aljama de la cual dependían. Éstos solían localizarse fuera del recinto de la judería, incluso fuera del recinto amurallado de la ciudad. Con frecuencia estaban situados en una pequeña elevación de terreno, en tierra no labrada, procurándose que entre la ciudad y el cementerio discurriera un río o un arroyo y entre un mínimo de cincuenta pasos de la última casa, como prescribe el Talmud, y un máximo de dos o tres kilómetros. Tui no es una excepción a esta norma general puesto que en 1526 se menciona el “monte que fue fosario de los judíos”, lo que no deja lugar a dudas sobre la existencia del cementerio, y en 1544 que estaba situado en el entorno de “rrio de Moyños”, riachuelo que, en palabras de Ávila y la Cueva, bajaba del monte “Aloya” y distaba una legua de Tui. En consecuencia, el de Tui, cumplía con todos los requerimientos prescritos para la ubicación de un cementerio hebreo.

Las pocas noticias conservadas sobre la dedicación profesional de los judíos tudenses muestran la presencia, de un carnicero, de artesanos dedicados al trabajo de la plata y posiblemente a la cantería y de recaudadores de rentas aunque ninguno de estos últimos fue vecino de Tui.

En 1421, se documenta la presencia de un “Pedro judeu, carniceiro”, cuya profesión era fundamental en cualquier comunidad judía debido a las prescripciones alimenticias fijadas por la religión judía y que se especifican detalladamente en el capítulo XI del Levítico y el XV del Deuteronomio.

Entre 1432 y 1435, Abrahán y su yerno Isaac elaboraron una cruz de plata para la Iglesia de Tui a partir de unos cálices y sus correspondientes patenas que el propio cabildo les proporcionó y de ciertas cantidades de plata que ellos les prestaron. Inicialmente recibieron el encargo de realizar sólo la cruz pero cuando ésta estaba terminada y, tras inspeccionar el trabajo, el cabildo les encargó realizar también el pie de la misma. Una vez finalizado el trabajo recibieron en concepto de salario algo más de 5.000 maravedíes.

La presencia de canteros judíos se puede deducir de unos signos lapidarios hallados en la catedral. Ésta fue construida entre los siglos XII y XV y en ella trabajaron varias generaciones de canteros que usaron sus propios signos, posiblemente para justificar el trabajo realizado a destajo. En el claustro, frente a la Sala Capitular y en las escaleras de acceso al mismo, aunque este último muy deteriorado, se representó un candelabro de siete brazos, símbolo judío por excelencia durante el periodo medieval.

Las referencias a recaudadores son, sin embargo, relativamente más abundantes. No porque hubiese más judíos dedicados a ellas sino porque generaron mucha más documentación que otras profesiones. Se sabe de la actividad, a finales del siglo XIV y principios del XV, de don Zulema Abenarroyo, miembro de la cámara de cuentas de la cancillería real, recaudador del reino de Galicia desde 1396 a 1400 y desde 1402, sin especificarse hasta cuándo, del arzobispado de Santiago y de Tui; de Salomón Baquix y de su hermano Mose en el período 1435-1437 y en 1439, aunque no actuaron directamente sino a través de otros recaudadores tanto judíos como cristianos; de Judá de Villamañán, vecino de Villamañán entre 1455 y 1458 y, finalmente en 1467 de Abrahán Cepedal.

La documentación deja constancia, además, de otros personajes de los que apenas se conoce algo más que su nombre. Este es el caso de Samuel, Liom, Salomón o Saúl todos ellos relacionados con foros o reclamaciones judiciales.

Pero ¿qué ocurrió en 1492 con esta población cuando los Reyes Católicos ordenaron la expulsión de sus reinos todos aquellos judíos que no quisieran renunciar a su fe y convertirse al cristianismo? La tantas veces mencionada escasa documentación sólo nos da unos indicios sobre lo que ocurrió en esa fecha. Como parece lógico suponer, una parte de la comunidad judía siguió fiel a su religión y optó por la salida del reino pero otra se convirtió y permaneció en la villa gozando de los privilegios que, inicialmente, la nueva fe les otorgaba.

Uno de los que optaron por abandonar Tui fue Salomón quien el 7 de mayo de 1492 donó la casa en la que vivía, situada en la Rúa de la Canicouva, a Vasco de Marsán porque “el agora sya desta terra”. Unos días después y por la misma razón, Daniel, renunció a la casa que tenía en la plaza de la ciudad. Asimismo el 18 de mayo de 1492, David vendió también su casa y aunque no se especifica el motivo, todo hace suponer que fue porque decidió abandonar Tui.

Aquellos que optaron por el bautismo no tardaron en suscitar la desconfianza y animadversión de los cristianos viejos y, de esta forma, se fue incubando una cierta hostilidad que les convertiría en unos de los objetivos del Tribunal de la Santa Inquisición. Los nombres de algunos de los procesados en Tui han quedado registrados en una serie de Sambenitos o túnicas que debían ponerse los reos en un auto de fe. Sirva como ejemplo Enrique Méndez Mercader. Primeramente vivió en Viana do Castelo, donde consta el nacimiento de su hija Catalina. Después lo haría en Baiona, donde posiblemente nacieron sus hijas Isabel, María y Blanca, desconociendo el lugar de nacimiento de sus otras dos hijas, Margarita y Beatriz. Finalmente, algún tiempo después se trasladaría a Tui, donde se le cita como vecino.

Por lo tanto y a modo de conclusión se puede afirmar que la excepcionalidad de la documentación de Tui no se refiere tanto al número de documentos conservados, sino a la singularidad de los mismos, que permiten afirmar la existencia de una comunidad, de una sinagoga, de un cementerio, conocer algunas de las profesiones ejercidas por los judíos tudenses o la decisión que adoptaron ante el Edicto de Expulsión de 1492.

BIBLIOGRAFÍA.

.Antonio Rubio, MG. de Los judíos en Galicia (1044-1492), A Coruña, 2006.
.Baer, Y. Historia de los judíos en la España Cristiana, Madrid, 1981.
.Cantera Montenegro, E. Aspectos de la vida cotidiana de los judíos en la España medieval, Madrid, 1998.
.Casas Otero, J. Los sambenitos del Museo Diocesano de Tui, Tui, 2004.
.Iglesias Almeida, E. “Los judíos de Tui”, Sefarad, XLVII 1 (1987), págs. 73-80.

.Ladero Quesada, MA. “Las juderías de Castilla según algunos `servicios’ fiscales del siglo XV”, Sefarad, XXXI (1971), págs. 249-264.
.León Tello, P. Los Judíos de Toledo, Madrid, 1979.
.Rodríguez Fernández, J. Las juderías de la provincia de León, León, 1976.
.Sánchez Carrera, MC. El bajo Miño en el siglo XV, el espacio y los hombres, A Coruña, 1997.
.Vila-Botanes, S. Tui e Valença nos séculos XI a XV: os acontecementos históricos, sociais, artísticos e económicos, Tui, 2001.

A língua torna-se uma arma política contra Israel

2011-09-19T17:42:00.000-07:00

Em cima: Placa da Calçada do Muro dos Lamentações (ou Muro Ocidental) hoje em dia, em hebreu, árabe e inglês. Em baixo: a dita na época da ocupação jordana (1948-1967), apenas em árabe e inglês (*)

Por Joao Guisan Seixas
Artigo publicado no Portal Galego da Lingua.

.
«O que importa é poder insultar Israel, linchar Israel. As grandes contra-argumentações aos meus argumentos foram: Israel é um Estado racista, genocida e agressivo “por natureza”»Se eu conseguisse explicar o conflito árabe-israelita no espaço de que disponho, deveriam dar-me o prémio Nobel da Paz e o de Literatura, e pode que o de Física até, pois estaria a descobrir um novo conceito, sumamente elástico, do espaço.Este artigo quer ser uma resposta a um outro publicado neste mesmo PGL, intitulado “A língua torna-se uma arma política em Israel” e às reacções que um meu comentário lá suscitou. O problema de espaço a que aludo vem do facto de todas as atitudes registadas a respeito serem atitudes “totalitárias”, nos vários sentidos do termo, mas especialmente no etimológico que quer dizer “relativas à totalidade”. Israel questiona-se como um todo necessariamente perverso que não pode conter nem um só aspecto positivo, e assim resulta de veras difícil poder tratar algum aspecto parcial dele, porque então temos que nos retrotrair à criação do Estado de Israel, ou ao cativeiro na Babilónia até, ou pode que (seguindo a mitologia pró-palestiniana) ainda além.
Vamos tentar ir por partes, porém. Primeiramente o artigo. Dizia no meu comentário que não passa de um juízo de intenções, o que foi contestado, por sua vez, por alguns comentários posteriores. Mas vejamos. “Factos” recolhidos no artigo:

- Os cidadãos árabes de Israel fruem de direitos democráticos como o do voto

- O árabe é língua oficial em Israel, junto com o hebreu

- Na cidade de Lod, de 67.000 habitantes, com 25% de árabes (16.750 pessoas) há “apenas” 2 trabalhadores sociais de língua árabe. (E eu pergunto-me, em quantas cidades árabes, de mais de 16.750, de qualquer país árabe, não há um nem um só trabalhador social que fale árabe nem língua nenhuma? A contratação desses trabalhadores é, aliás, competência das Câmaras Municipais, em cuja composição participam os cidadãos árabes por meio de eleições livres com sistema de proporcionalidade directa. Da própria referência a esta pequena cidade cabe coligir, ainda, que no resto de Israel esta desproporção não se regista)

- A taxa de assassínios é maior nas zonas de maioria árabe do que nas zonas mistas.

- As pessoas que não falam hebreu têm direito a um intérprete, sempre que solicitado, quando são presentes a tribunal.

- Num juízo a que a autora assistiu há pouco, um acusado árabe tentou falar em hebreu.

- Uma rede de cafés, a “Aroma Tel Aviv”, instruiu os seus funcionários para falarem hebreu à frente dos fregueses (A cadeia está radicada em Tel Aviv, cidade com 93% de população judia e só 2% de árabe, e está presente também em Berlim, onde acho que a instrução não deve ser essa, mas a de falar alemão. Há contudo uma classe de locais em Tel Aviv onde se ouve falar muito árabe: os pubs de ambiente gay, frequentados pelos homossexuais árabes que recebem automaticamente asilo político em Israel quando têm que fugir à intransigência dos países de origem)

- Uma série de TV cómica em Israel fez troça do assunto

- Um director de uma escola pública de Jafa proibiu uma vez dois alunos árabes de falarem a língua deles (Repare-se mais uma vez no carácter marginal do dado, que demonstra aliás: primeiro, que os rapazes árabes recebem instrução nas escolas públicas de Israel ao lado dos rapazes judeus, e segundo, que só numa delas se registou um incidente assim)

- Os livros de texto em língua árabe editados em Israel registam muitas gralhas (não se especifica o número de gralhas que se registam nos livros em hebreu, nem nos livros de texto em espanhol publicados em México, por exemplo)

- A lei de educação pública de Israel reconhece o direito ao uso do idioma, cultura e religião das minorias.

Não sei se com esses dados vocês conseguem desenhar o panorama de uma discriminação linguística rigorosa, planificada e ostensiva. Uma discriminação generalizada a que se possa atribuir a característica de “política de Estado”. E vejo aí um Estado livre e liberal, em que a “língua dos inimigos” (igual que a cultura, igual que a religião) é respeitada como nunca em nenhum conflito das mesmas características foi. Eu vejo aí é uma vontade demagógica, da parte da autora, de implicar, de torcer as voltas quanto for preciso para atacar Israel. Israel é o mau da fita e tem de o ser em todos os aspectos. Não pode ter nem um só positivo. É um escrito dirigido a uma paróquia de adeptos submissos, prestes a aceitar qualquer acusação contra Israel, por pouco, ou nada, fundada que seja.

O resto do artigo são, como dizia, meros juízos de intenções. Fala-se sempre em “futuríveis”, de uma proposição para mudar a definição de Israel, de um projecto de lei... Proposições e projectos. Utilizam-se constantemente expressões do género “se for aprovado”, “cada vez que surgir”, “degradaria”, “deixaria”, “poderiam”, “significaria”, “não haveria”, “não poderiam”, “poderia ser visto como”, “a iniciativa talvez represente”... É tudo hipótese atrás de hipótese, o que leva a raciocínios delirantes. Como a afirmação de que por trás das gralhas dos livros de texto há uma clara intencionalidade política, ou que, quando três maridos árabes assassinam as suas respectivas mulheres, a culpa é... Não adivinham? Não dos três maridos árabes. Nem pensar que da cultura machista muçulmana... A culpa é sem dúvida do Estado de Israel! Claro que, para isso, a autora se baseia perversamente na anuência de uma audiência desejosa de acusar Israel de não importa o quê. Assim, repare-se que na nota de apresentação do texto dá-se um salto da hipótese ao facto. Diz-se que “denuncia o aguçamento da descriminação”, quando ele, como acabámos de ver, em todo o caso, anuncia o início de uma hipotética discriminação. Mas o artigo ignora também alguns factos que qualquer pessoa que desejar informar-se antes de opinar, pode conferir:

-Os direitos linguísticos da minorias estão reconhecidos na própria Declaração de Independência, que é o que há em Israel de mais parecido com uma constituição.

-O árabe é primeira língua também para uma parte importante da população judia de Israel. Para além dos árabes cristãos que tiveram que fugir dos territórios sob domínio da ANP (Autoridade Nacional Palestiniana), nomeadamente da zona de Belém, há um outro contingente de refugiados de que nunca também se fala: 800.000 judeus que tiveram que fugir dos países árabes em 48 por causa dos progroms a que foram submetido na sequência da primeira guerra árabe-israelita. A maior orquestra de música andalusi do mundo, por exemplo, não está em Fez, nem em Marrakech, mas em Jerusalém: a Orchestre Andalou d’Israël.

-Para Israel é uma necessidade estratégica manter um bom grau de conhecimento de árabe entre a sua população. Constitui uma das vantagens operativas do Mossad, por exemplo. Graças ao dito acima, Israel pode dispor de comandos operativos falando árabe com perfeito sotaque iraquiano, egípcio ou marroquino, quando o precisar.

-Toda a população árabe de Israel escolarizada (toda a nascida depois da criação do Estado de Israel) conhece e compreende o hebreu. A autora fala como se as duas comunidades linguísticas fossem impermeáveis, mas felizmente são permeáveis. Nenhum cidadão árabe de Israel pode ficar desinformado ao ler um letreiro ou ouvir uma indicação em hebreu. E contudo, o normal é que encontre essa informação em árabe. Mesmo nos territórios sob controlo da ANP muitas pessoas (por interesses comerciais ou profissionais), sabem falar hebreu.

-Dentro do Israel de hoje moram mais pessoas cuja primeira língua é o russo, do que pessoas cuja primeira língua é o árabe, e contudo o árabe tem um reconhecimento legal e protecção de que o russo carece.

-Dentro de Israel falam-se duas variedades linguísticas, como o iidish e o ladino, autenticamente judias, e outra do mesmo tronco do hebreu, como o aramaico, que contudo, não têm o mesmo grau de reconhecimento legal e protecção que o árabe tem.

-Uma pessoa de língua árabe pode completar em Israel todos os seus estudos, desde os elementares aos Universitários, na sua língua.

-O grau de escolaridade da população árabe de Israel, em média, está muito acima do de todos os países árabes

-Os únicos cientistas árabes com reconhecimento internacional (como Hossam Haick, especialista em nanotecnologia e considerando um dos 50 maiores do mundo na disciplina) são árabes israelitas, que estudaram em Israel e trabalham em laboratórios e empresas israelitas.

-O inglês é a verdadeira língua de cultura comum a todos os habitantes de Israel, quer falem hebreu, russo, árabe, francês, espanhol, iidish, turco, ladino, etc., nas suas casas.

-Uma das minorias étnicas da zona são os beduínos. Povos nómadas que falam uma variante desprestigiada de árabe mas que os árabes não consideram árabes. Os ciganos de Oriente Médio. Os beduínos, muçulmanos, são firmes defensores de Israel, e, igual que os drusos, costumam fazer parte das suas forças armadas (caso inaudito, porquanto Israel reconhece o direito à objecção de consciência política, e só uma pequena parte dos árabes, quase sempre cristãos, decidem voluntariamente ir à tropa). E são pró-israelitas porque é o único país onde não se sentem discriminados.

Quanto aos comentários que seguiram ao meu, uma sinóptica visão deles revela logo uma evidência que acaba por desvendar o sentido do próprio artigo: a questão linguística pouco importa. O que importa é poder insultar Israel, linchar Israel. As grandes contra-argumentações aos meus argumentos foram: Israel é um Estado racista, genocida e agressivo “por natureza”.Todas elas podem-se rebater de uma só cajadada e com quatro dados. Não existe nem uma só disposição discriminatória na legislação israelita. O povo judeu, para os judeus (não assim para os nazis), não tem a ver com qualquer componente racial, mas cultural (e religiosa para uma minoria), e portanto dificilmente pode ser racista. A chamar de racista Israel, não se está a insultar Israel, mas todas as vítimas do racismo. Enquanto os nazis em três anos acabaram com mais de uma terça parte da população judia da Terra (6 milhões de 17, a população judia actual ainda não recuperou o volume que tinha em 1942, quando a população mundial se triplicou), nos 63 anos de lutas contra Israel, apenas 40.000 palestinianos morreram como consequência.

No mesmo período 41.000 morreram em lutas intestinas ou com outros árabes. Os territórios palestinianos registam um dos índices de crescimento populacional mais alto do planeta, e uma das taxas de mortalidade mais baixas. Qual genocídio?Alguém chegou a conceder, pelo menos, que quem assassina (que quer dizer matar propositadamente) uma criança indefesa é um filho da puta, com independência da farda que levar, do exército de Israel ou das Brigadas dos Mártires de Al-Aqsa. Excelente. Ora, só peço que alguém me demonstre que uma só vez o exército de Israel disparou propositadamente contra uma criança. Enquanto as Brigadas dos Mártires de Al-Aqsa, ninguém o põe em dúvida. Eles próprios rufam-se de tais “feitos”. Como, por exemplo, do massacre de Bar Mitzvah (cerimónia judia equivalente à primeira comunhão no cristianismo) em 2002. Eles reivindicaram sem pudor o atentado, dirigido contra crianças de 12 anos, e difundiram um vídeo do autor a anunciar o seu propósito.

Um outro qualificou de “natural” a reiterada e obsessiva declaração do carácter árabe do futuro Estado Palestiniano que faz a sua Carta Nacional, que eu opunha ao citado reconhecimento dos direitos das minorias da Declaração de Independência de Israel. Ora, nos territórios em que se pretende construir o futuro Estado Palestiniano não vivem apenas árabes. Há outras minorias, como os próprios beduínos, samaritanos, drusos e também judeus que ali viveram (por exemplo em lugares como Hebron) de forma continuada desde milhares de anos (não estou a falar em colonatos criados depois de 67).Se a falta de reconhecimento destas minorias na Carta Nacional Palestiniana não chegasse, na semana passada o “embaixador” da ANP nos EUA declarava que no futuro Estado Palestiniano não poderia viver um só judeu. O próprio Mahmoud Abbas há um ano, ao tempo que pedia o envio de forças de interposição da ONU, dizia que, nelas, não poderia haver judeus. Gostava que alguém lhes explicasse a ambos a diferença entre ser anti-israelita e anti-semita, e que eu vejo tão pouco clara como eles. Mas do lado contrário.Em árabe não cessaram de proferir, por 60 anos, o seu desejo de deitar todos os judeus ao mar o egípcio Nasser e o não menos egípcio Arafat, ou de louvar Alá por ter enviado Hitler o qatari Al-Qaradawi, guia espiritual da Qatar Foundation, fundada pelo mesmo Emir golpista que fundou Al-Jazira, meio em que o artigo apareceu originalmente publicado.

Por isso a mim emocionou-me até à entranhas, quando visitei Israel pela primeira vez, ver as simples placas de sinalização das estradas e das ruas escritas em árabe (ao lado do hebreu, e do inglês). Ver jornais escritos em árabe, ver crianças árabes, não a pedir esmola nem a trabalhar (como na Jordânia, no Egito ou nos territórios palestinianos), mas no seu autocarro escolar a caminho da escola. Porque tudo isto acontece num país que leva 63 anos de guerras com os árabes. Um país rodeado de países árabes com hostilidade manifesta, que já o tentaram destruir por três vezes.Como dizia há pouco o escritor argentino Marcos Aguinis: “Israel não é um país perfeito, mas é exemplar”.E agora já podem começar a disparar.
(*) Durante esta época, a fim de degradadar o único local sagrado dos judeus, para além de o usar para incineração de lixo, o seu nome foi mudado pelo de "Cavalariça de Al-Buraq", por os muçulmanos defenderem que foi lá que Maomé estacionou a sua burra voadora, Al-Buraq, quando viajou pelos ares da Meca a Jerusalém numa noite.
Eis a ligazón do artigo publicado no Portal Galego da Lingua
http://pglingua.org/noticias/canal-aberto/3793-a-lingua-torna-se-uma-arma-politica-contra-israel

Estado palestino si. Pero non así

2011-09-17T18:34:00.000-07:00

A propósito da petición de recoñecemento do estado palestino polas Nacións Unidas
Por Pedro Gómez-Valadés

Nos vindeiros días o presidente da Autorida Nacional Palestina, Mahmud Abbás, ten previsto presentar en Nacións Unidas a petición formal de recoñecemento pleno do estado palestino como membro do organismo internacional. Esta nova ocupará sen dúbida – xa ocupa - grande parte dos titulares non só da area de internacional nos nosos medios de comunicación. Ante o que se dirá e non se dirá, acho precisa algunha puntualización a propósito da postura israelí perante a acción unilateral palestina.

Israel non se opón en absoluto á creación do estado palestino, a existencia dun estado palestino é algo xusto, asumido e aceptado por parte israelí, goberno e a inmensa maioría da sociedade israelí, que defende a solución de “dous estados para dous pobos” que convivan en paz e seguridade. Israel oponse si, a este paso unilateral xa que entende que o único camiño para alcanzar este obxectivo lexítimo de dous estados é a través de negociacións directas por moi duras e difíciles que estas poidan presentarse.

Que Israel, goberno e sociedade civil desexa a paz demostrouse xa asinando acordos de paz cos seus veciños, Exipto e Xordania, e cos propios palestinos (Acordos de Oslo). Estes acordos foron froito de negociacións e non de accións unilaterais das partes en conflito. A historia demostra teimuda que o único xeito de alcanzar unha paz xusta e duradeira é a das negociacións ou ben a eliminación do contrario, algo isto último que na zona só defenden grupos terroristas como Hamás, Hezbollah ou a Yihad islámica.

Que a ONU recoñeza o estado palestino non vai significar que os palestinos poidan evitar as negociacións. Mais desde logo a marxe de negociación dos seus dirixentes ficará moi limitado ademais de que un paso unilateral como este vai en contra de todos os acordos asinados até a data entre o Estado de Israel e os palestinos e poden levar a toda a rexión a unha situación incendiaria. E con certeza todos estaremos dacordo é que o que menos precisa esta rexión é gasolina para botar ao lume.

Recoñecer nestes intres ao estado palestino, cando de feito hai un goberno de unidade Fatah-Hamás, é tamén un xeito de lexitimar a Hamás, unha organización terrorista que reitera unha e outra vez que o seu obxectivo e a destrución do Estado de Israel e un único estado árabe en toda a rexión. No momento en que Hamas recoñeza o dereito de Israel a existir teremos dado un paso enorme no camiño da paz na zona, mais este recoñecemento é desbotado radicalmente unha e outra vez por Hamás.

Por último dicir -e lembrar- que Israel recoñeceu de feito xa en varias ocasións ao estado palestino. No ano 1947, ao aceptar a Resolución 181 de 29 de novembro, que plantexaba o plan de partición da ONU, Israel recoñecía de feito e de obra o dereito á creación dun estado árabe-palestino. Logo, nos anos 2000 e 2008, nas negociacións de Camp David e nas negociacións de Ehud Olmert-Mahmud Abbás, respectivamente, a creación do estado palestino era parte fulcral do acordo. Por tanto, a cuestión realmente non é que Israel ou a ONU recoñezan ao estado palestino, senón que os palestinos e os países árabes recoñezan ao estado de Israel como estado nacional do pobo xudeu. Estado palestino si, pero non así.

O "erro israelí" de Xosé Luís Barreiro na Voz de Galicia

2011-09-17T09:45:00.000-07:00

El “error israelí” de Xosé Luis Barreiro en La Voz de Galicia

Por Masha Gabriel. Directora de Radio Sefarad.
15/09/2011

En su artículo de opinión en La Voz de Galicia, Las graves incertidumbres del Estado palestino (10 de septiembre 2011) Xosé Luis Barreiro pinta un cuadro maniqueo en el que Israel aparece como un estado ilegítimo (el “error israelí”) y los palestinos como víctimas inocentes de "sesenta años de injusticias, masacres, xenofobia y usurpación", pero el análisis de Barreiro parte de una premisa que no toma en cuenta importantes hechos históricos y que priva a sus lectores de una imagen completa de la realidad.

En primer lugar, el Estado de Israel es absolutamente legítimo ya que es un Estado nacido por consenso, algo de lo que no se pueden vanagloriar más del 90% de los países.

En segundo lugar, aquello que Barreiro tilda de “error”, desde una perspectiva ética representa un acto de reparación, es decir de justicia. Israel significa el regreso de un pueblo a su tierra de la que, a pesar de haber sido expulsado, jamás se desligó. Los lazos de los judíos con esa zona beben de la historia tal como demuestran los restos históricos y los hallazgos arqueológicos. Ahí nace el pueblo judío, de ahí surgen sus textos sagrados y ahí construye sus templos. Sus lazos con esa tierra se fundamentan en la esencia misma del judaísmo, no sólo como religión, sino concebido como pueblo. Durante 2000 años de, usando los mismo términos de Barreiro: "injusticias, masacres, xenofobia y usurpación", y añadiendo: expulsiones y genocidio, Jerusalén jugó un papel central en la definición de esa nación sin Estado. "El año que viene en Jerusalén" es el brindis milenario que durante años ha conmemorado la salida de Egipto (es decir la libertad y la "autodeterminación") y aspirado a la "vuelta a casa". Además, la presencia de judíos en Tierra Santa se ha mantenido ininterrumpida durante 2000 años. Xosé Luis Barreiro considera eso un “error”.

Por otra parte, el analista de La Voz de Galicia acusa a Israel de “la alteración de los equilibrios territoriales […] por medio de la guerra”. Pero es que Israel no inició este conflicto. En 1948 la ONU decidió la partición de la tierra en dos estados (uno judío y uno árabe) y fueron los árabes quienes no aceptaron e iniciaron una guerra contra el recién nacido estado.

En esa guerra Egipto se apoderó de Gaza, mientras que Jordania hizo lo propio con la entonces llamada Judea y Samaria, y a la que renombró “Cisjordania”. Veinte años tuvieron que pasar hasta que Israel, en otra guerra defensiva, pasara a controlar esos territorios. Sólo entonces el mundo empezó a preocuparse y a alimentar un nacionalismo palestino.

Durante esos “sesenta años” de dolor al que Barreiro hace referencia hay muchas preguntas que hacerle a los propios pueblos árabes, ya que efectivamente, los palestinos sufrieron “masacres” como las de Septiembre Negro en Jordania a mano de los jordanos, “xenofobia” por parte de los países árabes que los hacinaron en campos de refugiados negándoles nacionalidad y derechos para impedir su integración en la sociedad, y “usurpación” por parte de sus propios líderes corruptos que durante años comerciaron con el dolor de su pueblo para llenarse los bolsillo con generosas ayudas internacionales.

Y hay que recordar que durante esos “sesenta años” Israel también ha sufrido su parte de dolor: guerras, hostigamiento, campañas de descrédito y atentados terroristas. Los enemigos de ese estado, más pequeño que Galicia, hablan de “borrarlo del mapa”, y de “eliminación” no sólo del estado, sino de los judíos.

En su artículo, Barreiro también considera:

un fracaso de la comunidad internacional que, en contra de todos los principios y valores que dice sostener, tolera la existencia esencialmente agresiva del Estado étnico-religioso de Israel. La salida lógica al conflicto generado por la creación del Estado judío -esa es la realidad de Israel- solo puede ser la creación de un Estado plural y laico capaz de albergar y consolidar una realidad social multiétnica y multirreligiosa gobernada por una democracia avanzada.

Por un lado, Israel no es un estado étnico-religioso, sino que es gobernado por un sistema parlamentario representativo. En la knesset conviven multitudes de partidos políticos laicos, religiosos y árabes, así como partidos de derechas y de izquierdas. El Tribunal Supremo, máxima autoridad, respetada e independiente, es un organismo laico.

Por último, Barreiro anhela en su artículo “la creación de un Estado plural y laico capaz de albergar y consolidar una realidad social multiétnica y multirreligiosa, gobernada por una democracia avanzada”. La cuestión es que dicho Estado ya existe: se llama Israel, y en él, conviven un 20% de no judíos, junto a 80% de judíos, gozan de los mismos derechos, comparten los mismos espacios, votan en las mismas elecciones y si quieren se presentan a ellas.

El “error” no reside en la creación de Israel, sino en la visión parcial del problema, fomentado en artículos como el del señor Barreiro en La Voz de Galicia.

http://www.revistamo.org/article/el_error_israeli_barreiro_la_voz_de_galicia.asp

Shana Tova 5772! Feliz Ano Novo!‏

2011-09-17T04:34:00.000-07:00

Sr. Barreiro, non é certo

2011-09-16T18:10:00.001-07:00

Por Manuel S.Pérez Millos*

Despois de lido o artigo asinado por D. Xosé Luis Barriero Rivas, na Voz de Galicia do 14 dos correntes, coido pertinente saír ao paso da esperpéntica concatenación de disparates que nel se verquen e, mesma e públicamente, denunciar a moitas falacias contidas no tal escrito. A elo engado o meu enorme desacougo ao constatar que persoas tidas por conspícuas nos eidos da intelectualidade, do ensino e da gobernanza, sexan quen de dicir cousas tan graves sen coñecelas ou contrastalas, agás que haxa, tras delo, algúns outros motivos menos honrosos. E esta última posibilidade é cousa que, de entrada, desboto absolutamente no caso do Sr. Barreiro Rivas. O asunto, D. Xosé Luis, é que, as súas acusacións contra do Estado de Israel:
1º.- Non é certo o dos “sesenta años de injusticias, masacres, xenofobia y usurpación” que vostede, tan gratuita coma inxustamente, impútalle.
2º.- Non é certo que Israel despreze “las convenciones y valores políticos” comúnmente aceptados no mundo chamado –o que cecáis sexa un sarcasmo- civilizado.
3º.- Non é certo, a máis de ser unha groseira inxustiza, que Israel proceda a “la sistemática destrucción de infraestructuras y servicios” palestinos.
4º.- Non é certo, por moito que lle pese, que Israel manexe ao seu favor e “por medio de la guerra”, coma di vostede, os equilibrios territoriáis.
5º.- Non é certo, ainda que xente coma vostede, porcuren deformar a opinión da xente pouco informada, que Israel sexa un “Estado étnico-religioso” nin, moito menos, que semellante pantasmada reflicta “la realidad de Israel” .
6ª.- Non é certo que o Estado de Israel sexa “esencialmente agresivo”. Esa é a imaxe irreal e interesada que algúns tratan de dar.
7º.- Non é certo o que vostede afirma canto a que Israel fai “una política a la medida de una comunidad de corte identitario y fundamentalista”.
8º.- Non é certo que Israel sexa un erro, nin que haxa que tolerar a súa existencia.
Se cadra, parézolle demasiado contundente cos meus insistentes e categóricos “non é certo”. Pero podo dicilo porque así é, e podo probalo se vostede quixer. O reto a que faga vostede o mesmo, ou sexa, faga públicos documentos, hemerotecas ou calisquer outras evidencias fiabéis de que o que asegura no seu artigo é verdade.
Namentres, o saúdo coa consideración que me merece.

*Manuel S.Pérez Millos é socio de AGAI. Este artigo foi remitido ao xornal La Voz de Galicia para a súa publicación.

Ao coidado de Barreiro Rivas

2011-09-14T04:21:00.000-07:00

Por Pablo Veiga

O pasado sábado día nove publicouse na columna de Xosé Luis Barreiro Rivas un artigo referente á posible proclamación pola ONU do estado palestino. Lido con atención, causoume sorpresa a parcialidade e inexactitudes que contiñan as afirmacións nel reflectidas. Comeza o profesor e analista político galego falando de inxustizas, masacres, xenofobias e usurpacións por parte de Israel cara os palestinos. Quixera saber a súa opinión sobre a expulsión masiva de xudeus –entorno ao medio millón- nos países árabes a raíz da creación do estado de Israel, ou dos atentados indiscriminados suicidas contra a pobación civil sen ningún tipo de distincións ou a teima en aniquilar a Israel como país, idea que proclama o goberno de Irán, Hamás e outras organizacións.

Alude o señor Barreiro á sistemática destrucción de infraestruturas e servizos nos chamados territorios ocupados; curioso que diga iso cando en Israel se presta atención médica a palestinos e se suministra todo tipo de material, tanto a Gaza como a Cisxordania, cos lóxicos controis para que non sexa utilizado para atacar pobos e cidadáns israelís. Outra lindeza que solta a hábil pluma do mencionado refírese á alteración de equilibrios territoriais a favor de Israel por medio de guerras. Mágoa que non se lembren os episodios bélicos onde os países veciños perseguían botar todos os xudeus ó mar e borrar a Israel do mapa, obxectivos que non se acadaron, nin que o estado hebreo devolveu a Exipto a Península do Sinaí, que é máis extensa que todo Israel a cambio do cese de hostilidades e recoñecemento do dereito a existir. E por último –aínda que hai máis- referirse a Israel como estado étnico-relixioso (xudeu, enténdese); non obviaremos o seu carácter, por suposto, pero cumpriría sinalar que un vinte por cento dos seus habitantes son árabes-palestinos, musulmáns maiormente, con cidadanía israelí e plenos dereitos infinitamente superiores, de momento, ós dos países do entorno. E lanzar a idea da creación dun estado laico, multiétnico e multirracial, aparte de utópico resulta cómico.

A solución de dous estados? Por suposto, esa era a idea da partición da terra palestina por parte da ONU hai máis de sesenta anos; uns aceptárono e outros empeñáronse en liquidar ó contrario. Uns crearon unha sociedade democrática, de dereito, e produtiva . Outros, aí están os seus progresos.

Reportaxe no Atlántico diario

2011-09-12T13:12:00.000-07:00

Vida - Atlantico diario . 11.09.2011.01

View more documents from GZ-Israel

Vida - Atlantico diario . 11.09.2011.02

View more documents from GZ-Israel

Xosé Luís Barreiro, pró Palestina ou contra Israel?

2011-09-10T16:19:00.000-07:00

Por Joao Guisam Seixas*

X.L. Barreiro, no seu artigo “Las Graves Incertidumbres del Estado Palestino” (1), parte de vários "axiomas" que nom considera necessário demonstrar: Israel o usurpador colonialista e os palestinianos as vítimas inocentes. É curioso que advogue ao mesmo tempo por duas cousas opostas: a proclamaçom de um Estado palestiniano nas fronteiras de 67 e o estabelecimento de um Estado único multiétnico e multicultural, na zona. E depois assusta-se de que Israel seja contra essa proclamaçom considerando-a apenas um passo para a sua própria destruiçom! E aliás, na zona já existe um estado multiétnico e multicultural: Israel. Nele convivem em paz judeus laicos e ortodoxos, europeus, norteafricanos, iemenitas, árabes cristãos e muçulmanos, xiitas e sunitas, drusos, berberes e bahá'í, todos com igualdade de direitos, sem nenhuma disposiçom discriminatória na sua lei (de facto há actividades, como por exemplo abrir uma academia de dança, ou simplesmente ser gay, que um árabe só pode fazer em Israel). É curioso também que apoie a criaçom de um estado palestiniano monoétnico e monocultural (o carácter árabe e muçulmano está na sua carta fundacional, no mundo há centenas de milhares de palestinianos cristãos que tiveram que sair da sua terra por causa da violência física ou moral contra eles) enquanto nom oculta o seu ódio para o único Estado livre e democrático da zona.

Ainda mais curioso que pretenda a legitimaçom desse Estado com um lado teocrático e com um outro racista, por meio de uma votaçom na Assembleia Geral da ONU, quando lhe nega legitimidade a Israel, que já nom é que fosse reconhecido, é que foi criado a instância da ONU e votado maioritariamente na Assembleia e no Conselho de Segurança. Nem a França, nem Espanha, nem Alemanha, nem Polónia, pediram licença à ONU para existir. As suas fronteiras som em grande medida resultados de guerras ou negociações. Nom existem fronteiras naturais nem mais legítimas ou ilegítimas que outras. A resoluçom 242 da ONU obriga às partes a negociar o estabelecimento de fronteiras. Em direito internacional nunca se pode reconhecer a soberania de um Estado sobre um território que nom possui de facto. Decidam de uma vez se som pacifistas ou violentos. Nom joguem como tantas vezes às duas cartas. Ou se chega a uma paz negociada, ou a proclamaçom unilateral leva a uma nova guerra que a Palestina só pode perder. Um Estado palestiniano muito maior podia ter-se conseguido em 48 sem que custasse nem uma guerra nem uma vida. Se os seus defensores lhes preocupasse realmente a sorte da Palestina, tentariam fomentar entre os seus cidadãos a aceitaçom do outro, em vez de acirrar o ódio. Essa proclamaçom e a guerra que seguirá, só vão ocasionar mais sofrimento para o seu povo, sim, mas um novo maravilhoso pretexto para manter o vitimismo e para que os manipuladores dos meios de comunicaçom (que ainda em cima proclamarão que estão controlados polo lobby judeu) continuem a disfarçar de amor a Palestina um ódio ancestral por tudo quanto cheira a judeu, e em primeiro lugar o único Estado do mundo de maioria judia (e multiplicidade de minorias livres e respeitadas): Israel.
(1) http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2011/09/10/0003_201109G10P13993.htm
* Actor, director e dramaturgo galego é socio de AGAI

Anxos

2011-09-09T16:22:00.001-07:00

Francis Papiernik na revista O Noso País

2011-09-06T18:49:00.001-07:00

Francis Papiernik na revista O Noso País

View more documents from GZ-Israel.

Nova do Sehudat Shabat

2011-09-05T00:52:00.001-07:00

Sehudat Shabat en Atlantico diario

View more documents from GZ-Israel.

Imaxes do II Sehudat Shabat de AGAI

2011-09-04T07:00:00.000-07:00

Onte sábado día 3 de setembro tivo lugar na vila de Tui o II Sehudat Shabat organizado pola nosa asociación. Os máis de 60 asistentes dan boa mostra do éxito crecente desta actividade encetada hai dous meses no que foi o I Sehudat Shabat en Monforte de Lemos. Xornadas estas que procuran a recuperación da memoria histórica dos xudeus galegos nas vilas e cidades nas que iremos de vagar organizando por toda Galicia e que combinan cultura, gastronómía e boa camaradería entre amigos. No Sehudat Shabat de onte contamos coa asistencia do Alcalde de Tui, D.Moisés Álvarez Pérez, a concelleira de cultura, Vanesa Rodríguez Pereira, o director da Biblioteca de Tui, Rafael Sánchez Bargiela, o concelleiro de Converxencia XXI Carlos Vázquez Padín ao que acompañou toda a Executiva Nacional de Converxencia XXI, Luciano Moura da Comunidade xudía de Porto e do historiador Suso Vila quen previamente guiara aos asistentes á xornada polo Tui xudeu nunha moi amena e didáctica visita guiada.

O mestre Don Álvaro Cunqueiro (gran enamorado da cultura xudía e profundo estudoso da presenza e pegada xudía na nosa terra) afirmaba que o estómago é a porta da alma. Salientar tamén a lembranza especial que no Sehudat tivemos para co soldado israelí Gilad Shalit secuestrado desde hai cinco anos polo grupo terrorista islamista palestino Hamas e para o que reivindicamos a súa posta en liberdade inmediata.

Deica o III Sehudat Shabat de AGAI!!

Presentación en Tui do Día Europeo da Cultura xudía 2011

2011-09-01T00:54:00.000-07:00

Tui xudeu 2011

View more documents from GZ-Israel.

Axenda: "El año judío 5772. Un pueblo de violines" xa á venda

2011-08-29T18:24:00.001-07:00

Axenda: "El año judío 5772. Un pueblo de violines"
Unha axenda de sobremesa que exténdese desde setembro de 2011 ate setembro de 2012, cos calendarios hebreo e gregoriano, con todas as festividades e conmemoracións xudías explicadas e coa parashá de cada semana. Este ano a axenda está dedicada aos maravillosos violinistas xudeus dos tiempos modernos, con máis de 60 biografías breves. As historias de amor entre os xudeus e o violín, cumpren xa máis de cinco séculos e constitúen un dos maiores misterios da historia. Non faltaron investigadores que atribuem á portabilidade do instrumento a explicación deste vencello. E tampouco faltan quen atribúe ao seu son unha relación case mística coa sensibilidad xudía. Tamén hai investigadores que sosteñen que o violín actual, fillo da viola de gamba, é unha creación dos xudeus sefarditas levada logo a Italia após a Expulsión. Durante o século XVI as únicas referencias ao violín son italianas e moitos dos nomes dos intérpretes máis destacados son xudeus. A grande figura xudía do Renacemento italiano foi sen dúbida Salomone Rossi, creador en Mantua da primeira escola de violinistas e compositor inmenso cuxas obras litúrxicas en hebreo chegaron ate os nosos días. Un dos logros máis importantes de Salomone é o de ter proxectado ao violín coma instrumento de capacidade expresiva e artística privilexiada. Este, co seu excepcional talento, consigue extraer do violín sons e efectos ate entón nunca descubertos. Durante os seguintes séculos a relación do violín cos músicos xudeus non deixou de medrar e extenderse, e foi na súa vertiente culta con músicos excelsos mais tamén na popular, acompañando a vida cotiá xudía, celebrando os momentos festivos e achegando emoción á vida relixiosa. Viviu en aldeas, en grandes urbes, en guetos e en campos de concentración, facendo vibrar a esperanza dun pobo. Desde finais do século XIX ate os nosos días, os máis grandes intérpretes de violín son –na súa enorme maioría e como aquí veremos– xudeus. O misterio segue en pé.

.
Idioma. español

ISBN 978-84-87765-27-8;

13,5 x 21 cm;

208 páxinas;

18,00 €.

Se quere pedir exemplares para regalar, indique a cantidade total en “Observacions”.
Pode facer o pedido AQUÍ

ou aquí:

http://www.sefaradeditores.com/tienda/tienda2.php?a=agenda5772.php&ID=110.

II Sehudat Shabat

2011-08-28T17:49:00.000-07:00

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI continuamos co ciclo de actividades gastronómico-culturais encetado o pasado 11 de xuño en Monforte de Lemos co que será o II SEHUDAT SHABAT que desta volta terá lugar en Tui, (Pontevedra), o vindeiro día 3 de setembro.

Data: sábado 3 de setembro de 2011
Hora de encontro: ás 12:00 ao pé da porta da Catedral para unha visita guiada polas testemuñas do Tui xudeu.
Lugar: Tui, (Pontevedra)
Hora do Xantar: ás 14:00 no Restaurante do Parador Nacional San Telmo de Tui, sito na avenida de Portugal s/n (Teléfono: 986 600 300)

O prezo do prato é de 35€ por persoa, que deberá ser ingresar previamente facendo constar o nome e número de comensais na seguinte conta bancaria da Asociación
NOVACAIXAGALICIA: 2091 0518 57 3040025495.
O prazo para anotarse e facer o ingreso remata o venres 26 de agosto ás 14:00 horas.

Menú do II Sehudat Shabbat:

- Ensalada de Cogombro en Vinagre de Sidra e Mel de Acacia
- Surtido de Queixos e Cecina
- Filetes de Salmón ao fiuncho (Hinojo) con Arroz e Froitos Secos
- Mazá Asada con Mel e Peixes Amendoados
- Pan: de Bola, de Pasas e Noces
- Bebidas: Cervexas, Refrescos, Mosto sefardí, Augas Minerais, Viño Branco ( DO Rias Baixas ) e Tinto ( DO Rioja )
- Café e Licores

Como chegar ao Parador?

O Parador atópase a 1 km. do centro de Tui, á beira do río Miño, xunto á Ponte que comunica con Portugal. Desde o norte de Galicia, a principal vía de acceso é a autoestrada do Atlántico (A9) até Vigo e desde Vigo pola autovía das Rías Baixas até a altura da última saída antes de chegar a Portugal (saída Nº 172 Tui- A Guarda - O'Rosal). Outra alternativa é a N -550, ou desde o resto do país, a autovía A52 e a N-120, abandonando esta no Porriño, para tomar a autovía das Rías Baixas a Portugal.

II SHEHUDAT SHABAT

A nosa arela é recuperar na nosa Memoria colectiva, as vivencias e a Historia das comunidades xudías de Galicia. Pretendemos con este segundo xantar seguir coñecendo o noso pasado histórico e alimentando o alma e a carne coa cociña sefardí dos nosos devanceiros xudeus galegos.
Comezamos estes xantares polas lareiras sefardís galegas en Monforte de Lemos. Agora tócalle a fermosa vila de Tui onde visitaremos acompañados polo historiador Suso Vila as testemuñas do Tui xudeu, falaremos do seu pasado e para remate iremos ao xantar do 2º Sehudat Shabbat. Coñeceremos entón os costumes alimenticos e as normas para o xantar según a tradición hebrea.

Son moitas as receitas típicas para poder cociñar nestas datas próximas de Rosh Hashaná, o Aninovo xudeu, pero decidímonos para este segundo xantar polo menú que agardamos sexa do voso gusto.

Bo proveito!

Betéavon!

Se queres participar podes chamarnos ao teléfono de AGAI: 610 424 174 ou ben enviar un correo a amizadeconisrael@yahoo.es

O epílogo de Anna Frank

2011-08-25T16:30:00.001-07:00

Indignados

2011-08-22T18:03:00.000-07:00

DE COMPOSTELA A IERUSHALAIM
Indignados

Por Pablo Veiga*

www.aurora-israel.co.il

Con este nombre se denomina a los participantes en el movimiento llamado 15-M, Democracia Real Ya. Desde mediados de mayo, las plazas de las ciudades españolas han acogido acampadas de jóvenes, y no tanto, que han alzado su voz contra la clase política y la banca fundamentalmente, reclamando cambios sustanciales en el sistema, demandas que son de lo más variado, desde modificación de la ley electoral para fomentar mayor participación hasta medidas que frenen esta economía especulativa y deshumanizada y cuyos beneficios van a parar a una minoría.

Los indignados españoles forman un grupo heterogéneo, sin liderazgos notorios, organizándose en forma asamblearia y un discurso no del todo definido. La situación económica de nuestro país es grave; el paro ronda el veinte por ciento de la población activa (¡el triple de Israel!) y existen amenazas de intervención por parte de la Unión Europea, al igual que sucedió con Irlanda, Grecia o Portugal. Precisamos un cambio en el modelo productivo tras el estallido de la burbuja inmobiliaria, una reformas estructurales que incidan en el mercado laboral y acabar con ciertas prebendas que sólo benefician a unos pocos. Una sociedad moderna no puede permitir un veinte por ciento de economía sumergida y tampoco privilegios típicos de otras épocas ya pasadas. Existen motivos de indignación en la ciudadanía española. Por fin ha explotado esa frustración, aunque en ocasiones se vea manchada por episodios violentos totalmente condenables.

Y estas movilizaciones que tienen lugar en nuestras urbes han traspasado fronteras y llegado hasta … ¡Israel!. Los medios de comunicación nos muestran imágenes que nos resultan familiares. Concurridas manifestaciones y eslóganes contra la carestía de la vida, las dificultades para el acceso a la vivienda, la precariedad laboral o la baja calidad de la sanidad, entre otras. Sorprende por nuestras latitudes esas masivas protestas de la sociedad israelí, aprovechadas, como no, por los de siempre para atacar a Israel. Uno se escuda en el derecho de manifestación existente, a diferencia de en otros países del entorno cuya respuesta a las demandas de sus ciudadanos ya es de sobra conocida. Pero sorprende más todavía a aquellos que mostramos una amistad sin ataduras con el pueblo judío y con Israel. Nosotros, que siempre hemos valorado los logros alcanzados por un país amenazado desde el mismo día en que nació en los ámbitos de la agricultura, la tecnología, la ciencia o la cultura, que loamos la capacidad de asimilar a cientos de miles de inmigrantes llegados de distintas partes del mundo, observamos en un primer momento con cierta perplejidad el malestar profundo que se manifiesta en esas multitudinarias concentraciones.

Pero la comunidad judía ha sabido sobreponerse a mayores adversidades en el pasado y el Estado de Israel, democrático y de derecho, dispone de suficiente potencial para crear alternativas a los problemas de sus habitantes. Y sabrá hacerlo. Las sociedades dinámicas y libres, maduras y acostumbradas a la superación de grandes desafíos, como la israelí, afrontará este reto, germinado dentro de sus propias fronteras. El enemigo siempre ha estado en el exterior con el objetivo único que todos conocemos. No permitan ustedes, ciudadanos de Israel, que las contradicciones internas consigan lo que otros anhelan.
* Pablo Veiga é socio AGAI e colaborador no semanario israelí AURORA

De Ferrol a Mauthausen

2011-08-11T18:18:00.000-07:00

Por Alberto Leyenda
El País - 10/08/2011

Rexistrado co número 3.640 e co triángulo azul dos apátridas cosido no seu uniforme, Vítor Manuel Ares entrou en Mauthausen en 1940, despois de pasar por outro campo de exterminio, e saíu con graves secuelas pola desnutrición cinco anos despois, o 5 de maio de 1945, cando os aliados penetraron en territorio nazi e topáronse coa industrialización da morte que perpetrara o réxime de Adolf Hitler. Como Vítor Manuel, outras 18 persoas das comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal padeceron na súa pel o horror dos campos nos que os presos, considerados infrahumanos, eran exterminados a través do traballo escravo. Agora as asociacións Memoria Histórica Democrática e Fuco Buxán propuxéronse rescatar as súas figuras, a través da investigación do historiador Enrique Barrera. Pretenden levantar un monumento cos seus nomes inscritos e publicar un libro no que se recompilen as súas historias.

Non todos tiveron a fortuna de sobrevivir -faleceron preto da metade dos 19-, pero o caso de Vítor Manuel, natural de Ares, é paradigmático. Era un suboficial da Mariña que combateu no bando republicano. Tras a vitoria franquista, exiliouse en Francia e como outros moitos galegos e españois foi internado nun campo de refuxiados. Cando comezou a II Guerra Mundial, recrutárono para unha Compañía de Traballadores Estranxeiros, que facía labores de apoio ao exército francés. Con todo, unha vez que as tropas nazis romperon a Liña Maginot e o Goberno galo se rendeu, as autoridades alemás e españolas acordaron enviar a uns 9.000 republicanos a campos de exterminio, dos que faleceron o 63%. Vítor Manuel foi dos que sobreviviu, a base para comer mondas e patacas crúas e grazas a unha "medio noiva" que era filla dun provedor e que lle daba comida ás agachadas, segundo relatou a un sobriño que lle foi a visitar en 1962.

A pesar desa alimentación extra, tras ser liberado tivo que estar varios anos recuperándose da desnutrición. A diferenza dos campos de exterminio xudeu (lager), nos de presos (stalags) non existía un programa de asasinato masivo, senón que se aproveitaba a forza de traballo dos reclusos e se lles subalimentada, ate que o deterioro impedíalles realizar os labores asignados. Entón matábanos e incinerábanos en fornos crematorios. Nun deles traballou Vítor Manuel. Outros presos, enfermos físicos e mentais, entre eles algún dos ferroláns, eran enviados ao próximo Castelo de Hartheim, onde, tras ser sometidos a experimentos científicos, eran gaseados.

Ao saír de Mauthausen, Vítor Manuel volveu a Francia e alí refixo a súa vida. Tras a guerra, nas igrexas francesas adoitábanse pór os nomes dos españois liberados, por se alguén quería reclamalos. En Perols, preto de Montpellier, había unha comunidade de exiliados do seu mesmo municipio, Ares. Cando viron o seu nome contactaron con el, e alí trasladouse. Traballou como mestre de obras e promotor inmobiliario e acabou casándose cunha española, tamén exiliada.

Os outros 18 represaliados desta comarca presentan peripecias bastante análogas, aínda que cada unha coas súas particularidades. Un deles, Juan José Casal, foi salvado in extremis por un amigo xudeu, que exercía como kapo -preso utilizado polas SS para controlar ao resto- e intercedeu para evitar o seu asasinato. Volveu a España a finais do sesenta, pero nunca quixo falar do seu pasado nos campos. Outro, Marcelino Pardal, valeuse das súas habilidades futbolísticas para salvar a vida. Xogara no Racing de Ferrol, e cando os nazis descubriron o seu talento alistárono no equipo do stalag. As SS organizaban partidos entre os distintos campos, por motivos propagandísticos ou de simple entretemento.

Para realizar esta investigación, que xa dura máis dun ano, Barrera botou man dos arquivos de Mauthausen, nos que os nazis apuntaban o lugar e data de nacemento de cada recluso, e asignábanlles un número de identificación. Tamén escudriñou rexistros municipais e realizado un amplo labor de campo, con entrevistas aos descendentes vivos. Algúns descoñecían que os seus parentes estivera en campos de exterminio, outros seguen vivindo en Francia.

Barrera destaca que é a terceira xeración, a dos netos, a que se interesa polo ocorrido cos seus familiares, fronte á actitude da xeración anterior, que optou polo esquecemento. "Forma parte da natureza humana que se queira restaurar a dignidade", salienta o historiador, que se revela contra a xustificación sen fundamento -co tópico de "algo faría"- de asasinatos e condenas "sen razón nin xuízo". Fronte a iso, opón as 19 historias de sufrimento e morte por formar parte do bando perdedor.

Destino Israel. Por Pablo Veiga

2011-08-10T20:27:00.001-07:00

Destino Israel. Por Pablo Veiga

View more documents from GZ-Israel.

Premio Samuel Toledano para Ribadavia

2011-08-08T08:57:00.000-07:00

O Centro de Estudos Medievais de Ribadavia recibe o prestixioso premio israelí

O vindeiro 30 de outubro é a data de entrega en na capital israelí do premio anual en memoria de Samuel Toledano, un dos máis significados líderes da comunidade xudía española ademais dun destacado artífice da súa renovación. Un prestixioso recoñecemento que este ano ten un marcado acento galego ao recibir o Centro de Estudos Medievais (CEM) de Ribadavia o galardón na modalidade de Premio de Recoñecemento. A súa concesión foi comunicada ao responsábel do centro ribadaviense, José Luís Chao, directamente por Yitzak Navón, quen foi o quinto presidente do Estado de Israel e tamén presidente do xurado do certame, un dos máis importantes e prestixiosos de Israel. A decisión de entregarllo este ano ao CEM tomouse por unanimidade dos membros do xurado e en base ao labor desenvolvido polo centro ribadaviense durante os seus vinte e dous anos de historia no que se refire á investigación e divulgación da cultura sefardí, Unha dedicación sobre a que o xurado estaba plenamente informado, motivo ademais polo cal o quinto presidente do Estado de Israel manifestou a súa felicitación expresa e o agradecemento do pobo israelí. Yitzak Navón mostrou ademais ao presidente do Centro de Estudos Medievais o seu desexo de visitar a capital do Ribeiro. O premio seralle entregado á xunta directiva do CEM o 30 de outubro nun acto solemene que se celebrará no Centro de Investigación e Ensino do Patrimonio Sefardí, Misgav Yerushalayim na cidade de Jerusalén.

http://www.samueltoledanoprize.org.il/

Presenza xudía en Tui, mitos e realidades

2011-08-04T21:06:00.000-07:00

Por Rafael Sánchez

Tudensia

.
A feliz iniciativa tudense de sumarse ás celebracións que, por toda Europa, se realizan nesta fin de semana para chamar a atención sobre o importante papel que a cultura xudía tivo no desenvolvemento da cultura europea posibilitará que os tudenses poidan achegarse mediante visitas guiadas a diversas testemuñas materiais que evidencian a herdanza das xentes xudías na nosa cidade.

Conta Tui con duas testemuñas, case únicas, que ilustran a presenza e influencia das xentes xudías na nosa cidade. Por unha banda, a inscrición no Claustro da Catedral dun candelabro de sete brazos, unha menorá, situada fronte a entrada á Sala Capitular románica. O historiador Carlos Barros, sinala que “a gravación desta menorá non se pode confundir cunha marca de canteiro, como ás veces a estrela de cinco puntas; polo seu tamaño e significación non cadra cunha función técnico-constructiva, pois representa de xeito sen dúbida consciente o símbolo máis antigo do xudaísmo: o candelabro de sete brazos como imaxe identificativa do pobo de Israel”, que rememora a arbore con lapas que viu Moisés no Monte Sinai como presenza de Deus, e o seu uso estaba xa no Tabernáculo do deserto e logo no Templo de Xerusulen. Ainda na actualidade é o símbolo do Estado de Israel. O curioso é que ninguén foi quen de borrar este símbolo nin nos tempos da Inquisición, cando foi establecido o estatuto de limpeza de sangue para o acceso ao Cabido tudense, primeiro caso documentado en España.

A outra testemuña, é a coleccón de “Sambenitos” que custodia o Museo Diocesano tudense. O nome que deriva o hábito penitencial ou “saco bendito” dos primeiros tempos do cristianismo, otorgouse na Idade Media ás vestimentas que eran obrigados a portar os condenado pola Inquisición. En tempos de Felipe II regulouse que no caso de condenado fuxidos foran colocadas nas paredes da igrexas unha teas cos nomes e cargos dos condenados para escarnio público. As pezas de Tui corresponden á diversos membros da familia Coronel condenados no século XVII. Estes sambenitos son unha peza de excepcional importancia pois non coñecemos outras similares en toda España ou Europa. A lectura da obra de Jesús Casás Otero “Los sambenitos del Museo Diocesano de Tui” é recomendable para quen quera achegarse ao proceso que desemboco una colocación destas teas nas paredes da Catedral tudense (ás veces semilla unha trama novelesca).
Os traballos de Ernesto Iglesias Almeida e de Suso Vila teñen amosado como a presenza xudía en Tui foi una constante ao longo da Idade Media e mesmo nos primeiros tempos da Idade Moderna. Pero circulan entre os tudenses máis de un erro sobre esta presenza das xentes de Separad en Tui.

En primeiro lugar, o que podemos afirmar é a inexistencia dun barrio xudeu ou xudería na nosa cidade, como moitas veces temos escoitado afirmar. Os xudeus tudenses vivían misturados cos cristiáns, sen problemas graves de convivencia, dedicados básicamente ao comercio, a artesania (prateiros), etc. O que está documentada en Tui, compartida con Baiona, é a existencia da alxama ou agrupación de carácter fiscal e económico que reunía aos xudeus tudenses. Con todo serían, como moito, unha ducía de familias xudías as que residirían en Tui, pois en Galicia os xudeus non superarían as mil personas.

Outra falsidade moitas veces escoitada entre os tudenses é vencellar a presenza dos arcos conopiais en numerosas vivendas do noso conxunto histórico coa residencia dun xudeu naquela casa. Os arcos conopiais corresponden a edificacións levantadas básicamente do século XVI, cando xa os xudeus tiñan sido expulsado do Reino de Castela. Na Idade Media Tui contaba cunha comunidade xudía potente e asentada como testemuña a existencia da sinagoga, na zona da Oliveira, o cemiterio, na Sarabia, e a carniceria na zona da rua Triparia, actual Entreforros –non esquecamos que os xudeus soio poden comer alimentos kosher, elaborados segundo as prescipcións do Talmud, entre eles, a carne onde establecese un procedemento detallado para o sacrificio dos animais-. A presenza deste establecemento é un dato único en Galicia, pois non atopamos referencias similares en ningunha outra cidade ou vila galega.

Unha lectura dos traballos de Iglesias Almeida e Vila Botanos nos achegan á realidade da presenza xudía en Tui, patentizando a importante achega que as xentes xudías realizaron á historia tudense, ao seu desenvolvemento e progreso. A pacifica convivencia foi unha constante, mesmo para as nosas mentalidades nos sorprende como os prateiros xudeus realizaban cruces e cálices para o Cabido catedralicio amáis de prestarlle diñeiro cando teñian dificultades económicas o de liquidez.

Tras a expulsión dos xudeus de 1492 a situación estratéxica de Tui favoreceu a presenza en Tui dos chamados “cristianos novos”, ou xudeus que para non marchar convertíranse ao cristianismo, ainda que mantendo prácticas e/ou costumes propias da sua cultura. Foi, por exemplo, o caso de Antonio Sánchez, que chegado cos súa familia dende as terras de Aragón fuxindo das persecucións que ali houbo, estableceuse en Tui como médico do Cabido. Un dos seus fillo, Francisco Sánchez, nado en Tui en 1550 será logo un dos máis prestixiosos médicos e filósofos da súa época. Con poucos anos, acaso en torno a 1560, a familia tivo de fuxir de Tui pola presión antihebrea establecéndose na cidade francesa de Burdeos, onde incia a súa formación académica Francisco Sánchez, xunto co seu parente Michael de Montaigne. Os seus escritos, básicamente o “Quod nihil scitur”, fan de Francisco Sánchez o máis importante exemplo da aportación dos xudeus e os xudaizantes á historia de Tui. Francisco Sánchez é un dos tudenses máis sobranceiros de todos os tempos, resultando aínda paradóxico que en Tui non teñamos nin unha rúa nin unha estatua que faga xustiza a súa excepcional achega á filosofía universal. A obra de Sánchez, editada en 1581, é unha fonte de inspiración (para moitos sinxelamente una copia) para René Descartes e o seu “Discours de la methode”, anunciando o discurso filosófico que está na orixe do pensamento moderno, o problema é que Francisco Sánchez escribía en latín e René Descartes en romance, cando o latín xa non era comprendido e deixaba de ser usado na Universidade. Xudeus e xudaizantes pois unha referencia certamente ineludible na historia tudense.

Xudeus de Tui

2011-08-03T09:01:00.000-07:00

Por Suso Vila.
Historiador

Na Galicia medieval, a presenza xudea non queda reflectida convenientemente na documentación ou nos restos materiais, o que pode transmitir en xeral a existencia dunha poboación escasa. Tui participa do panorama xeral dos xudeos galegos na dificultade das fontes documentais e dos vestixios arqueolóxicos. A grande diferencia da aportación tudense ao coñecemento da comunidade xudea galega radica na variedade da súa documentación e restos materiais, trazando os diferentes momentos da evolución da comunidade e as súas relacións cos seus veciños cristiáns. Deste xeito os xudeos tudenses deberon conformar un dos principais núcleos da Galicia medieval, ao abeiro da prosperidade social e económica da cidade de Tui nos séculos XII e XIII. As especiais condicións comerciais e sociais que Tui e o seu bispado (a un lado e ao outro do Miño) presentaban, incentivaban a configuración dunha comunidade próspera, que só o declinio da cidade no século XV, baixo os constantes asedios e guerras nobiliarias, debeu aminorar e facer case invisibles á documentación conservada ata hoxe.

Non podemos falar de Xudería de Tui, sensu strictu, xa que este termo designaba un espazo concreto da cidade que era habitaba case en exclusiva polos xudeos. En Tui os xudeos que se asoman na documentación, habitan en diferentes partes da cidade, algúns ocupando inmobles nos arredores dos centros de poder económico e político, e outros nas rúas exteriores.Do que sí podemos falar é da existencia da Alxama tudense, non só expresada como tal na documentación galega, senón que a existencia dos espazos sociais e culturais propios dos xudeos. A Alxama era o goberno autónomo dos xudeos na cidade, e eran xulgados baixo a lei mosaica, sempre que non entrasen entrasen en conflictos competenciais (Concello e Bispo). A máxima autoridade da Alxama era o xudeo maior, e este administraba xustiza ou organizaba a recollida dos diferentes tributos que os xudeos aportaban ás arcas reais.As institucións reglamentarias que identificaban propiamente á comunidade xudea xunto cos edificios comunitarios correspondentes permitían configurar a Alxama como tal, sendo un de estos elementos o mesmo cemiterio, un espazo sagrado que debía contar cunha serie de características como que a terra nunca tivese sido cultivada, a súa distancia coa cidade, lugar elevado, proximidade a un río, etc. Neste senso o cemiterio xudeo de Tui encadrábase nos requisitos dispostos pola tradición hebrea, ubicándose nas cercanías de Riomuíños, barrio industrial do Tui medieval, xunto do camiño real que ía á vila e porto de Baiona, nunha elevación no lugar hoxe coñecido como barrio da Sarabia. A sinagoga era unha parte senlleira da comunidade xudea; en Tui a súa existencia está documentada nun inventario de 1546; "por las casas que foron Toura dos Judeus que he a cabalerica que esta pegada ao muro han as aniversarias de pension oyto maravedis". Aclarándonos este dato a ubicación da sinagoga, na rúa da Oliveira e xunto da muralla, e unha característica; que eran varias casas, polo que debeu representar as tres funcións que lle eran asignadas a este espazo comunitario: casa de reunión, casa de oración e casa de estudo. Esta última función fica clara coa propia expresión de "Toura", referente ao estudo da Torá. Do mesmo xeito que o cemiterio, a sinagoga logo da expulsión de 1492 pasou a mans do Bispo e Cabido tudense, quen as aforaría a diferentes perosnaxes. No caso da sinagoga, a súa utilización como cabaleiriza só reflicte un dos usos que se lle deu en Tui a moitas vivendas ben arruinadas ou ben sen habitar, debido á recesión demográfica que padeceu a cidade a fins do século XV. A sinagoga era de planta baixa, xa que non se podía construir sobre o espazo sagrado do tabernáculo, idea que nos pode suxerir tamén a súa reconversión en cabaleiriza. Outro edificio comunitario xudeo era a carnicería, necesaria para os ritos "kosher" (tal e como se estipulaba na Torá, Levítico, 2 e no Deuteronomio 14:3, 21) no que o sacrificio do animal se ten que facer dunha determinaba forma para o seu consumo polos xudeos. En Tui existe a única referencia a un carniceiro xudeo en Galicia, "Pero Xudeo", quen habitaba na rúa da Carniceiría ou Triparia, propia dos carniceiros tudenses, a comezos do século XV. O forno ou a taberna, espazos tamén importantes para a comunidade xudea, tamén deberon existir na cidade, xa que a mesma contaba con numerosos fornos, mentres que as tabernas teñen un carácter máis hermético no Tui medieval.

A comunidade xudea de Tui reflectíu a súa presenza na cidade en varias testemuñas materiais aínda hoxe conservadas: unha delas é a gravura da Menorá ou candieiro de sete brazos (símbolo na diáspora do pobo hebreo) no claustro catedralicio, indicio da participación da comunidade nas obras do claustro gótico na primeira metade do século XIII, nun exemplo de convivencia coas autoridades episcopais e capitulares, donas da cidade. Unha das torres da muralla tudense (século XII), no sector norte, chamábase do Xudeo, nome que puido derivar da presenza dalgunha personaxe importante.

Na documentación tudense, a aparición de diferentes personaxes xudeas, amosa as relacións económicas que rexían entre o Cabido e os xudeos en múltiples aspectos. Don Samuel, quen vivía seguramente na rúa da Carpentaría, recibe un tratamento que o identifica con algunha importante personaxe existente en Tui a fins do século XIV; os prateiros Abraam e Jacó, facendo cálices e cruces ao Cabido o emprestándolle diñeiro para pagar os trámites burocráticos en Roma en 1435; o mercader León e o seu xenro Salomón quen fixera unha casa na rúa Canicouba, aínda hoxe conservada; Davy, aliofareiro, ou o que é o mesmo un prateiro especialidado en perlas.

Importante capítulo sería o dos conversos, no que Tui destaca en dous casos, o de Vasco Peres, fillo de Pero Xudeu o carniceiro, que entrará como neno de coro e acabará sendo cóengo a mediados do século XV. Tamén o prateiro Aaron Amin, que permanecerá en Tui logo de conversión forzosa tralo decreto de expulsión dos Reis Católicos en 1492, e que traballará en moitas obras para o Cabido o mesmo que o seu fillo Pero Amin a comezos do século XVI.

O decreto de expulsión de 1492 presentará en Tui dúas testemuñas do drama: Salomón deixará a súa casa por "que el agora seya desta terra"; mentres Davy facía o mesmo vendéndoa a Branca Alvares (probablemente conversa) nunha operación que ficaba proibida polo decreto de expulsión (a monetarización dos bens e a súa fuga do reino) pero que será amplamente consentida polos membros do cabido tudense.

Finalmente, o periodo comprendido pola convivencia dos xudeos conversos e a persecución da Inquisición sobre esta poboación, orixinou unha das testemuñas máis valiosas hoxe dese momento, os Sambenitos da Catedral de Tui, materiais dun dos procedementos "exemplificantes" que tiñan os procesos inquisitoriais, e que parou sobre varias familias de orixe conversa a comezos do século XVII por mor da chegada ao cabido de varios membros da familia Coronel, de orixe xudea.

Novo Embaixador de Israel en España

2011-08-02T10:16:00.000-07:00

Excmo. Sr. D. Alon Bar

Embaixador de Israel en España e no Principat de Andorra

Nado en Israel (1957), B.A. en Estudos Internacionais e Educación pola Universidade Hebrea de Xerusalén. Embaixador de Israel para España e Andorra desde o 1 de Agosto de 2011.

Traxectoria profesional:

2010 Director Xeral da Dirección de Cultura e Ciencia no Ministerio de Asuntos Exteriores de Israel.

Desde marzo 2007 até abril 2009 foi Xefe do Gabinete do Ministro de Asuntos Exteriores. En agosto de 2008, Director Xeral para Asuntos Estratéxicos.

Na 58º Asemblea Xeral da O.N.U., foi o primeiro diplomático israelí electo polo grupo de países de Europa Occidental e Outros (WEOG), para o cargo de Vicepresidente da Primeira Comisión da ONU. Participou nos grupos de expertos gobernamentais no Rexistro de N.U. de transferencia de armas convencionais

Entre 2000-2006 estivo a cargo das delegacións israelís ante a Primeira Comisión das Nacións Unidas, así como noutros fórums multilaterais na área de desarmamento e control de armamentos. Durante este período foi membro das delegacións israelís ante a Conferencia Xeral da Axencia Internacional de Enerxía Atómica e encabezou a delegación ante a Conferencia da ONU sobre armamentos menores en xullo 2001.

En 2000 foi Director do Departamento de Control de Armamentos do Ministerio de Asuntos Exteriores.

Entre 1989 e 2000 desempeñou diversos cargos, tanto no seu Ministerio como en embaixadas de Israel: Guatemala, Gabinete do Vice Ministro de Asuntos Exteriores, Conselleiro na Embaixada de Israel en Madrid e tamén no Departamento de Exipto do Ministerio de AA.EE en Xerusalén.Incorpórase ao Ministerio de Asuntos Exteriores de Israel en 1984 como cadete da Academia Diplomática.Xullo 2011

As distorsións de Ilan Pappe en El País

2011-08-01T19:10:00.000-07:00

Corte Superior de Xustiza de Israel

Por Masha Gabriel
1 de Agosto de 2011

www.revistamo.org

.
Niños Palestinos, el último artículo de Ilan Pappe en el diario El País es una denuncia de las, según él, espeluznantes condiciones a las que son sometidos los niños palestinos a manos de un salvaje sistema israelí que comete un "lento infanticidio".
La descripción que hace Pappe de la captura y posterior tortura de los niños palestinos, sólo por “tirar piedras”, es de un doloroso dramatismo, en el que se permite poetizar sobre los sueños de esos niños con “una vida mejor”:
"Serán brutalmente interrogados: golpes en la cara y el abdomen, privación de sueño, pinchazos de aguja en manos, piernas y pies, amenazas de violencia sexual y, en algunos casos, electrochoques. Suelen confesar enseguida, están aterrorizados, pero solo cuando aceptan convertirse en colaboradores les sueltan, si es que les sueltan".
El lector, horrorizado ante tanta crueldad, no puede sin embargo dejar de preguntarse qué interés puede tener un sistema judicial en torturar pequeños cuyo única amenaza es la de “tirar piedras a las fuerzas armadas israelíes”. Todo un despliegue económico e infraestructural para conseguir que los pequeños acepten “convertirse en colaboradores”. Absurdo y ridículo. Y más ridículo resulta cuando seguimos leyendo el artículo de Pappe, que a la vez que afirma aquello, también asegura que:
"después de años de cacería diaria, miles de niños palestinos han terminado por convertirse en una generación de tenaces resistentes, una generación que no sucumbirá jamás ante la presión de Israel aunque sus líderes sí lo hagan".
Así que además de crueles, los israelíes son tontos y gastan dinero y energías en reforzar a la “resistencia”.
Pero ¿en qué basa Pappe su denuncia? Dos son las fuentes que él señala:
"Ofra Ben-Zevi, una de las pocas y valientes mujeres israelíes que trabaja sin descanso por el despertar nacional e internacional de las conciencias dormidas, dice que a esta política criminal y odiosa hay que llamarla la cacería del niño".
¿Quién es Ofra Ben Zvi aparte de alguien que goza de las simpatías de Ilan Pappe? ¿Por qué su opinión merece ser destacada? ¿Porque criminaliza a Israel? No parece un argumento suficientemente sólido como para merecer tan destacado espacio.
Pappe también menciona a dos ONG:
"Según la ONG Adamer, desde que Israel sobrepasó las fronteras que le fueron adjudicadas antes de 1967, ocupando Gaza, Cisjordania y Jerusalén Este, han sido detenidos aproximadamente unos 700.000 palestinos, es decir el 20% de la población total de estos territorios. Según esta misma fuente, siguen en sus cárceles más de 5.600 y por eso los abusos que aquí relatamos constituyen solo un pequeño ejemplo de una realidad acumulativa, una escena de una película que todavía no se estrenó y que probablemente no se estrene nunca".
1- La ONG Adamer es en realidad la ONG Al-Dameer que fue de las más activas en la conferencia de Durban, cuya finalidad era la de demonizar al Estado de Israel. Tiene un largo historial de descontextualizaciones que ha sido denunciado por organizaciones internacionales como NGO Monitor. Al -Daameer ha calificado de "mártires" a los terroristas a los que además reconoce su "derecho a la lucha". Recordemos que esa "lucha" se ha cobrado la vida de miles de israelíes, su campo de batalla principal han sido las cafeterías, los centros de ocio y los autobuses, y sus objetivos civiles. Según B'Tselem, otra ONG nada sospechosa de tener un sesgo pro-israelí, desde el estallido de la Segunda Intifada (29/9/2000) hasta el 30/11/2008, fueron asesinados en atentados perpetrados por palestinos 1062 israelíes, entre ellos 727 (el 68,5%, casi 7 de cada 10), civiles.
2- Israel no se levantó un buen día y decidió invadir Gaza, Cisjordania y Jerusalén. Estos territorios pasaron a control israelí después de la Guerra de los Seis Días, resultado de una guerra defensiva de Israel con los países árabes colindantes, que jamás han aceptado la existencia de un Estado judío en la región.
La otra ONG a la que Pappe hace referencia es Machsom Watch. Esta ONG formada por mujeres acudió presta a consolar a la familia, no de las víctimas, sino de los verdugos del terrible atentado de la familia Fogel de Itamar.
Yesh Din, otra ONG conocida por su durísimo tono contra el ejecutivo israelí realizó en 2008 un informe en el que, entre otras cosas, denunciaba que los menores palestinos son juzgados en cortes regulares, en lugar de ante un juzgado de menores. Es decir que, a pesar de no ser tratados específicamente como menores, sí eran juzgados con garantías jurídicas.
Sin embargo el diario Haaretz, también conocido por su tono crítico, destacaba que le parecía exagerado el informe de Yesh Din, ya que en la propia investigación llevada a cabo por el periódico en el campo de Ofer, pudieron observar la mejoría en las condiciones de los presos y lo ejemplificaban con el caso de un palestino sospechoso de posesión ilegal de armas liberado por falta de pruebas.
Es decir que ni una ONG dedicada a la fiscalización más dura del Estado de Israel, ni un medio caracterizado por su severísima mirada sobre el país han llegado a esos extremos que Ilan Pappe catedrático de Historia y director del Centro Europeo de Estudios Palestinos denuncia desde su cátedra en la Universidad de Exeter.
Pappe denuncia que ni sus abogados saben de qué se los acusa. Entonces ¿tienen abogados? ¿No están solos frente a los torturadores?
Y ¿cómo es que los abogados no denuncian a la justicia israelí esos crímenes contra la humanidad? Si hay algo que precisamente caracteriza a Israel es la independencia del sistema judicial al que no tiembla el pulso a la hora de condenar a militares, encerrar presidentes o desautorizar gobiernos.
Por supuesto, no faltan en su artículo referencias a una carretera prohibida a los palestinos y la consabida acusación de apartheid. Un artículo de Pappe sobre Israel no es de Pappe si no incluye dicha palabra que en nada se puede aplicar a Israel. Ya que éste es un estado en el que el 20% es árabe y disfruta de los mismos derechos que sus conciudadanos judíos y/o cristianos. Otra cosa es que por motivos de seguridad, haya zonas de control y restricciones. Pero son éstas medidas que nada tienen que ver con el racismo ligado al “apartheid” sino con un conflicto que se prolonga, y sin duda desparecerán cuando lo haga dicha situación de hostilidad.
Más que en un cronista de la realidad, Ilan Pappe se ha convertido en un creador de un mundo delirante y paralelo, en el que no hay palabras para definir las atrocidades que comete Israel. Y cuando la verdad le estorba, la transforma para que encaje en su película de terror. Así, Pappe dedica su artículo a Juliano Mer-Khamis, activista pro palestino asesinado en Jenin y da a entender que probablemente lo mató Israel. Pero Mer Khamis había sido amenazado en numerosas ocasiones por radicales islamistas que veían en él a un “traidor” y un “corruptor” que hacía coincidir en el mismo escenario a chicos y a chicas. Pero para Pappe es más cómodo acusar a Israel. Sin pruebas.
Porque el objetivo último de estos artículos es el de sumarse a la lluvia fina y constante que busca deslegitimar al Estado de Israel, aunque para ello haya que reinterpretar y descontextualizar. Porque como dice el refrán:”Difama, que siempre algo queda…”
En resumen, Ilan Pappe no ha hecho sino reproducir el antiguo libelo de sangre, pero en esta ocasión apuntando contra Israel. Su acusación de que niños son torturados no tiene ninguna fuente rigurosa, y Pappe no se ha molestado en confrontar al ejército o gobierno de Israel para averiguar la verdad. Es más, sus propias palabras y las de otras fuentes, en donde se mencionan juicios y abogados para los niños palestinos, conducen a desmentir la acusación básica que hace Pappe, demostrando una vez más su tendencia a inventar falsedades.

Otro aniversario más

2011-07-29T17:07:00.000-07:00

Por Pablo Veiga*

Publicado no semanario israelí AURORA

www.aurora-israel.co.il

Y ya van sesenta y tres desde que aquel catorce de mayo del cuarenta y ocho, en un sobrio salón, se declarase la creación del Estado de Israel. Con el mítico David Ben Gurion al frente, nacía un país para un pueblo que había sufrido como ningún otro a lo largo de los siglos.
Han pasado un par de meses de las lógicas y emocionantes celebraciones. Cada año supone un triunfo más y el mérito es mayor si cabe, teniendo en cuenta que todavía se ciernen veladas amenazas de destrucción y aniquilación por parte de algunos vecinos que no han aprendido la lección a lo largo de este período. Siguen sin evolucionar, anquilosados en el tiempo y con sociedades frustradas ante la falta de oportunidades y la contundente represión gubernamental ejercida sobre cualquier germen de movilización.
Por nuestras tierras, sesenta y tres años es la antesala de lo que llamamos tercera edad en la vida de una persona, es decir, la entrada en la jubilación y el paso a la condición de pensionistas. De la actividad se camina hacia el retiro.
Pero Israel, con esa edad todavía se puede considerar joven. Aunque las etapas vividas hayan sido excesivamente duras, no se ha desfallecido en seguir la lucha y conquistar el futuro. El propio parto fue con dolor; apenas asomada la cabeza, cinco ejércitos de otros tantos países se la quisieron cortar. La infancia no resultó más tranquila y ya no digamos la adolescencia y juventud, donde esta criatura tuvo que hacer frente a la peregrina idea de arrojarla al mar por parte de sus enemigos. La madurez trajo consigo el anhelo de la paz, pero el trayecto que lleva hacia ella ha estado repleto de obstáculos y aunque no se ha perdido la esperanza, los zarpazos de la cruda realidad la han menguado considerablemente. Cuando más cerca parecía lograr un acuerdo global con los palestinos, más se alejaba ese objetivo. Se han vivido atentados terroristas salvajes e indiscriminados contra la población civil, lo que ha llevado a una perenne situación de alerta. El Estado de Israel se ve obligado a destinar un porcentaje considerable de su presupuesto al gasto militar. Los chicos y chicas cuya edad ronda la veintena deben servir en el ejército tres y dos años respectivamente. La sociedad israelí y sus gobernantes -democráticamente elegidos, a diferencia de los países del entorno- son conscientes de las amenazas que les atosigan. No se pueden permitir el lujo de bajar la guardia. Una batalla perdida conllevaría su desaparición. Y sesenta y tres años no es una edad para morir, sino todo lo contrario. Ni tampoco para pensar en descansos. El peaje pagado ha sido muy elevado. Los esfuerzos del pueblo judío a lo largo de más de tres mil años de historia, son suficiente motivo para seguir conmemorando un aniversario tras otro. Ya falta menos para el sesenta y cuatro
* Pablo Veiga é socio de AGAI

Hessel, os indignados e Israel

2011-07-27T17:58:00.000-07:00

Por Josep Carles Laínez*

En lingua francesa e noutras veciñas, Indignez-vous! (Indignádevos!) (2010) de Stéphane Hessel (1917) non só tense convertido nun éxito editorial, mais tamén nun fenómeno mediático sorprendente, ate o punto que logo veu un novo título, Engagez-vous! [Comprometédevos!], onde o antigo resistente, e recente indignado, segue coas súas algaradas. E a verdade, quen non está indignado algunha vez na vida? A indignación non aparece na lista de emocións básicas do ser humano que identificou Paul Ekman a comezos dos anos 70 do século XX, pero sí temos de considerala un sucedáneo; quizais o irmán pobre, ou feble, da ira. Un indígnase, e enfádase; pero non se indigna e entón ponse a amar a quen lle fai indignarse. A indignación, por tanto, concita acción, e a acción sempre é virulenta. O opúsculo de Hessel tivo moito éxito, e algúns queren situalo no trasfondo das concentracións que se produciron en diversas cidades da península ibérica en marzo de 2011, e mesmo na orixe do chamado movemento do 15-M, o dos “indignados”. O subtítulo do pequeno volume é “alegato contra a indiferenza e a favor da insurrección pacífica”. Non obstante, Hessel fala da economía? Dos banqueiros e dos bancos? Da ausencia de democracia e a actual instauración dunha partitocracia neoliberal? Da perda do espírito e o reinado absoluto do materialismo? Da violencia contra as mulleres? Da loita LGBT? Non. Hessel pode tocar algunhas destas cousas, mais non todas. Eses aspectos non van ao miolo do problema, á causa orixinaria do que agora demanda unha nova resistencia. Entón, o que é? Israel. Así de sinxelo. Vou sinalar unhas poucas pérolas deste “novo” ensaísta: No prólogo escrito expresamente para a edición en lingua española de Indignez-vous!, lemos: “Estoulle moi agradecido [á xove xeración española] polo apoio que ven dando á causa palestina”. É o único aspecto que menciona deses mozos nos que pon tantas esperanzas. Un dos apartados do opúsculo titúlase “A miña indignación a propósito de Palestina”, e comeza con estas palabras: “Hoxe, a miña indignación principal refírese a Palestina, a Franxa de Gaza e a Cisxordania”. A principal! Non estamos a ler entre liñas. A principal! O mundo está nunha convulsión económica, social, histórica, cultural, lingüística… e as poboacións occidentais indígnanse sobre todo por ese conflito tan localizado e tan politizado. Noutra das seccións, “A non-violencia, o camiño que debemos aprender a seguir”, di con toda a súa insolencia ou coa desinhibición tan normal en xente de idade avanzada: “non podemos desculpar aos terroristas que poñen bombas, podémolos comprender”. Mais por se a comprensión é pouca cousa para aqueles palestinos que non dubidan en inmolarse, unhas liñas despois Hessel radicaliza o seu discurso: “Non podemos apoiar os terroristas, como fixo Sartre (…) cando do atentado cometido nos xogos de Munich, en 1972, contra atletas israelís. Non é eficaz”. O subliñado das terroríficas palabras é meu. Hessel non condena porque non é bo para a loita maior; non hai un criterio moral no non-apoio, senón pura táctica, despreocupándose da dor das vítimas. Nunha sección máis, “Por unha insurrección pacífica”, escribe: “Cómpre ser israelí para cualificar como terrorista a non-violencia”. O autor deléitanos cunha ironía antisemita: só os xudeus son quen de afirmar unha brutalidade; e por iso frase que non admite a substitución de “israelí” por un termo politicamente correcto (“musulmán”, “palestino”…). En resumidas contas, en tres das seis seccións de Indignádevos!, a metade do libro, menciónase Israel, converténdoo, pola recorrencia das citas, no eixe do seu discurso. O texto de Stéphane Hessel xa recibiu algunhas críticas: en Francia, con J’y crois pas! [¡Non creo niso!] de Orimont Bolacre; en España, con ¡Escandalizaos! [Escandalizádenos!] de Javier Ruiz Portella, quen de feito dedica unha sección do seu opúsculo ao tema “Israel y el terrorismo” [“Israel e o terrorismo”]: “Só Israel é o malo da película nestas páxinas que son incapaces de descubrir, á parte diso, ningún outro motivo de indignación no panorama internacional”. Indignádevos!, para non facer este texto tan longo coma o mesmo panfleto hesseliano, responde á coñecida Vulgata dos derradeiros tempos. Resúmese en moi poucas liñas:

1.- Hai un inimigo da humanidade que e o colonialismo; dado que hoxe non hai colonialismo europeo –aínda que sí árabe (o Sáhara), turco (Chipre), chino (Tíbet)…–, temos de buscar un país que poida ser asimilado a esas características: e Israel é o candidato perfecto.

2.- Ademais Israel posúe outra particularidade importante: é amigo dos Estados Unidos, a besta negra do altermundismo e da progresía.

3.- Mais para que todo case fai falta un derradeiro salto, que sen embargo é o primeiro, o principal, todo un clásico do antisemitismo eterno: os xudeus son os amos da banca, polo que controlan o mundo grazas ao poder do diñeiro, e por tanto son os nosos inimigos, e os causantes das crises e da dor europea e de todos os pobos da Terra.

4.- Conclusión: atacar Israel é loitar pola liberdade, é dicir, pola felicidade. Este é o esquema de pensamento que podrece non “os mellores cerebros da miña xeración”, como declamaba o tamén xudeu Allen Ginsberg no seu “Ouveo”, senón as mentes que nos gobernan e atenden o diktat terríbel dunha corrección para a que de novo o pobo hebreo é culpábel. Culpábel de existir.

* Josep Carles Laínez é escritor e socio de AGAI

Telectric Aviv Experience - Tel Aviv

2011-07-25T08:36:00.000-07:00

A verdade sobre Cisxordania

2011-07-22T19:04:00.000-07:00

Conciso e magnífico video no que Danny Ayalon, viceministro de Exteriores de Israel explica as razóns do conflito en Cisxordania. Moi recomendábel

Pilar Rahola acepta o seu nomeamento como Socia de Honra de AGAI

2011-07-18T07:47:00.000-07:00

Estimados amigos de AGAI,

    Solo puedo deciros que me siento muy honrada por el extraordinario
honor que me hacéis. Gracias por este gesto de complicidad y cariño.
Espero devolverlo con más esfuerzo en favor de la verdad informativa,
más compromiso con el pueblo judío y una mayor lucha en la defensa
del estado de Israel, cuya lucha por la supervivencia es un homenaje
a la vida y a la libertad.

 Gracias, amigos, compañeros y cómplices.

Pilar Rahola

Badalona, 18 de Julio de 2011

Gustavo D.Perednik acepta o nomeamento de Socio de Honra de AGAI

2011-07-17T08:02:00.000-07:00

Imaxe dunha charla-coloquio organizada por AGAI en Jerusalem coa presenza de Gustavo D.Perednik

Queridos amigos de AGAI:

De regreso en Israel, Me encuentro con un honor que me hace muy feliz: ¡soy miembro de AGAI!

Con admiración y aprecio por vuestra cálida labor, y con mi amistad que se fortalece año a año, os envío mis mejores deseos y mi emoción por este nombramiento.

Vuestro,

Gustavo D.Perednik

Jerusalem, Israel

Apúntate, xoga e gaña!!

2011-07-15T09:34:00.000-07:00

Telectric Aviv Experience é un xogo destinado aos usuarios de Facebook, sinxelo e aditivo, co incentivo extra de premiar ao competidor que complete o xogo no menor tempo posíbel, cunha viaxe a Tel Aviv para dúas persoas.

Tel Aviv é unha cidade moderna, capital do ocio alternativo e da innovación. É unha cidade de emprendedores, nun país de emprendedores, e entre os máis importantes avances que ten ofrecido ao mundo, atópase o coche eléctrico.

Apúntate ao xogo do verán en Facebook e fai que Telectric Aviv Car conquiste ao maior número posíbel de participantes, que verán a imaxe real de Israel, lonxe da demonización tan ao uso.

http://www.telectricaviv.com/

http://www.facebook.com/pages/Telectric-Aviv-Experience/140335676046468

Visita do Embaixador de Israel a Galicia

2011-07-12T03:33:00.000-07:00

De dereita a esquerda, Gil Cidrón, Marcelino Otero, Samuel Epstein, Raphael Schutz e Francisco Linares, antes do encontro empresarial.

Onte luns e na que foi a súa derradeira actividade ao fronte da Embaixada, tivo lugar en Vigo un Encontro empresarial coa presenza do embaixador Raphael Schutz organizado pola Cámara de Comercio Galicia-Israel xunto ao Club Finaciero de Vigo. Durante a súa intervención o Sr.Schutz manifestou que "a economía galega e a israelí son complementarias".
Schutz reuniuse no Club Financeiro de Vigo con perto dun cento de empresarios vigueses para estudar as múltiples posibilidades de negocio entre ambos países. No encontro estivo acompañado por Gil Cidrón, presidente da Cámara de Comercio Hispano-Israelí; Francisco Linares, presidente da delegación en Galicia deste organismo; e Marcelino Otero, presidente do Club Financeiro de Vigo.
A balanza comercial entre España e Israel está igualada, con 1,7 millóns de euros de intercambio en 2010, con todo, en Galicia hai unha clara vantaxe galega grazas as exportacións de Inditex no téxtil e de Citroën na automoción. Por este motivo, Israel considera que a industria galega tradicional, especialmente a do sector relacionado co mar, é o destinatario perfecto da súa tecnoloxía punta. Así mesmo, salientouse a complementariedade do sector turístico entre ambos países. "Estamos a estudar circuítos polas diferentes xudarías de Galicia para que os israelís coñezan as súas raíces aquí" e destacou tamén que Israel ofrece o seu destino turístico, máis aló do aspecto relixioso.
Gil Cidrón considerou que existe unha "gran oportunidade" no sector da alimentación galego se implantan a certificación Kosher "unha auténtica ISO-Biblica que garante que os produtos cumpren os preceptos do xudaísmo e representa en moitos mercados sinónimo de calidade". "En EE.UU por exemplo o 40% dos alimentos levan a certificación, polo que pode resultar interesante para as empresas galegas que queiran exportar a Israel e non só a Israel".
Salientar entre os asistentes a presenza de Manuel J.Fernández Iglesias, vicereitor de Relacións internacionais da Universidade de Vigo así como diversas personalidades como o ex alcalde de Vigo, Manuel Pérez, o ex deputado e concelleiro Miguel Barros ou o enxeñeiro forestal e director do grupo de investigación AF4 da UVIGO, Enrique Valero, quen manifestou o amplo campo de traballo forestal entre Galicia e Israel.
Para máis información: samuel.epstein@galicia-israel.com

O corazón do Pobo Xudeu

2011-07-11T03:17:00.000-07:00

¡Hasta pronto España!

2011-07-05T18:53:00.000-07:00

Estoy terminando mi período de cuatro años como Embajador de Israel en España y regreso a Israel para continuar mi carrera diplomática en el Ministerio de Asuntos Exteriores en Jerusalén. Estos traslados de un país a otro son parte de la vida de un diplomático y suponen cambios de cultura, de idioma, de residencia, a la vez que suman experiencias, vivencias y amigos en distintos lugares del mundo. Estos días en los que finalizo en mi puesto y regreso a Israel son también días de reflexión personal y de resumen de una etapa.

¿Qué me ha sucedido en los últimos cuatro años? ¿Qué ha cambiado, si algo lo ha hecho, en las relaciones entre España e Israel? No hay duda de que la Embajada durante estos años ha pasado épocas “poco fáciles”. Tanto los días de la operación militar en Gaza, que Israel fue obligada a llevar a cabo por la lluvia de Qassam lanzada a la población civil del sur de Israel, como también los de la flotilla turca y sus consecuencias, fueron épocas poco agradables en la Embajada y para los diplomáticos. También el hecho de haber vivido en carne propia parte del odio y del antisemitismo que existen en la sociedad española es algo que me llevo conmigo.A pesar de todo esto, creo que hemos tenido también muchos momentos muy positivos, muy cálidos y muy emocionantes durante los últimos años, en lo personal por supuesto, pero también desde el punto de vista profesional, diplomático y de las relaciones entre ambos países.

He sido Embajador de Israel en la celebración del 25 Aniversario del establecimiento de relaciones diplomáticas entre España e Israel. Veinticinco años significan una sola generación, la primera después de casi 500 años de desconexión entre nuestros pueblos, lo cual supone 20 generaciones. En este sentido somos los pioneros que intentamos recomponer la ausencia de estos años para retomar la normalidad de las relaciones entre nuestros pueblos y nuestros países. Durante este año del aniversario hemos podido ver ya parte del potencial que subyace en esas relaciones con tratados, convenios, acuerdos, visitas de alto rango, importantes eventos culturales. En todo ello se puede sentir que las relaciones entre nuestros países sólo están haciendo que despegar.

Un ejemplo de esta sensación la hemos visto en la visita del Presidente de Israel, Excmo. Shimon Peres, a España y en la histórica visita de SS.AA.RR. los Príncipes de Asturias a Israel. Además de todos estos logros, hace pocos días hemos sido testigos de la fortaleza de la unión entre nuestros pueblos que comparten un pasado largo y rico. Varias plazas de ciudades españolas han sido escenario del concierto de rock del proyecto “Adumey ha’sefatot”. Casi 1.000 años después de que los poemas de Shlomo Ibn Gabirol fueran escritos aquí en tierras peninsulares, músicos israelíes los resucitan para el público español.Éstas son ciertamente mis palabras de despedida como Embajador de Israel en España, sin embargo, esta separación estoy seguro de que no va a ser muy larga.

¡Hasta pronto España!

Raphael Schutz

Embajador de Israel

A casa das dúas portas

2011-07-04T09:13:00.000-07:00

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Region - 5.07.11

De entre os refráns tansparentes, ou sexa os que teñen significado que todos entendemos á primeira, está aquel de “Casa con dúas portas é mala de gardar”, así pois, creo que á chamada “flotilla da liberdade” o que menos lle importa é a chegada da “axuda humanitaria” a Gaza. A cousa, é simple: Gaza é ten dúas portas, por iso a responsabilidade do acceso foi sempre ao cincuenta por cento dos que tiñan as chaves das portas, Israel e Exipto. Cada un deles tiña, ou ten, as súas razóns para controlar con lupa o paso. Israel porque a partir de 2005 que saiu do terriotorio seguiron caendo bombas desde alí lanzadas ás aldeas israelís veciñas da outra parte da raia, -e que se incrementaron nos meses de marzo e abril desde ano ata sumar 270 ataques- e era lugar de orixe dos moitos homes bomba que asolaron aquelas terras. Pola súa banda Exipto pechaba porque tiña un medo aos gobernantes de Hamás que comparten ideoloxía cos que mataran a Sadat en 1981 por ter asinado a paz con Israel. Por iso, Exipto e Israel, Israel e Exipto tiñan aquelo máis ou menos atrancado. Máis ou menos porque a axuda e comercio segue fluíndo a través dos pasos terrestres -39 mil camións en 2010 desde Israel- pero cun lóxico control sobre a importación de armas –de Siria e Irán- o que dá lugar ao bloqueo das augas e portos de Gaza.

Se a intención fose facer chegar calquera tipo de axuda humanitaria. esta sería facilmente introducible desde Exipto –a fronteira de Rafah xa está completamente aberta ou incluso desde o porto israelí de Asdod. Pero, claro, non hai tal finalidade humanitaria senón só política, deslexitimar o bloqueo antiarmamentístico a Gaza.

Así pois, a cousa hai que vela baixo o prisma da acción política e non da humanitaria. E creo que a simpatía occidental e civilizada por calquera dos bandos en disputa, debe manifestarse da mesma maneira que a dos bos amigos nas pelexas: agarrándoos, separándoos e non animándoos a que se maten. E, desde logo, xamais encirralos inxenuamente. Hamás e Al Fatah asinaron a paz no Cairo hai uns meses. Os amigos dos palestinos deben darlle unha oportunidade a este acordo e forzalos a que recoñezan Israel -dous estados é a única solución- e a que liberen ao soldado Gilad Shalit. Así, -para obter resultados distintos hai que facer cousas distintas- así poderán recuperar o creto dos países serios e achanzar o camiño á paz en oriente medio coa única ferramenta posible, a progresiva distensión. Xa se fixo con Exipto e con Xordania. É difícil e cómpre non enganarse de camiño.

Pregúntome por que non porán proa á cidade siria de Tartús ou a Bengasi, capital da Libia libre, para contribuír ás loitas contra as ditaduras árabes en guerras sanguinarias contra os seus pobos. Xogos de distracion, claro.

En fin, é todo moi complicado e non parece útil, estando unha porta aberta e a outra entornada, tratar de entrar á casa por unha fiestra con alarma. A non ser que o único obxectivo sexa que salte a alarma, meter ruído e desacougar.

Quere Amnistía Internacional a liberdade de Gilad Shalit?

2011-07-02T09:04:00.000-07:00

Desde Amnistia Internacional veñen de lanzar unha suposta campaña a favor de Gilad Shalit.
http://www.amnesty.org/es/appeals-for-action/cautiverio-1825-dias-fin-sufrimiento-gilad-shalit-familia
.
Pero desde a Asociación Galega de Amizade con Israel queremos reflexionar en voz alta sobre a moi curiosa maneira de entender o apoio a Gilad Shalit por parte de Amnistía Internacional
.
Aministía Internacional na súa campaña resalta a situación dos terroristas palestinos presos, ocultando a súa condición de presos en tanto que autores de infinidade de atentados, mortes, e violencia terrorista contra civis. Mesmo xustificando no texto da campaña de AI o secuestro de Gilad, coma se fose unha lexítima represalia por un suposto "secuestro" por parte do Estado de Israel de "inocentes" palestinos.

Na súa campaña piden só que se lle permita comunicarse coa súa família, non o sometan a malos tratos, que non o utilicen como refén e que autoricen que a Cruz Vermella o visite. En ningún momento se pide a súa liberación. Evitase en todo momento a palabra "secuestro" ou "secuestrado". Fálase de que está "recluído". Todas as reivindicacións que se recollen, establécense en virtude do dereito internacional dos prisioneiros de guerra. Estase recoñecendo un status de "prisioneiro de guerra", como se Hamas tivese dereito a telo retido. De feito AI só pide no seu texto que o traten de xeito humanitario, non que o liberen. En conclusión, esta suposta campaña a prol de Gilad Shalit é unha completa perversión.

Realmente está Amnistía Internacional interesada na liberación de Gilad Shalit?

Ou é máis unha vez unha campaña-excusa para poder acusar a Israel?

Lamentábel ocasión perdida por parte de Amnistía Internacional para que ainda que con 5 anos de retraso reclamar a liberdade dun cidadán israelí secuestrado mentres cumpría o seu servizo militar obrigatorio por un grupo terrorista así recoñecido pola comunidade internacional.

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI demandamos de Amnistía Internacional a rectificación urxente da súa campaña e a intensificación da presión internacional a Hamas da posta en liberdade de Gilad Shalit.

Onde está a "flotilla da liberdade" a Siria?

2011-06-30T19:02:00.000-07:00

Comunicado de AGAI

2011-06-25T19:39:00.001-07:00

A denominada “Flotilla de la Liberad” só beneficia a Hamas

A autodenominada Flotilla da Liberdade que pretende romper o bloqueo sobre a Franxa só conseguirá beneficiar a Hamás. Co cal a aparente pretensión humanitaria dos promotores da Flotilla é máis que dubidosa.

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI queremos salientar entre outros datos que desde o 1 de xaneiro de 2011 entraron en Gaza unha media de 250 camións de mercaduría cada semana e que cada mes entran no territorio 13,5 millóns de euros que xestiona a axencia da ONU para os refuxiados.

A Franxa de Gaza non vive nin unha crise humanitaria nin un bloqueo humanitario, senón un bloqueo lamentablemente necesario para impedir a entrada de armas, polo que é evidente que o obxectivo da Flotilla é realmente deslexitimar ao Estado democrático de Israel xa que se o obxectivo real fora entregar a axuda humanitaria, os promotores poderían empregar as canles legais establecidos para iso e poderían facer cegar todo o material vía terrestre.

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI queremos lembrar que a expedición non conta co apoio do Goberno español, que desaconsellou aos seus cidadáns que participen na Flotilla, nin tampouco coa do Secretario Xeral da ONU, Ban Ki Moon, quen remitiu unha carta aos gobernos de países do Mediterráneo para instarlles a pedir aos seus cidadáns que non se embarquen na autodenominada Segunda Flotilla da Liberdade.
Na carta, Ban Ki Moon, deixa claro que a axuda humanitaria debe chegar ao territorio que controla o movemento islamita Hamás mediante "os pasos lexítimos e as canles establecidas", o que na práctica significa a través de Israel ou de Exipto.

Desde a Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI queremos lembrar que o levantamento total do bloqueo está por completo en mans do grupo islamista Hamas.

Se Hamas renuncia ao terrorismo, recoñece o dereito a existir do Estado de Israel e recoñece a lexitimidade da ANP en todos os territorios palestinos, o bloqueo sería innecesario.

Mentres isto non sexa así, o Estado democrático de Israel actua na defensa e seguridade dos seus cidadáns como actuaría calquera outro estado soberano nunha situación semellante.

Vigo, 25 de xuño de 2011

NOVAZIÓN empresa colaboradora de AGAI

2011-06-25T18:08:00.000-07:00

NOVAZION, empresa colaboradora de AGAI

Propiedade de Cesar Pazos Carreiro, socio-fundador de AGAI e de Xavier González Carreira, NOVAZION ven de facer entrega a Asociación Galega de Amizade con Israel dunha importante doazón económica que desde a Xunta Directiva queremos publicamente agradecer e que fará posíbel afrontar novas tarefas e actividades da nosa asociación.

Vigo, 25 de Xuño de 2011

O noso 1ºShabat gastronómico nos medios

2011-06-14T09:23:00.000-07:00

Shabat monforte el progreso

View more documents from GZ-Israel

Shabat Monforte Voz de Galicia

View more documents from GZ-Israel

Shabat Monforte La Voz de Galicia 2

View more documents from GZ-Israel

Imaxes do 1º Shabat gastronímico de AGAI

2011-06-13T09:26:00.000-07:00

Máis información e imaxes:
http://casa-de-israel.blogspot.com/2011/06/agai-celebra-el-primer-shabat.html
http://www.flickr.com/groups/agai/